Morgunblaðið - 27.03.2009, Qupperneq 30

30 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 27. MARS 2009
✝ Ingi Sævar Odds-son fæddist í
Reykjavík 3. janúar
1942. Hann lést á
hjartadeild Landspít-
alans við Hringbraut
19. mars 2009. For-
eldrar hans voru Ingi-
gerður Þorsteins-
dóttir, f. 14.6. 1895, d.
1.1. 1973 og Oddur
Magnússon, f. 9.3.
1894, d. 2.3. 1951 frá
Skaftafelli í Öræfum.
Systir Inga var Unnur
Einarsdóttir, f. 15.10.
1922, d. 5.7. 2000, var gift Ólafi
Magnússyni.
Árið 1959 kynntist Ingi Sævar
Þuríði Jónu Antonsdóttur, f. 10.10.
1943 og giftu þau sig 6. október
1962. Foreldrar Þuríðar eru Anton
Guðjónsson, f. 5.9. 1922, d. 13.6.
1995 og Guðrún Matthíasdóttir, f.
16.11. 1924. Börn Inga og Þuríðar
eru Hrafnhildur, f. 1960, gift Barða
Ágústssyni. Þau eiga þrjá syni,
Matthías, Hákon og Eyþór. Oddur,
f. 1963, börn hans og Ernu Svölu
Gunnarsdóttur eru Fannar Már,
Daníel og Katrín Sóley. Gunnar
Stefán, f. 1969, sambýliskona Svan-
hildur Kristinsdóttir.
Þau eiga tvo syni,
Kristin Inga og Stef-
án Atla. Ómar, f.
1982, sambýliskona
Aníta Berglind Ein-
arsdóttir.
Ingi Sævar ólst upp
í Skaftafelli til 11 ára
aldurs en þá flutti
hann ásamt móður
sinni til Hafn-
arfjarðar eftir svip-
legt andlát föður síns.
Ingi Sævar var sjó-
maður framan af en
vann við bílaviðgerðir mest allt sitt
líf. Ingi var einn af stofnfélögum JC
Garða, Ferðaklúbbsins 4x4 og
Landssambands íslenskra vélsleða-
manna (LÍV). Ingi bjó lengst af í
Garðabæ þar sem hann ól upp fjöl-
skyldu sína ásamt konu sinni.
Ferðamennska átti hug þeirra
hjóna allan og ferðuðust þau innan-
lands sem utan. Síðustu æviár Inga
voru oft á tíðum erfið vegna hjarta-
veikinda hans sem að lokum höfðu
yfirhöndina.
Ingi verður jarðsunginn frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 27.
mars, kl. 15.
Hann pabbi er dáinn. Löng og erfið
veikindi höfðu hann undir í barátt-
unni við lífið. Þó svo að ég hafi gert
mér grein fyrir að pabbi myndi ekki
lifa lengi og dauðinn væri framundan,
þá er maður einhvern veginn ekki
viðbúinn þegar kallið kemur. Það
streyma fram margar minningar úr
æskunni, t.d. um öll skemmtilegu og
spennandi ferðalögin sem við fjöl-
skyldan fórum í.
Pabbi og mamma höfðu óbilandi
elju og dugnað til að ferðast innan-
lands og helst þá á slóðum sem varla
voru færar bifreiðum, Gæsavatna-
leið, Sprengisandsleið, Kjalvegur, há-
lendið eins og það lagði sig og ekki
má gleyma frábærum ferðum í
Skaftafell á æskuslóðir pabba. Fyrsta
alvöru ferðin sem ég man eftir var
farin á Landrover-jeppa sem pabbi
átti, með jeppann fullan af fólki og
búnaði var lagt af stað út í óvissuna.
Þrátt fyrir að sitja í grjóthöstum
jeppanum í marga klukkutíma á
grýttum vegaslóðum, fannst okkur
krökkunum æðislegt að fara í ferða-
lag með pabba og mömmu. Síðar tók
við Ford Bronco-tímabilið og svo loks
upphækkuðu sendibílarnir. Það var
sama hvað bjátaði á í þessum ferðum,
bilanir, bíllinn fastur í ám og snjó-
sköflum, ekkert virtist geta stöðvað
þessa ósérhlífnu og dugmiklu ferða-
menn sem pabbi og vinir hans voru.
Önnur minning sem kemur í huga
minn, er þegar ég eignaðist fyrsta bíl-
inn minn, Fiat 128 Sport, forláta bíll,
svolítið bilaður, sem pabbi fann fyrir
mig og tók sér næstum ár til að gera
við áður en ég fékk bílprófið mitt. Ég
var ekkert smá stoltur af fyrsta bíln-
um mínum. Pabbi gerði sér nú fljót-
lega grein fyrir því að elsti sonur
hans (undirritaður) myndi aldrei
vinna stórafrek á bílaviðgerðasviðinu
og stóð því mér ávallt þétt við hlið í
þeim efnum.
Ég sakna þess að hafa ekki getað
kynnst pabba betur og varið fleiri
stundum með honum, t.d. við útivist
og veiði, eitthvað sem ég veit að hann
hafði gaman af.
Vertu sæll, pabbi minn, og hvíldu í
friði.
Þinn sonur,
Oddur.
Nú er það búið. Þetta voru orðin
sem þú lést falla þegar ég hitti þig á
spítalanum nokkrum dögum fyrir
andlát þitt. Ég var ekki tilbúinn að
taka þá umræðu við þig og reyndi að
breyta um umræðuefni en þó mátt-
farinn værir varstu sannfærandi um
að þessi lota hjá þér væri búin og eins
og þú sagðir orðrétt þá vissir þú ekki
hvað héldi þér gangandi.
Þetta var í fyrsta skipti sem ég
heyrði þig tala um uppgjöf frá því ég
kynntist þér því þú varst alltaf sá síð-
asti til að gefast upp, hvort sem það
var í bílaviðgerðum, ferðamennsku
eða við aðrar aðstæður þar sem sýna
þurfti styrk til að klára málin. Ég veit
ekki hvort þetta kallast þrjóska eða
bara óbilandi trú á það að hlutirnir
séu gerlegir sama hvernig málin
standa en þetta var svo sannarlega
eiginleiki sem ekki allir bera með sér.
Annar eiginleiki sem var mjög sterk-
ur hjá þér var húmorinn og eru þekkt
mörg hnyttin tilsvörin og frasarnir
enn í dag.
Minningarnar sækja á mann við
aðstæður sem þessar og eru þær
sterkastar þegar við vorum einhvers
staðar úti í náttúrunni hvort sem það
var að sumri til, fastir í einhverrri á
uppi á hálendi á jeppa eða í blindbyl á
sleða að vetri til. Einhvern veginn þá
trúði maður og treysti á þig og þína
ferðafélaga og undantekningarlaust
komust allir heilir heim að lokum.
Ekki eru allir svo heppnir að eign-
ast foreldra sem unna náttúru og
landi eins mikið og þið mamma en að
þessu bý ég á meðan ég lifi og mun ég
heiðra minningu þína og gera mitt
besta til að feta í þín fótspor. Mér
þykir sárast að hafa ekki fengið meiri
tíma með þér í seinni tíð vegna veik-
inda þinna því það er svo margt sem
við áttum eftir að gera saman. Það
eina sem ég get lofað þér úr þessu er
að við munum hugsa vel um mömmu
og veit ég að ef það var eitthvað sem
þér var kært þá var það hún.
Lífsleið þín var ekki eintómur dans
á rósum en sterk bein þarf til að tak-
ast á við brekkur lífsins en því miður
var þessi of brött svo þú þurftir að
láta í minni pokann að lokum þó ég sé
viss um að þér hafi ekki líkað það. Við
munum öll spjara okkur og mamma
verður í öruggum höndum hjá börn-
unum þínum. Hvíldu í friði, pabbi
minn.
Gunnar og Svanhildur.
Jæja gamli, þá er þinn tími liðinn
hér hjá okkur og ég á eftir að sakna
þín og stundanna sem við áttum sam-
an mikið. Við áttum margar góðar
stundir saman og geymi ég þær hjá
mér og rifja þær upp þegar ég þarfn-
ast þín.
Þú kenndir mér allt sem ég kann
og reyndir að kenna mér að takast á
við mótlæti og flestallt annað sem líf-
ið færir okkur með jafnaðargeði og
reyna ætíð að sigla á milli skers og
báru í þeim efnum.
Það að sjá á eftir þér er það erf-
iðasta sem ég hef gert því ég er ekki
bara að missa pabba minn heldur
minn besta vin og lífsförunaut, félaga
og kennara.
Tíminn sem ég gat verið hjá þér á
nóttunni á spítalanum þessa síðustu
daga þína er mér ómetanlegur og ég
vona að þú hafir vitað af mér og heyrt
þegar ég talaði til þín. Ég hefði ekki
viljað vera annars staðar.
Ég minnist þess og get ekki annað
en brosað þegar ég hugsa um það
sem við áttum sameiginlegt, það er
blessaða bíladelluna. Það var mikið
atriði hjá okkur að vera alltaf eitt-
hvað að bauka í bílum. Meira að segja
þegar þú varst orðinn veikur og vissir
að þú myndir ekki keyra meira þá
varðstu samt að eiga bíl, það var nú
bara ekki annað hægt! Og að sjálf-
sögðu amerískan.
En jæja, þetta er orðið ágætt. Ég
treysti á að þú vakir yfir mér.
Ómar Ingason.
Nú þegar ég kveð þig rifja ég upp
okkar tíma saman sem því miður var
allt of stuttur, og eftir á að hyggja
finnst mér að stundirnar hefðu mátt
vera fleiri.
Einhvern veginn hefur mig alltaf
grunað að þér hafi nú ekkert litist á
mig fyrst þegar ég birtist í Marar-
grundinni, einhver stelpa komin til að
hafa af þér þinn besta vin og félaga í
bílagrúskinu.
En samband ykkar feðga var engu
líkt og enginn hefði getað komið upp
á milli ykkar, jafnvel ekki ég. Annars
held ég nú að með tímanum hafir þú
áttað þig á því að ég væri nú bara al-
veg ágæt og ég get ekki annað sagt
en sömuleiðis. Þú varst alveg einstak-
ur maður og það tók mig langan tíma
að ná að lesa þig og kynnast. Og ég er
ekkert feimin við að viðurkenna það
að ég var hálfhrædd við þig þegar ég
kynntist þér fyrst, en með tímanum
hef ég lært að meta þig og elska þann
mann sem þú hafðir að geyma.
Elsku Ingi. Þakka þér fyrir allar
minningarnar, súrar sem sætar.
Þín,
Aníta.
Fallinn er frá mágur minn og vin-
ur, Ingi Sævar Oddsson.
Hann er mesti töffari sem ég hef
kynnst á lífsleiðinni. Hann var fynd-
inn í tilsvörum og skemmtilegur.
Kenndi okkur líka að hlusta á góða
tónlist og dreif alla í útilegur með sér
og opnaði fyrir okkur fegurð lands-
ins.
Hann vann alla tíð við bílaviðgerð-
ir. Sérhæfði sig í viðgerðum á sjálf-
skiptingum þó svo allt sem viðkom
bílum léki í höndunum á honum. Það
var gott að geta leitað til Inga sem
unglingur með gamlan bílskrjóð sem
þurfti aðhlynningar, alltaf boðinn og
búinn að hjálpa öðrum.
Ár eftir ár byrjuðu sumrin á úti-
legum í Þórsmörk og stundum var
líka farið í heimahaga Inga, en hann
ólst upp á bænum Bölta í Skaftafelli.
Það var ógleymanlegt að ganga þar
um undir leiðsögn hans og heyra
hvernig búskapurinn var á þeim tíma.
Ingi var alltaf fyrstur til að prófa allt
og svo komum við hin á eftir. Hann
var einn af frumkvöðlum að stofnun
Ferðaklúbbsins 4x4 og Landsam-
bandi íslenskra vélsleðamanna. Þá
var hann um tíma forseti í JC Görð-
um.
Ég vil þakka þér Ingi minn sam-
fylgdina í þessu lífi og ég veit að þú
ert farinn eins og alltaf aðeins á und-
an, og svo komum við hin á eftir. Ég
veit að ef þú vissir að ég væri að pára
þessi minningarorð um þig þá myndir
þú segja: „Hættu þessu! Sittu ekki
eins og kafrekinn nagli ofan í stólinn,
gerðu eitthvað af viti!“
Takk fyrir allt Ingi minn,
þinn vinur,
Gunnar Antonsson.
Fyrir rúmlega 30 árum kom saman
hópur af ungu fólki á kynningarfund
á JC-hreyfingunni í Garðabæ. Upp úr
því var JC Garðar stofnað, fyrsta JC-
félagið á Íslandi sem var bæði fyrir
konur og karla. Þetta var nokkuð
skrautlegur hópur og fæstir þekktust
neitt að ráði.
Fljótlega myndaðist harður kjarni
sem starfaði saman að uppbyggingu
félagsins og ekki bara það heldur var
þarna lagður grunnur að vináttu sem
varir alla ævi. Í þessum hóp var Ingi
Sævar og kona hans Þura. Ingi Sæv-
ar var góður JC-félagi og var hann
þriðji forseti félagsins. Við stofn-
félagarnir eigum góðar minningar frá
þessum árum þegar við og JC-hreyf-
ingin var í blóma. Við vorum samtaka
hópur, lögðum hart að okkur bæði í
leik og starfi og hvöttum óspart hvert
annað. Við vorum sérlega dugleg að
taka þátt í ræðukeppnum og öðrum
skemmtilegum uppákomum og fjöl-
Ingi Sævar Oddsson
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og lang-
amma,
SVANHILDUR ÓLÖF EGGERTSDÓTTIR,
Skálahlíð,
Siglufirði,
sem lést laugardaginn 21. mars, verður jarðsungin
frá Siglufjarðarkirkju laugardaginn 28. mars
kl. 11.00.
Elsa Guðmundsdóttir, Þórsteinn Ragnarsson,
Guðný Guðmundsdóttir, Sveinn Björnsson,
Jóna Sigríður Guðmundsdóttir, Bjarni Halldórsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskuleg dóttir okkar, systir og barnabarn,
AUÐUR BRYNDÍS GUÐMUNDSDÓTTIR,
Heiðarbraut 7c,
Keflavík,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja mánudaginn
23. mars.
Útförin fer fram frá Keflavíkurkirkju mánudaginn
30. mars kl. 14.00.
Róberta Bára Maloney, Viðar Ólafsson,
Óskar Frank Guðmundsson,
Aníta Eva Viðarsdóttir,
Guðmundur Óskarsson, Hrafnhildur Svavarsdóttir,
Aron Geir Guðmundsson,
Tinna Björk Guðmundsdóttir,
ömmur og afar.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og amma,
ÞÓRUNN GEIRSDÓTTIR,
áður til heimilis á Skúlagötu 66,
Reykjavík,
lést á Vífilsstöðum mánudaginn 23. mars.
Útförin fer fram í kyrrþey.
Friðgeir K. Hólm,
Gunnar K. Hólm,
Bryndís Hólm,
Karl Hólm,
tengdabörn og barnabörn.
✝
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir,
amma og langamma,
SVANFRÍÐUR BJARNEY JÓHANNSDÓTTIR,
andaðist á hjúkrunarheimilinu Skjóli miðvikudaginn
4. mars.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð.
Starfsfólki Skjóls færum við þakkir fyrir veitta umönnun og aðhlynningu.
Guð blessi ykkur.
Sumarliði Bárðarson,
Guðmundur Finnbogason, Ásthildur Gunnlaugsdóttir,
Sigurlaug Finnbogadóttir, Sigurður Hallur Garðarsson,
Jón Hreiðar Sigurðsson, Freyja Sigmundsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma, lang-
amma og langalangamma,
MARGRÉT HALLDÓRA HALLGRÍMSDÓTTIR,
Ásgarði 139,
Reykjavík,
lést á hjúkrunarheimilinu Eir miðvikudaginn
25. mars.
Útför hennar fer fram frá Bústaðakirkju föstudaginn
3. apríl kl. 13.00.
Hallgrímur Ingvaldsson, Kristbjörg Gunnarsdóttir,
Hans Jón Björnsson, Lykke Björnsson,
Emil Sæmar Björnsson, Alda Snæbjörnsdóttir,
María Ingunn Björnsdóttir, Frans Jensen,
Björn Elías Björnsson,
Sveinn Lúðvík Björnsson, Margrét S. Pétursdóttir,
Jón Hafberg Björnsson, Valgerður Björnsdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabarn.