Morgunblaðið - 04.02.2011, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. FEBRÚAR 2011
✝ Jónas Magnússonfæddist í Hraun-
holtum í Hnappadal,
Kolbeinsstaðahreppi,
15. desember 1919.
Hann lést á Hrafnistu
í Reykjavík 22. jan-
úar 2011.
Foreldrar voru
Magnús Sumarliði
Magnússon, bóndi, f.
1. maí 1890 í Hallkels-
staðahlíð í Hnappa-
dal, d. 31. ágúst 1979
og Borghildur Jón-
asdóttir, húsfreyja, f.
28. ágúst 1888 á Bíldhóli, Skógar-
strönd, d. 19. október 1928.
Systkini Jónasar eru Sigfríður, f.
14. september 1914, d. 11. desem-
ber 1928, Sigríður Kristjana, f. 20.
janúar 1918, d. 27. nóvember 1971,
Jónína, f. 9. janúar 1919, Anna Vil-
borg, f. 10. desember 1920, d. 23.
desember 2010, Guðlaug, f. 21.
mars 1922, Jósúa, f. 30. ágúst 1923.
1951-53 og hóf síðan störf hjá tré-
smíðaverkstæði Reykjavík-
urborgar 1973. Árið 1979 hóf hann
svo störf á módelverkstæði borg-
arinnar og vann þar til hann lét af
störfum 1992 fyrir aldurs sakir.
Síðustu árin vann hann eingöngu
við gerð Íslandslíkansins í tjarn-
arsal Ráðhúss Reykjavíkur. Þau
Jónas og Sigríður byggðu sér heim-
ili að Rauðalæk 32 í Reykjavík árið
1957 ásamt systur Jónasar, Jónínu,
og manni hennar og þar bjó Jónas,
þar til hann flutti á Hrafnistu árið
2009. Jónas hafði yndi af ferðalög-
um og ljósmyndun og þau hjón
ferðuðust mjög mikið um Ísland,
ekki síst hálendið. Hann söng með
Iðnskólakórnum og Snæfell-
ingakórnum og stundaði nám í
dansi í Dansskóla Hermanns Ragn-
ars og Dansskóla Heiðars Ástvalds-
sonar. Þá var hann félagi í Dans-
klúbbi Heiðars og formaður hans
um skeið. Einnig var hann félagi
ásamt konu sinni í Dansfélaginu
Kátu fólki í 30 ár.
Útför Jónasar fer fram frá Laug-
arneskirkju í dag, 4. febrúar 2011,
og hefst athöfnin kl. 13.
Maki, 30. desember
1954, Sigríður Þor-
kelsdóttir, f. 9. júlí
1920 í Litla-Botni,
Hvalfjarðarstrand-
arhreppi. Foreldrar
hennar voru Þorkell
Pétursson og Kristín
Jónsdóttir.
Jónas ólst upp í
Hraunholtum við öll
almenn sveitastörf.
Hann flutti til Reykja-
víkur 1941 og starfaði
fyrst hjá breska hern-
um við flugvall-
argerðina í Reykjavík. Þá stundaði
hann garðyrkjustörf og smíðar fyr-
ir Hall Hallsson tannlækni. Jónas
nam trésmíði hjá Halldóri Guð-
mundssyni, byggingarmeistara og
við Iðnskólann í Reykjavík og lauk
iðnskólaprófi 1949. Hann öðlaðist
meistararéttindi 1953. Hann stund-
aði smíðar eftir nám m.a. við Lax-
árvirkjun í Suður-Þingeyjarsýslu
Það voru að koma jól í Hnappa-
dalnum á lýðveldisárinu 1944. Jónas
móðurbróðir minn kom með jólavör-
urnar á hestvagni ásamt afa mínum,
Magnúsi. Efst á vagnhlassinu voru
litlar hjólbörur og mig grunaði að
mér væru ætlaðar börurnar. Svo
komu jólin og grunur minn reyndist
réttur.
Svo man ég líka að Jónas frændi og
mamma voru að skreyta jólatréð. Í
jólavarningnum leyndust marglitar
arkir úr kreppappír og allskyns jóla-
pokar urðu til í höndunum á þeim
systkinum. Mamma fann líka tvinna-
kefli og pappírnum var vafið utan um
þau og bönd fest á. Jólatréð – líklega
upprunalega skófluskaft með örmum
fyrir kertin – var orðið að því falleg-
asta sem ég man eftir. Líklega hefur
verið farið út í hraun og fundinn einir
til frekari prýði. Enn eru þessar
minningar ljóslifandi hjá þá þriggja
ára dreng í sveitinni.
Nú er kveðjustundin runnin upp.
Tími að þakka fyrir bangsa og bíla og
annað sem leyndist í jólapökkunum
frá frænda næstu árin. En heimsókn-
in í sveitina á mótorhjólinu var þó
toppurinn. Og frændi tók að sjálf-
sögðu af mér mynd á hjólinu undir
húsvegg í Hraunholtum.
Það voru einmitt myndirnar hans
Jónasar sem gerðu lífið svo skemmti-
legt. Einu sinni var myndavélinni
stillt upp á stein og við frændi hlupum
að næsta steini og stilltum okkur upp.
Mér fannst þetta algert tækniundur
og vélin tók þessa fínu mynd af okkur.
Í tímans rás gerðist Jónas afbragðs
ljósmyndari. Hinar smæstu ísnálar
urðu að einstökum listaverkum. En
kannski urðu allar myndirnar af ætt-
ingjum, sveitungum, vinum og kunn-
ingjum að mestu verðmætunum.
Ég varð pínulitið móðgaður þegar
Jónas frændi var allt í einu giftur
maður og Sigga varð hans nánasti
lífsförunautur. Mér fannst ég alltaf
eiga Jónas fyrir mig. Svo fór ég mína
leið og maður hélt að lífið væri enda-
laust. Nú finn ég að samverustund-
irnar voru alltof fáar – ekki síst í
sælureitnum í Litla-Botni í Hvalfirði.
Þau Jónas og Sigga – alltaf nefnd í
einu áttu margt sameiginlegt. Það
sýna myndirnar úr öllum ferðalögun-
um – hérlendis og erlendis. Um allt
land var ferðast, sumar eftir sumar
og ekki síst á hálendinu. Oft gengu
þau klukkutímum saman um ósnortn-
ar slóðir og voru ýmist tvö ein eða í
góðra vina hópi.
Það kom sér vel að þekkja landið
þegar Jónasi var falið það verkefni
ásamt vinnufélögum sínum að smíða
Íslandslíkanið í Ráðhúsi Reykjavík-
ur. Þarna er Ísland allt á 77 fermetr-
um – hver fjörður og vík – dalur og
fjall og hvergi skeikar meira en 20
metrum. Þá kom sér vel að vera góð-
ur í reikningi. Enn betur kom sér þó
handlagnin og listfengið. Jónas og
systkini hans fengu í vöggugjöf að allt
virtist leika í höndunum á þeim. Þessa
hæfileika kunni borgarstjórinn Davíð
að meta og saman luku þeir þessu
merkilega verki sem ferðamenn
skoða í krók og kring. Þá var Jónas 72
ára og átti fyrir löngu að vera hættur
að vinna.
Smiðahendurnar eru nú allar og
góðu dagsverki lokið. Maður sem allt-
af eignaðist vini og dýrin hændust
ósjálfrátt að skilur eftir hafsjó minn-
inga. Njóttu minningana, Sigga mín.
Reynir Ingibjartsson.
Elsku Jónas. Nú þegar þú hefur
sagt skilið við jarðarlífið fyllist hugur
okkar af notalegum minningum um
þig og Siggu frænku. Þú varst ein-
stakur maður að mörgu leyti og þeir
sem kynntust þér sáu fljótt hversu
góðan mann þú hafðir að geyma.
Verklega séð varstu óvanalega hæfi-
leikaríkur og gast gert við allt og
fundið lausnir á öllu mögulegu sem
engum hefði dottið í hug nema þér.
Hjá þér átti allt sinn stað og það var
röð og regla á öllu því sem þú komst
nálægt. Þú varst með ólíkindum úr-
ræðagóður, skipulagður og handlag-
inn, það fór ekki fram hjá neinum sem
á heimili ykkar Siggu eða upp í Para-
dísarheimt komu. Þú hafðir ákveðnar
skoðanir og varst samkvæmur sjálf-
um þér í því sem þú sagðir og gerðir.
Það var alveg sama hvernig viðraði í
kringum þig, fas þitt einkenndist allt-
af af glaðlyndi, góðvild og þakklæti
fyrir lífið sjálft. Bros þitt var mjög
eftirminnilegt og kom öllum í gott
skap. Þú varst bæði einstaklega barn-
góður og mikill dýravinur. Börnin sjá
því mikið eftir þér og rifja gjarnan
upp minningar þar sem þú varst að
leika við þau eða bjóða upp á eitthvert
góðgæti. Sjálfar minnumst við þess
þegar við vorum litlar og komum í
heimsókn til ykkar að alltaf var til
Sódastream, bæði með appelsín- og
kókbragði og þú kenndir okkur að
blanda því saman. Við vitum líka
hversu heitt þú elskaðir hana Siggu
þína, því það sýndir þú iðulega með
kærleiksríkri og þakklátri framkomu
þinni við hana, t.d. þegar hún var að
taka til meðlæti með kaffinu eða hvað
sem hún var að sýsla við. Þú varst
henni alltaf góður, trúr og hugulsam-
ur eiginmaður. Það var svo gaman að
fylgjast með því hversu fallegt ykkar
hjónaband var og til fyrirmyndar. Þið
gáfuð hvort öðru af öllu hjarta allt
sem þið áttuð og voruð með rétta for-
gangsröðun í lífinu. Sú natni og vand-
virkni sem einkenndi öll verk á ykkar
heimili hefur líka kennt okkur mjög
mikilvæga hluti. Þessi natni felur
nefnilega í sér mikla virðingu fyrir
þeim hlutum og því sem manni hlotn-
ast í lífinu, ásamt því að minna mann á
að ekkert er sjálfgefið í þessu lífi. Við
höfum tekið okkur ykkur til fyrir-
myndar í þessum efnum og Jónas
sýndi það sérstaklega með gjörðum
sínum að allt má bæta og nýta aftur ef
vel er með farið. Við erum mjög þakk-
látar fyrir að hafa fengið að kynnast
þér og fullvissar um að nú ertu í faðmi
guðs og munt áfram passa vel upp á
hana Siggu þína.
Með kærri kveðju,
Kristín, Kristjana og Petra.
Lognkyrr og sólbjartur sunnudag-
ur í byrjun sumars. Við í Fífí á leið
upp í Botn til Jonna og Siggu. Hval-
fjörðurinn sléttur og glampandi eins
og pússaður spegill á fyrirmyndar-
heimili. Ekkert álver, ekkert járn-
blendi. Guð hvað þetta er fallegt. Ég
samsinni annars hugar, hugurinn
kominn í sælureitinn í Botni.
Hlýjar móttökur, kossar og faðm-
lög. Uss, förum hljóðlega segir Sigga
það er þröstur með hreiður á syllunni
við innganginn. það eru komin fjögur
egg.
Auðséð að fuglarnir sem Jonni
spjallar við eins og vini allt frá morg-
unpissinu til kvölds finna öryggið.
Hvernig á annað að vera, hjónin á
fullu að rækta og breyta landinu í
sælureit fyrir fólk og fugla. Aldrei séð
eftir maðki í fuglsnef og litla tjörnin
býður upp á drykk og bað. Komið við
skulum heilsa upp á Bláskegg. Já, ég
skírði blágrenið úr Miðtúni Bláskegg,
segir Jonni brosandi, og hann ætlar
að spjara sig. Mikið rétt, það virðist
ætla að koma sér fyrir á nýja staðnum
enda ekkert til sparað í skít og stuðn-
ingi til að létta því vistaskiptin.
Jonni strýkur þéttri og heitri hendi
um bláleitt barrið og hvetur tréð til
dáða.
Síðan gengið um skóginn og allt
fær sömu hlýju strokurnar, jafnt inn-
lent birki og reynir sem nýbúarnir
ösp greni og fura. Ætlar þú ekki að
grisja birkið, spyr ég fullur áhuga á
skógrækt. Jú, þess þyrfti nú segir
Jonni hugsi og klappar á láréttan
birkistofn í brekkunni. Mér finnst
ekki alveg hugur fylgja máli. Horfi yf-
ir brekkuna og sé flestar birkihrísl-
urnar liggja undan brekku. Markaðar
af snjóþyngslum í æsku en seiglast
við og farnar að teygja sig lóðrétt
upp. Þá átta ég mig á þessu næmi
Jonna á náttúruna og samsömunina á
milli alls er lifir. Trúlega meðfætt
ásamt reynslu frá erfiðri æsku þar
sem samstaða, tillitssemi og návígið
við náttúruna var systkinunum nauð-
syn. Áfram haldið upp brekkuna. Þar
hefur Jonni plantað stafafuru efst til
að fá skjól og draga úr skafrenningi
niður í brekkuna. Rölt meðfram girð-
ingunni austanverðri þar sem lúpínan
er að koma sér fyrir á nöktum meln-
um. Fyrirboði grósku framtíðar.
Skoðuð snyrtileg kartöflu- og
grænmetisbeð ásamt snjöllum vökv-
unarbúnaði. Næst er jarðhýsið sem
Jonni var nýbúinn að klára. Við
dáumst að listilegri hleðslunni og
hugvitssamlega smíðuðum hurðum
og loftum. Rosalega fellur það vel inní
brekkuna, segjum við. Drauma-
geymsla fyrir kartöflur, gulrætur og
fleira gott.
Kaffi, kallar Sigga. Við göngum
upp á pallinn meðfram suðurhlið bú-
staðarins sem eins og flest hér er
smíðað úr afgangs- eða notuðu efni.
En það er ekki að sjá, enda Jonni ein-
stakur nýtis-notandi og finnur gagn
fyrir flest er til fellur og það með
listabrag. Greinilega listasmiður og
næmur á lausnir við flestum vanda.
Þegar inn er komið fyllir vitin kaffi-
ilmur og það bíður okkar hlaðborð að
hætti hússins.
Elsku Jonni! Við ætlum ekki að
hafa þessi orð mikið fleiri en þökkum
þér og Siggu hjartanlega fyrir að
leyfa okkur að njóta sælureitsins ykk-
ar sem þið skírðuð með réttu Para-
dísarheimt.
Þökkum þér kærlega samfylgdina.
Hittumst í fyllingu tímans.
Sævar og Svandís.
Jónas Magnússon
✝ Ármann Krist-jánsson var fædd-
ur á Litla-Vatns-
skarði í
Austur-Húnavatns-
sýslu 1. janúar 1927.
Hann lést á hjúkr-
unarheimilinu Mörk í
Reykjavík 24. janúar
2011.
Foreldrar Ár-
manns voru Kristján
Guðbrandsson, f. 24.
apríl 1903, d. 29. júní
1943, síðast bóndi á
Torfgarði á Lang-
holti í Skagafirði og kona hans
Sigrún Jónsdóttir, f. 26. júlí 1904,
d. 17. júní 1996. Alsystkini Ár-
manns: Jón Trausti, f. 1. júní 1928,
d. 1993, kona hans var Guðrún
Jónsdóttir frá Blönduósi. Ásta Að-
alheiður, f. 14. október 1929, gift
Hákoni Torfasyni, búsett í Kópa-
vogi. Þorsteinn Ingi Húnfjörð, f.
10. desember 1930, búsettur í
Gígja Guðmundsdóttir, f. 19. mars
1932, d. 22. mars 1996. Foreldrar
hennar voru Jóhanna Ingibjörg
Björnsdóttir, f. 1903, d. 1989, ætt-
uð frá Kolgröf í Lýtingsstað-
arhreppi í Skagafirði og Guð-
mundur Andrésson, f. 1895, d.
1992, dýralæknir á Sauðárkróki.
Börn þeirra eru; 1) Rögnvaldur
Rúnar Dalmann, f. 13. apríl 1957.
2) Kristín Inga, f. 29. september
1962. Börn þeirra; a) Bryndís
Árný, f. 25. ágúst 1987, hennar
börn; Anika Hrund, f. 31. mars
2007, og Hrefna Kristín, f. 7. jan-
úar 2009. b) Jóhann Lúðvík, f. 4.
september 1995. 3) Ingólfur Ómar,
f. 17. desember 1966; dóttir hans
er Vordís Elfa, f. 20. júní 1989,
hennar börn; Steingrímur Heiðar,
f. 26. febrúar 2008, og Ísak Máni,
f. 2. maí 2010. Ester átti fyrir tvö
börn, þau eru; 1) Kolbjörg Mar-
grét, f. 2. september 1951, hennar
maður er Emil Sæmundsen, 2)
Haraldur Ingiþór, f. 5. október
1954, hans kona er Guðbjörg
Hjaltadóttir.
Útför Ármanns fór fram frá
Kotstrandarkirkju 3. febrúar 2011.
Reykjavík. Herbert
Dalmar, f. 3. október
1932, d. 2010, kvænt-
ur Dagnýju Vern-
harðsdóttur. Hálf-
systkini Ármanns
samfeðra: Guðlaug
Heiðdal, f. 6. október
1936, hennar maður
er Karl Hinriksson
ættaður úr Reykja-
vík, búsett á Ak-
ureyri. Ingimar
Vorm, f. 10. júní
1939, d. 18. ágúst
1989, í Reykjavík,
hann var kvæntur Svölu Mar-
elsdóttur frá Grindavík. Lilja Þur-
íður, f. 31. júlí 1943, búsett í
Reykjavík. Hálfsystkini Ármanns
sammæðra: Ámundi, f. 16. janúar
1935, d. 18. apríl 1977, kvæntur
Evu Jónsdóttur. Sigurbjörg, f. 24.
mars 1940, hún var gift Rúnari
Ársælssyni.
Eiginkona Ármanns var Ester
Ástkær faðir okkar Ármann Krist-
jánsson er nú búinn að fá hvíldina.
Hann kvaddi þessa jarðvist að kveldi
hins 24. janúars síðastliðins.
Ármann ólst upp hjá móður sinni
til tveggja ára aldurs. Eftir það var
honum komið fyrir hjá vandalausum
og var hann á ýmsum stöðum í Húna-
vatnssýslu. Fram á unglingsár naut
hann góðs atlætis í uppvextinum.
Sextán ára gamall fór hann suður og
réð sig í fyrsta sinn til sjós. Á þessum
árum voru miklir umbrotatímar á Ís-
landi og lífsbaráttan var gífurlega
hörð og það hlýtur að hafa verið erfitt
fyrir ungan dreng að halda einn síns
liðs út í lífið. En þrátt fyrir ungan
aldur bar hann sig vel og við bættist
harka og ósérhlífni. Hann var skarp-
ur til vinnu, áræðinn og fylginn sér.
Ármann var maður glaðlyndur að
eðlisfari og ræðinn. Hann hafði fast-
mótaðar skoðanir og var ávallt mál-
svari þeirra er minni máttar voru.
Ármann stundaði sjósókn í nokkur
ár, fyrst á síðutogurum og svo á
smærri fiskibátum. Einnig var hann í
siglingum um átta ára skeið og sigldi
á milli landa. Árið 1956 kynntist hann
konu sinni Ester Gígju Guðmunds-
dóttur. Fyrsta búskaparárið bjuggu
þau á Akranesi og fluttu síðan þaðan
til Hafnafjarðar þar sem þau bjuggu
í sex ár. Ármann stundaði ýmsa
verkamannavinnu í Hafnarfirði,
lengst af við höfnina. Árið 1963 flutt-
ust þau hjón norður á Sauðárkrók og
bjuggu þar samfleytt í þrjátíu og eitt
ár. Ármann stundaði fyrstu fimm ár-
in almenna verkamannavinnu og eft-
ir það sneri hann sér alfarið að bú-
skap. Hann bjó lengst af meðalbúi og
tókst að framfleyta fjölskyldu sinni
sómasamlega.
Ármann var fjármaður góður og
fór vel með skepnur. Hestamaður
var hann ágætur og átti prýðis
hrossastofn frá byrjun búskapar síns
og ræktaði af mikilli kostgæfni, og
það var yndi að sjá hann þjóta á góð-
um vökrum gæðingi um sléttar
grundir.
Að lokum langar mig að láta fylgja
hestavísur sem ég orti um blesóttan
hest sem hann átti og var í miklu
uppáhaldi hjá honum og þakka hon-
um fyrir liðnar samverustundir og
óska honum friðar á öðru tilverustigi.
Hnarreistur um frónið fer,
funar glóð í æðum.
Býsna slyngur Blesi er,
búinn snilldar gæðum.
Gæddur hreysti, harður er,
hefur stál í taugum.
Afar skarpar brúnir ber,
blikar fjör í augum.
Flugléttur og fjörugur,
fimur sprettinn þrífur.
Þýður, glettinn, göfugur,
um grundir sléttar svífur.
(I.Ó.Á)
Ingólfur Ómar Ármannsson.
Ármann Kristjánsson
Morgunblaðið birtir minningar-
greinar endurgjaldslaust alla út-
gáfudaga.
Skil | Greinarnar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins.
Smellt á reitinn Senda inn efni á for-
síðu mbl.is og viðeigandi efnisliður
valinn.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi
tveimur virkum dögum fyrr (á föstu-
degi ef útför er á mánudegi eða
þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur
birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt að
senda lengri grein. Lengri greinar
eru eingöngu birtar á vefnum. Hægt
er að senda örstutta kveðju,
HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur.
Ekki er unnt að tengja viðhengi við
síðuna.
Formáli | Minningargreinum
fylgir formáli sem nánustu aðstand-
endur senda inn. Þar koma fram
upplýsingar um hvar og hvenær sá
sem fjallað er um fæddist, hvar og
hvenær hann lést og loks hvaðan og
klukkan hvað útförin fer fram. Þar
mega einnig koma fram upplýsingar
um foreldra, systkini, maka og börn.
Undirskrift | Minningargreina-
höfundar eru beðnir að hafa skírn-
arnöfn sín en ekki stuttnefni undir
greinunum.
Minningargreinar