Morgunblaðið - 14.03.2011, Síða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 14. MARS 2011
Vinur okkar Jón Ásgeirsson
er látinn, horfinn yfir móðuna
sem skilur að líf og dauða. Hann
fer ekki oftar með í okkar ár-
legu veiðiferð í Sogið. Þegar við
heimsóttum hann fimm dögum
fyrir andlátið var hann viss um
að vera horfinn úr þessum
heimi áður en langt um liði en
lofaði að vera með okkur í
næstu ferð svífandi yfir ánni.
Við Jón hittumst fyrst þegar
ég réðst í stöðu byggingarfull-
trúa og verkfræðings hjá Njarð-
víkurhreppi árið 1966. Hann var
þá sveitarstjóri hreppsins og
formaður byggingarnefndar og
einn reyndasti sveitarstjórnar-
maður landsins með 12 ára
reynslu sem slíkur og það varð
úr að við Jón störfuðum saman
hjá Njarðvíkurhreppi í sjö ár
undir stjórn tveggja hrepps-
nefnda.
Á þessum árum voru mikil
umsvif í verklegum fram-
kvæmdum hjá hreppnum.
Íþróttahúsið var byggt, u.þ.b.
þriðjungur af götum bæjarins
var lagður varanlegu slitlagi og
margar götulagnir endurnýjað-
ar. Unnið var að skipulagsverk-
efnum einstakra svæða og við
aðalskipulag Njarðvíkur, Kefla-
víkur og Keflavíkurflugvallar.
Mikil vinna fór í samninga við
landeigendur og náðist góð sátt
að lokum. Stór áfangi náðist í
húsnæðismálum hreppsins þeg-
ar húsnæði Vélsmiðju Njarðvík-
ur var keypt undir skrifstofur
Jón Ásgeirsson
✝ Jón Ásgeirs-son, fæddist á
Ísafirði 2. maí 1921.
Hann lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Hlévangi í Keflavík
25. febrúar 2011.
Útför Jóns fór fram
frá Ytri-Njarðvík-
urkirkju 11. mars
2011.
hreppsins o.fl.
Jón tók virkan
þátt í þessum verk-
efnum og reyndi oft
mikið á hann að út-
vega peninga þegar
lítið var í „kassan-
um“ og fram-
kvæmdaumsvif
mikil. Honum tókst
það alltaf og ég
minnist þess ekki
að framkvæmdir
hafi tafist vegna skorts á fjár-
magni. En þetta kostaði mikla
vinnu og hann hafði oft á orði að
hann þyrfti aðeins að vinna eitt
kvöld enn til að ná endum sam-
an. Ég hef grun um að þessi
kvöld hafi verið nokkuð mörg.
Það var sérstaklega gott að
vinna með Jóni. Hann var fljót-
ur að setja sig inn í mál sem
voru til athugunar og úrræða-
góður við afgreiðslu þeirra.
Hann átti auðvelt með að vinna
með fólki, hvort heldur voru
samstarfsmenn, fulltrúar í
hreppsnefnd eða íbúar hrepps-
ins. Ég held að flestir hafi verið
ánægðir með afgreiðslu hans á
málum sem voru svo sannarlega
ekki öll auðveld viðfangs.
Með okkur Jóni tókst góð
vinátta sem náði til fjölskyldna
okkar beggja og sú vinátta hélst
æ síðan eftir að við vorum hætt-
ir að starfa hjá Njarðvíkur-
hreppi. Ekki er hægt að minn-
ast Jóns án þess að minnast
einnig hans góðu konu Sigrúnar
sem lést alltof snemma. Hún
var einstaklega elskuleg mann-
eskja.
Jón var áhugasamur laxveiði-
maður og þar áttum við sameig-
inlegt áhugamál. Hann fór m.a. í
Vatnsdalsá og Miðfjarðará en
mest veiddi hann í Miðá í Döl-
um og þangað bauð hann mér
oft með fjölskyldu minni. Síðar
þróuðust mál þannig að við fór-
um að fara árlega saman í Sogið
með fjölskyldum og voru þeir
oftast saman um stöng Jón og
dóttursonur hans Halldór Jón
sem einnig er mikill veiðimaður
eins og afi hans. Í Soginu veiddi
Jón sinn síðasta lax við Sakk-
arhólmann, þá 87 ára gamall.
Að leiðarlokum kveðjum við
vin okkar með söknuði.
Börnum hans Steinunni, Re-
bekku, Ásgeiri og fjölskyldum
þeirra sendum við okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Hilmar Sigurðsson og
fjölskylda.
Mikill sómamaður er geng-
inn. Hann kvaddi á jafn fágaðan
og prúðan hátt og honum var
ætíð tamt á lífsgöngunni. Jón
Ásgeirssson og kona hans Sig-
rún Helgadóttir voru aldavinir
okkar Tómasar og bar aldrei
skugga á þá vináttu. Návist
þeirra hjóna var einatt þægileg
og afslöppuð, spjallað var um
heima og geima. Eftir að Sigrún
féll skyndilega frá langt fyrir
aldur fram hélt Jón tryggð við
okkur Tómas og eftir fráfall
Tómasar hélt hann tryggð við
mig og mína fjölskyldu allt til
dauðadags. Jón var sjentilmað-
ur fram í fingurgóma, ávallt vel
tilhafður, hreinn og strokinn.
Framkoma hans var ljúfmann-
leg, hann var viðræðugóður og
skemmtilegur. Hann var ætíð
aufúsugestur á mínu heimili. Að
leiðarlokum langar mig til að
þakka Jóni vináttu og tryggð
bæði við mig og börnin mín. Ég
og fjölskylda mín sendum fjöl-
skyldu hans einlægar samúðar-
kveðjur.
Halldís Bergþórsdóttir.
Aldursforseti Lionsklúbbs
Njarðvíkur er nú fallinn frá.
Hann var einn af stofnfélögun-
um, en klúbburinn var stofn-
aður 2. mars 1958. Það er mikill
sjónarsviptir að honum, slíkur
eldhugi sem hann var í starfi
klúbbsins. Hann var mikill drif-
kraftur og hvatti yngri menn til
dáða. Hann var ófeiminn að
segja meiningu sína, ef honum
fannst eitthvað hafa farið úr-
skeiðis og var leiðbeiningum
hans ávallt vel tekið. Hann var
ráðagóður og fannst mörgum
Lionsfélögum gott að leita til
hans út af ýmsum málum, enda
vildi hann leysa hvers manns
vanda. Hann hafði ávallt í huga
einkunnarorð Lionshreyfingar-
innar, að veita lið. Hann er eini
félaginn í klúbbnum sem gegnt
hefur starfi umdæmisstjóra
Lionshreyfingarinnar á Íslandi.
Hann átti því láni að fagna að
vera heilsuhraustur alla sína
löngu ævi þar til fyrir ári að
halla fór undan fæti. Gat hann
ekki sótt Lionsfundi síðasta árið
sökum heilsubrests. Fylgdist
hann þó áfram með starfinu af
sama áhuga og áður. Þegar ég
kynntist honum sumarið 1983
rak hann bókhaldsskrifstofu og
var forstöðumaður Sjúkrasam-
lags Njarðvíkur. Áður hafði
hann við góðan orðstír gegnt
starfi sveitarstjóra í Njarðvík
um árabil. Okkur varð fljótt vel
til vina og efldist vinskapurinn
með árunum. Það kom fljótt í
ljós að honum þótti vænt um
uppruna sinn og var innst inni
mikill Vestfirðingur og hafði
gaman af að segja sögur að
vestan. Hann var alltaf virðu-
legur, hlýr og glæsilegur á velli
og hélt reisn sinni þar til yfir
lauk. Að leiðarlokum viljum við
hjónin þakka samfylgdina og við
vottum ættingjum hans innilega
samúð. Blessuð sé minning
hans.
Jón Aðalsteinn Jóhannsson.
Þegar sonur okkur hringdi í
okkur og tjáði okkur að vinur
okkar Jón Ásgeirsson væri lát-
inn stöldruðum við við og minn-
ingarnar fóru á flug. Við fórum
að rifja upp hvað þessi heið-
ursmaður og góði félagi gaf af
sér góðan þokka hvar sem hann
kom og starfaði. Ég varð þess
aðnjótandi að starfa með honum
í 40 ár í Lionsklúbbi Njarðvíkur
og það var sama hvenær maður
hitti Jón, hann var alltaf sami
séntilmaðurinn og trygglyndur
með afbrigðum. Það verður
mikill missir hjá okkur að sjá á
eftir einum besta Lionsfélaga
okkar. Jón var einn af stofn-
félögum Lionsklúbbs Njarðvík-
ur og sinnti flestum trúnaðar-
störfum Lionshreyfingarinnar
og skilaði þeim með sóma.
Jón Ásgeirsson var sveitar-
stjóri Njarðvíkur í rúm tuttugu
ár og skilaði því hlutverki vel og
öll samskipti við íbúana voru
mjög góð. Við viljum þakka Jóni
fyrir mjög góð kynni og biðja
góðan Guð að blessa minn-
inguna um góðan vin og félaga.
Sendum fjölskyldunni innilegar
samúðarkveðjur.
Halldóra og Ingólfur
Bárðarson.
Kveðja frá Lionsklúbbi
Njarðvíkur
Það var árið 1958 sem
nokkrir ungir Njarðvíkingar
stofnuðu Lionsklúbb Njarð-
víkur. Þetta voru öflugir
menn sem vildu láta gott af
sér leiða fyrir bæinn sinn
undir merkjum Lions. Einn
þessara manna var Jón Ás-
geirsson, þáverandi sveitar-
stjóri í Njarðvík, sem við
kveðjum nú í dag. Ég hafði
heyrt margt gott um þennan
klúbb og þegar ég flutti í
Njarðvíkurnar fyrir 20 árum
lét ég það verða mitt fyrsta
verk að skrá mig í klúbbinn.
Þarna var mjög öflugur og
samhentur hópur helstu for-
kólfa bæjarlífsins og því mik-
ill akkur í því fyrir hvern ný-
kominn að komast í þennan
félagsskap.
Lionsmenn í Njarðvík hafa
ávallt látið mikið að sér
kveða í bæjarlífinu í Njarð-
vík og staðið að mörgum
framfaramálum og uppákom-
um í byggðarlaginu og má
þar nefna byggingu fyrsta
heimilis aldraðra í Njarðvík,
Ólafslundar. Þeir lögðu einn-
ig göngustíg milli Njarðvíkur
og Keflavíkur til að draga úr
slysahættu á þessari leið svo
eitthvað sé nefnt. Í þessum
góða hópi kynntist ég Jóni
Ásgeirssyni. Jón var afskap-
lega kurteis og vandaður
maður með framkomu sem
skapaði honum alls staðar
sérstöðu og virðingu. Hann
var höfðingi í lund og lagði
ávallt gott til málanna og
reiðubúinn til verka þegar
þess þurfti með. Hann var
gjarnan þar sem þurfti að
skipuleggja fjármál og sjá
um pappíra og því var hann
einn af þeim sem skipulögðu
Lionshappdrættið eftir að
klúbburinn byrjaði með það.
Hann mætti á alla fundi á
meðan heilsan leyfði og lagði
mikið upp úr því að félagarn-
ir sýndu klúbbnum sínum þá
ræktarsemi að mæta á fundi.
Hann gegndi fjölda trúnað-
arstarfa innan klúbbsins,
m.a. sem formaður, gjaldkeri
og ritari. Jón var útnefndur
sem Melvin Jones-félagi
fyrstur klúbbfélaga. Jón lét
ekki duga að gegna fjölda
trúnaðarstarfa fyrir klúbb-
inn í Njarðvík heldur var
hann mjög virkur innan
Lionshreyfingarinnar á Ís-
landi og gegndi þar æðstu
stöðum. Var hann m.a. um-
dæmisritari og gjaldkeri
Lionshreyfingarinnar á Ís-
landi 1960-1961 og umdæm-
isstjóri 1968-1969.
Að leiðarlokum vill Lions-
klúbbur Njarðvíkur þakka
Jóni Ásgeirssyni mikið og
óeigingjarnt starf fyrir
Lionshreyfinguna. Hans
störf munu lifa í minning-
unni og lýsa öðrum Lions-
mönnum í störfum sínum um
ókomin ár.
F.h. Lionsklúbbs Njarð-
víkur votta ég aðstandendum
og öðrum ættingjum Jóns
okkar dýpstu samúð. Bless-
uð sé minning Jóns Ásgeirs-
sonar.
Kristján Pálsson.
Við minnumst
með mikilli hlýju ungu konunn-
ar, Katrínar Kolku Jónsdóttur,
sem á haustdögum árið 2008
kom með Valdimar son sinn í
aðlögun til okkar í leikskólann
Mýri. Við minnumst fyrstu
daganna þegar við vorum öll að
kynnast og eftir að aðlöguninni
lauk tók við afar ljúft og traust
samband milli okkar leikskóla-
starfsfólksins og litlu fjölskyld-
unnar á Aragötunni. Þau Eirík-
ur komu oft á tíðum bæði að
sækja Valdimar seinnipart
dags og þá var oft spjallað og
slegið á létta strengi. Það var
enginn asi á Katrínu, hún bar
með sér ró, öryggi og styrk
sem átti eftir að sýna sig enn
frekar þegar hún veiktist alvar-
lega fáeinum mánuðum eftir að
Valdimar byrjaði í leikskólan-
um.
Við minnumst sterkrar konu
sem lét ekki veikindin stöðva
sig í að koma með eða sækja
drenginn sinn í leikskólann.
Hún gekk í gegnum erfiða
meðferð og náði bata sem við
treystum að væri varanlegur.
Það var mikið áfall þegar við
fengum að vita að svo væri ekki
Katrín Kolka
Jónsdóttir
✝ Katrín Kolkafæddist á Sauð-
árkróki 29. sept-
ember 1982. Hún
lést 27. febrúar
2011.
Útför Katrínar
Kolku fór fram frá
Hallgrímskirkju
11. mars 2011.
og að aftur þyrfti
hún að takast á við
margskonar með-
ferðir og sjúkra-
húsvist. Komum
hennar í leikskól-
ann fækkaði og
síðasta skiptið sem
við hittum hana
var nú fyrir jólin
þegar börnin á
deildinni hans
Valdimars buðu
fjölskyldum sínum í jólaboð. Að
þessu sinni var það haldið niðri
í sal þar sem Katrín gat komið
því við að vera með okkur, hún
var í hjólastól en mætti til að
gleðjast með drengnum sínum
á þessum degi.
Við minnumst ungrar móður
sem elskaði drenginn sinn og
sýndi honum það í orði og
verki. Sumir segja að fyrstu
fimm til sex árin í lífi hverrar
manneskju séu þau ár sem
allra mestu máli skipti og leggi
grundvöllinn að þeirri mann-
eskju sem vex og dafnar. Við
trúum því að Valdimar búi alla
tíð að þeirri elskusemi og
væntumþykju sem hann fékk
frá móður sinni, hann er ein-
stakur drengur sem átti ein-
staka mömmu.
Við minnumst og söknum
Katrínar Kolku Jónsdóttur.
Elsku Valdimar, Eiríkur og
góða stórfjölskyldan öll, ykkar
er söknuðurinn mestur en
minningin um Katrínu lifir í
hjörtum okkar allra.
Fyrir hönd leikskólastarfs-
fólks í leikskólanum Mýri,
Kristín I. Mar.
Hann bauð mér
inn, vísaði mér upp á loft, hann
ætlaði að ná í kaffi. Í litlu herbergi
á annarri hæð voru bækur, alls
konar bækur, um allt milli himins
og jarðar. Á veggjum, yfir glugg-
um, í stólum, á borðum og í stöfl-
um um allt gólfið. Ég mátti klofa
yfir staflana til að komast að stóln-
um fyrir framan tölvuna og búa
mér síðan til örlítið pláss á borðinu
fyrir músina. Hann kom með blek-
sterkt kaffið og settist í annan
stól. Svo talaði hann og ég skrif-
aði. Þannig var þetta í nokkur ár,
ég kom og sló inn á tölvuna það
sem hann hafði undirbúið daginn
áður, eða um nóttina. Eða ekki.
Stundum var hann svo verk-
kvíðinn að hann talaði bara um allt
og ekkert, sagði sögur sem ekkert
komu skáldverkinu við, sögur af
mönnum, atburðum og stöðum.
Stundum var hann mjög leiðinleg-
ur. Þegar hann var mjög verkkv-
íðinn. Þá tafsaði hann og stamaði
og sagði leiðinlegar sögur af
mönnum og málefnum. Ég sat
verklaus og hugsaði, hvað er ég að
gera hér?
Svo sló eldingunni niður. Hann
náði beygjunni. Tók á móti mér
forlyftur og uppnuminn, kaffið var
enn sterkara en fyrr, hann baðaði
út höndunum, hárið stóð rafmagn-
að í allar áttir, augun skutu gneist-
Thor Vilhjálmsson
✝ Thor Vil-hjálmsson
fæddist í Edinborg
í Skotlandi 12.
ágúst 1925. Hann
varð bráðkvaddur
2. mars 2011.
Thor var jarð-
sunginn frá Dóm-
kirkjunni 11. mars
2011.
um, hann hlammaði
sér í stólinn, lygndi
aftur augunum og
snilldin streymdi
fram. Hvert orð,
hver setning, hver
hugsun, hver mynd –
allt var hárrétt, full-
komið, tært og ljóm-
andi. Sviðið birtist
ljóslifandi, penninn
sem hékk í bandi um
hálsinn, oft yfir
röndóttum bol, var á fleygiferð,
hann teiknaði með, skissaði, skrif-
aði hjá sér eitthvað sem honum
flaug í hug, orð, hugmynd, mynd-
líkingu, sem myndi passa í næsta
kafla, eða þarnæsta, allt verkið
var búið að fá á sig mynd í huga
hans, kaflarnir röðuðust upp,
hann hafði allt undir.
Stundum sagði hann litlar sög-
ur inn á milli, á meðan hann braut
heilann um næsta orð, næstu setn-
ingu, rifjaði eitthvað upp. Svo
stökk hann upp úr stólnum, vant-
aði bók, minnisblokk, tímarit,
greinarkorn, ljósmynd. Stóð og
leit augnablik yfir pappírshrúg-
urnar, stakk svo hendinni ein-
hvers staðar inn í miðjan hauginn
og kom út með það sem hann
vantaði. Vissi hvar hver einasti
blaðsnepill var í allri óreiðunni.
Eitt sinn tók hann góða sveiflu
um að hann þyrfti að fara að taka
til, enda staflarnir á borðunum
næstum mannhæðarháir. Þegar
ég kom næst var ekki beinlínis bú-
ið að taka til, það var búið að bæta
við borði – undir fleiri bækur.
Hann var dálítill græjukall.
Gladdist yfir nýrri tölvu. En var
ekki praktískt sinnaður og hafði
annað og mikilvægara að gera en
að læra fánýt tölvutrikk, eins og
að kötta og peista eða finna ís-
lenskar gæsalappir. Hló og fárað-
ist í senn yfir enskum tölvuslett-
um. Helst átti tölvan að gera sjálf
það sem hann hugsaði. Sem var að
skapa bókmenntir, menningu,
auðga andann.
Að skapa bókmenntir, menn-
ingu, auðga andann, það var inn-
takið í öllu hans lífi og það gerði
hann svikalaust.
Við öll, bæði einstaklingar og
þjóð, stöndum í þakkarskuld við
hann.
Ég votta Margréti, Örnólfi,
Guðmundi Andra og fjölskyldum
þeirra mína innilegustu samúð við
fráfall Thors Vilhjálmssonar.
Ingunn Ásdísardóttir.
Thor Vilhjálmsson stórskáld er
látinn. Frá mínu sjónarhorni sem
ljóðskáld sýnist mér að hann hafi,
ásamt með Halldóri Laxness, ver-
ið listfengastur íslenskra skáld-
sagnahöfunda og að með þeim
tveimur byrji og endi tímabil hinn-
ar sérlega listfengu skáldsagna-
ritunar. Kynni okkar hófust með
því að ég sendi honum eintak af
fyrstu ljóðabók minni, Nætur-
verðinum, 1989. Lét ég þar fylgja
með, að ég hefði verið mér meðvit-
aður um myndrænuna í skáldskap
hans frá því ég gluggaði í Fljótt
fljótt sagði fuglinn og Turnleik-
húsið á æskuheimili mínu á ung-
lingsárunum. Og vinsælasta ljóðið
mitt heitir Fuglaskottís og annað
Tvílýsi. Árið 1999 þáði hann boð
mitt um að taka þátt í móti lands-
vinafélaga, þar sem Vináttufélag
Íslands og Kanada stefndi saman
hinum ýmsu landsvinafélögum, til
að kynna sig í bróðerni, eftir
sundrungu kalda stríðsins. Mætti
hann þá sem formaður Stofnunar
Dante Alhigieri á Íslandi og hélt
þar innblásna ræðu um ítalska
menningu. Seinna ræddi ég eftir-
minnilega við hann á samkomu
hjá Máli og menningu og í Grikk-
landsvinafélaginu Hellas. Mér
dettur strax í hug að kveðja hann
með því að vitna í sjöundu ljóða-
bók mína, Gyðjuljóð og -sögur, frá
2003. En þar er ljóðið Tvílýsi, sem
á sér kveikju í skáldskap Thors.
Þar segir meðal annars:
Og jafnvel í sólbliki Ítalíu
svitna skrifstofustúlkurnar á bakinu
í krumpuðum silkiskyrtum sínum;
sem eiga að leyna því
að líkaminn er lindýrspoki
milli tveggja líkamsopa.
Ó, drottinn, láttu okkur mennina
finna sér merkilegri viðfangsefni
en framhaldslíf í fagurtextum.
Tryggvi V. Líndal.
Thor Vilhjálmsson var í huga
minnar kynslóðar tákn um hinn
frjálsa mann, sem fór á unga aldri
inn í menningarheim Evrópu. Til-
finningamaður, sem skynjaði um-
breytingu síðustu aldar. Var skáld
og heimsmaður en alltaf uppruna
sínum trúr. Hvar sem Thor kom
var hann gleðigjafi, einarður og
skemmtilegur. Honum var eðlis-
lægt að láta öðrum finnast að lífið
væri nú raunverulega gott.
Sá sem þetta ritar kynntist
Thor fyrst í París árið 1950. Síðar
lágu leiðir okkar saman á stund-
um, víða erlendis, heima á Íslandi
og á siglingu með Gullfossi. Æ síð-
ar tók hann mér fagnandi sem
vini. Geislandi viðmót og gneist-
andi orðræða var stíll sem enginn
hafði nema Thor Vilhjálmsson. Líf
hans og verk vörpuðu ljósi og
birtu inn í tilveru samferðamanna
hans. Fyrir það er þakkað. Að-
standendum eru færðar innilegar
samúðarkveðjur.
Guðmundur H. Garðarsson.
 Fleiri minningargreinar
um Thor Vilhjálmsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.