Dagblaðið Vísir - DV - 01.12.2005, Qupperneq 27

DfV Fréttir
FIMMTUDAGUR 1. DESEMBER2005 27
Lesendur
Úr bloggheimum
Læknaneminn svimandi
„Ég mun láta vita afmér efÞriðja heim-
styrjöldinn brýst út eða efég
lendi íeitthverju lifshættu-
legu hérna i skólanum:),
þetta seinna er nú kannski
sennilegra þar sem góifin i
autopsy eru stundum sleip
afvessum og mig svimar oft
ískyggilega i timum."
Begga
- doctorberglind.blogspot.com
Ég ekki skilja spænsku
„Ég vareinn daginn i skólanum á leið i
efnafræðistofuna svo sé ég aðhurðin að
stofúnni eropin én öll Ijós slökt, ég heyri í
bekkjarsystrum minum þar inni og ákveð
að að slá á léttu strengina. Ég læðist að
hurðinni, opna hana snökkt og stekk inn
öskrandi,, WRAARRI". Allir fóru að hlæja,
nema ég. Þá fattaði ég var að þetta
var spænskutimi hjá 4 árs
stelpum og þarna stóð ég :
einsog fáávitii jb aðyar
óþægileg þöghqgallar
stelpurnar störðúYSíijan
sagði kennarinn sém var
liklega spænsk og kunni ekki
góða istensku og hún sagði:„Enn
eitt.." :..„Enn eitt".. og horfi á móti og
segirjá?".. hún:„Enn eiitt".. ég.“Já?.."Orð-
inh svolítið þreyttur og vandræðalegur
biðandi eftir svari. Siðan fatta ég að hún
varað tala um að efnafræðitiminn væri i
stofuN-l."
Bibbi
- blog.central.is/bibbi
Ungur snillingur
„Márus benti á nýmjólkurfernuna sem var
á borðinu og sagðfkankvíslega„Pabbi,
lestu hvað stendur þarna." Honum var
greinilega mikið I mun að ég læsi þetta
upphátt þrátt fyrir að vera fluglæs sjálfur.
Ég las fyrirsögnina „Hver er sinnar gæfu
smiður" og var varla búinn að sleppa orð-
inu en hann byrjaði að syngja hástöfum
„Hveeer eeer sinnar. Gæfu. Smiður. Hver er
næstursjálfum sér. Ooo-
ooo-ó/" Það mætti orða
það sem svo að Márus
sé orðinn mikill aðdá-
andi Stuðmanna, og
ekki hvað síst kvik-
myndarinnar Með alltá
hreinu. Hann hlustar á
lögin úr myndinni hvenærsem
færi gefst, m.a. þegar hann er I sturtu, og
syngur með aföllum lífs og sálar kröftum.
Svo er hann búinn að semja nokkra
dansa með þessu. Algjör snillingur."
Gunnar
- mikkivefur.is/gunni
Rosa Parks neitar eftirgjöf
Þennan dag árið 1955 var Rosa
Parks handtekin fyrir að neita að
standa upp fyrir hvítum manni í
strætisvagni. Samkvæmt reglugerð
Strætó á safni Eins vagn og sá sem Rosa
Parks var í. DV-mynd AFP Photos
borgarinnar var blökkumönnum
gert að sitja aftast í strætisvögnum
og láta sæti sitt fyrir hvítt fólk ef
vagninn fylltist. Parks sat í fyrstu röð
þeirra sætaraða sem ætluð voru
blökkumönnum þegar vagnstjórinn
krafðist þess að hún viki fyrir hvítum
manni. Hún neitaði. Með því hóf
hún réttindabaráttu blökkumanna
hvarvetna í Bandaríkjunum og var
kölluð Móðir mannréttindabarátt-
unnar. Handtaka hennar varð
kveikjan að viðskiptabanni blökku-
manna á strætisvögnum í
Montgomery sem dr. Martin Luther
Rosa Parks Með forseta Bandaríkjanna, Bill
Clinton.
King, þá 26 ára, stjórnaði.
A meðan viðskiptabanninu stóð
ferðaðist fólk saman í bílum, hjólaði
í dag eru liðin 104 ár
síðan ísfélag Vest-
mannaeyja var stofnað,
87 ár síðan ísland varð
fullvalda ríki og 22 ár
síðan Rás 2 hóf útsend-
ingar.
eða gekk langar leiðir í skóla og
vinriu. Það entist í 381 dag. Eftir að
Hæstiréttur Bandaríkjanna dæmdi
að reglugerð Montgomery bryti í
bága við 14. grein stjórnarskrárinnar
var uppskiptingu strætisvagnanna
aflétt. Rosa Parks var meðal fyrstu
farþega strætisvagna eftir það. Hún
lést 24. október síðastliðinn og var
veitt útför með viðhöfn.
Lesendur DVeru hvattir til að senda okkur tölvupóst á netfangið ritstjorn@dv.is og láta í Ijós skoðanir sinar á málefnum líðandi stundar.
Fypirtækin koma ríkinu til bjargar
Davíð
Stefánsson
athugar hvort við
höfum gengið til
Sveinn hringdi:
Góðmennskan tekur á sig ýms-
ar myndir. Sumir hjálpa náungan-
um í neyð, aðrir leggja til peningtil
hjálparstofnana og enn aðrir reiða
fram fjármuni til styrktar ríkinu.
Ég er ekki að tala um skattinn,
þennan sem allir borga, heldur
hinn siðferðilega skatt sem knýr
einstaklinga og fyrirtæki til að
lcoma ríki og sveitarfélögum til
bjargar þegar þau eru að klúðra
LSJ
málum. Það eru tveir þættir sem
standa mér næst í því sambandi;
BUGL og Barnaspítali Hringsins.
Ég tek þéssi dæmi því að mér þyk-
ir gaman að lesa dálkinn Maður
dagsins í DV og undanfarið hefur
þar birst viðtal við tvo aðila sem
eru að gera sitt til að leggja mál-
efnum sem ríkið og/eða sveitarfé-
lög eiga að sjá sóma sinn í að
standa betur að.
góðs. Hpr
Bókmenntafra söingurinn segir
Sumir hjálpa náunganum í neyð.
BUGL er styrkt af Lýsingu og
Landsspítalinn styrktur af Hringri-
um. Hvað er að þessu þjóðfélagi að
svona þurfi að vera? Það ætti að
vera auðvelt að eyrnamerkja ein-
hverja peninga frá símasölunni,
eða þeim milljörðum sem koma í
Samsett mynd DV
ríkiskassann frá bönkunum og
fjármálastofnunum til handa þess-
um málaflokkum. Það er skömm
að því að ríkisstjórnin ætlar sér í
framboð til öryggisráðs SÞ á með-
an hún getur ekki haldið rétt á
spöðunum hér heima á íslandi.
ísland ögrum skor-
ið-ísneiðar
Fjarvera frá heimahögunum reyn-
ist aÚtaf afstæð í tíma og rúmi. Engu
skiptir hversu lengi er bmgðið sér af
bæ - alltaf hafa orðið grundvallar-
breytingar sem skapa þá tilfinningu
að landið sem maður yfirgaf sé horf-
ið, eitthvað nýtt og framandi tekið
við. Snemmsumars kom ég til að
mynda frá ísafirði eftir einnar nætur
gaman. f stað gömlu, góðu Hring-
brautarinnar keyrði ég nýja, hryllilega
hraðbraut í sveig á milli flugvallar og
BSÍ. Perla Davíðs Oddssonar var
komin í skyndilegt öndvegi.
V
Rasismi á fslandi
Sigrún skrifar:
Það virðist skjóta svoldið skökku
við í íslensku samfélagi að á meðan
allir sverja þess dýran eið að þeir séu
ekki haldnir kynjamisrétti á nokkum
hátt er framkoma þeirra ekki í sam-
ræmi við það. Til dæmis sú staðreynd
að ef maður vinnur við ræstingar,
eins og ég geri, er sem ég sjáist hvorki
né heyrist þegar ég býð góðan dag við
það starfsfólk sem er á staðnum. Það
tekur hreinlega ekki undir. Ég held að
það sé sprottið af tvennu; litarháttur
minn er ekki „íslenskur" og ég vinn
við ræstingar. Hvort heldur sem litið
er til er staðreyndin sú að ég finn fyr-
ir rasisma.
Það er nánast alltaf litið niður á
ræstingafólk, sama hvemig það er á
litinn. En ræstingafólk sem er ekki
Ræstingarfólk sem er ekki hvítt er síðasta
hvítt er bara síðasta sort. Ég er ekki
fædd á íslandi, en hef búið hér nærri
alla mína æfi. Ég geng í skóla héma
þar sem allir líta á mig sem jafhingja,
en þegar skólanum lýkur og ég hef
vinnu mína til að hafa í mig og á snýst
dæmið við. Ég get ekki neitað því að
sort.
mér sámi þegar fólk tekur ekki undir
þegar ég kasta á það kveðju. Ég ætla
samt ekki að prédika héma um
hvemig á að hegða sér og haga sam-
skiptum, en mig langaði til að benda
á þetta frá þeim sjónarhól sem ég
stend á. Þetta á ekki að vera svona.
Og nýlegadundi á skypsviði mínu
annars konar skyndibreyting. í
fimmrndagsmorgunflugi Icelandair
fékk ég í gogginn sömu álpökkuðu
eggjahræmna með kartöflum og ég
hef fengiö óteljandi sinnum áður. Á
sunnudegi hafði álkassinn hinsvegar
hlotið andlitslyftingu - fagurlega
myndskreyttan pappakassa með
nærmyndurri af íslenskum mösa.
Innihald: kjúklinga-Cordon Bleu,
ausmrlensk hrísgrjónakássa, salt og
pipar í bréfum með myndum af ís-
lenskum hverasteinum og rjómaduft
með mynd af fagurbláum fossi.
Pappakassinn hét „Slice of Iceland".
I hinn fjölþjóölega matarskammt
vantaði aðeins lélega enska þýðingu á
Hávamálunum: „A man should take
always his meals bedtimes unless he
visits a ffiend," eða eitthvað í þá átt-
ina. Icelandair klikkaði hinsvegar ekki
á eftirréttinum - gullpakkaður
súkkulaðistubbur, fagurlega merktur
með fjórum, rauðum stöfum: TWDC
Margræð skilaboð? Misnotkun á nátt-
úru og menningu landsins? Eða bara
alþjóða- og neysluhyggjan f praktískri
hnotskum?
Tónlistin er harður húsbóndi
Það er vart sú mynd sem birtist
af Jónasi þar sem hann er ekki við
píanóið, en við birtum hér eina.
Hann er einn þekktasti píanóleikari
íslands og hefur setið við það síðan
um fermingu.
,Ætli þetta sé ekki ár númer 40 í
röðinni," segir Jónas léttur í lundu.
Hann ætlar að halda upp á starfsaf-
mæli sitt á næsta ári með pompi og
prakt. En hvað varð til að hann tók
ástfóstri við píanóið?
„Ég ákvað þetta aldrei. Ég held
því fram að tónlistin hafi fundið
mig, en ekki ég hana. Það þurfti
ekkert að beita mig neinum fortöl-
um til þess," segir Jónas sem fékk
sína fyrstu píanótíma í fermingar-
gjöf. „Það er reyndar svona tíu
árum of Seint miðað við það sem
æskilegt er, en ég hef nú líklegast
beðið þess bætur," segir Jónas kím-
inn. „Eg ólst upp á miklu tónlistar-
heimili. Til dæmis voru kóræfingar
haldnar á stofugólfinu heima þegar
ég var barn því pabbi var kórstjóri.
Þá var grunnurinn lagður að fram-
tíðinni."
Jónas hefur spilað undir með
um 400 söngvurum á fjörutíu ára
starfsferli sínum og haldið á annað
þúsund tónleika. „Þá tel ég ekki
með öll þau ógrynni af þrúðkaup-
um og skólatónleikum. Það er ekk-
ert sem heitir að slaka á í þessum
bransa því tónlistin er harður hús-
bóndi," segir Jónas sem æfir sig á
hverjum degi. „Það var einhvern
tíma sagt að ef maður æfir sig ekki í
einn dag heyrir maður það sjálfur.
Ef maður æfir sig ekki í tvo daga
heyrir gagnrýnandinn það og eft-
ir þriggja daga æfingaleysi heyra
það allir. Þetta er stanslaus
vinna," segir Jónas og bendir á að
sé maður tónlistarmaður sé það
ekki vinna sem maður lýkur
klukkan 5. „Rudolf Serkin var eitt
„Það er ekkert sem
heitír að siaka á í
þessum bransa því
tónlistm erharður
húsbóndi/'
sinn spurður að því hvort hann
ætlaði ekki að fara að slaka á þegar
hann væri kominn á efri ár og hann
svaraði því til að hann væri
músíkant. „Á meðan maður er lif-
andi er maður í músík, sagði hann.
Það verður þannig hjá mér.“
jónas Ingimundarson erfæddur á Bergþors-
hvoli, sonur hjónanna Guðrúnar Kristjans-
dóttur og Ingimundar Guðjónssonar. Hann
heldur nú „Ljóðaakademíu" - námskeið i
túlkun sönglaga með góðvini sínum Kristni
Sigmundssyni. Þeir hafa einnig nýiega gefið
út disk með sönglögum Schumanns.