Foreldrablaðið - 01.01.1962, Qupperneq 20

þar einnig svo miklir eftirbátar, að við
höfum ekki enn komið á hjá okkur
námskeiðum. Óhugsandi er þó annað
en menntun þeirra, sem um þessi mál
fjalla, fari fram í landinu, því þetta
hlýtur að verða æðistór hópur, ef skóla-
málin eiga að komast í viðunandi horf
hér á þessu sviði. Hjá öðrum þjóðum
spannar þetta nám yfir 1—2 ár, að
loknu almennu kennaraprófi. Víða er
það tengt háskólum viðkomandi staða,
eða heinlínis deild innan þeirra. Ann-
ars staðar eru reknar sjálfstæðar stofn-
anir í þessu skyni. Þannig er Hambur-
ger-padegogische Institut deild í há-
skólanum þar og útskrifar hjálparskóla-
kennara eftir 2ja ára nám. Þó verður
viðkomandi að hafa kennt við almenn-
an skóla í 3 ár, áður en hann fær inn-
göngu í þessa stofnun. Svona er þetta
þó ekki um allt Þýzkaland. f Munchen
er 1 árs sérnáms krafizt til þessa starfs.
Finnar hafa komið á hjá sér 1 árs
námi við Pedagogiska háskólann í Jy-
vaskyla (jyveskyle).
Eftir að hafa haft 18—20 vikna nám-
skeið fyrir hjálpar- og sérskólakennara,
hafa Svíar komið á fót stofnun, sem sér
um menntun þessa fólks. Þar með eru
þeir búnir að koma á hjá sér 1 árs
námi, sem skiptist niður í sérsvið eftir
því, hvaða grein kennslunnar kennar-
arnir ætla sér að starfa við, t. d. hjálp-
arkennslu vangefinna, blindrakennslu
eða kennslu heyrnleysingja o. s. frv.
Norðmenn hafa komið á fót hjá sér
2ja ára skóla í þessu skyni í Osló. Þeir
hafa því stigið stærra skref í þessum
efnum en hin Norðurlöndin. Skólinn
er rekinn þannig, að fyrra árið er eink-
um fræðileg kennsla, og getur því ver-
ið sjálfstætt nám fyrir þá, sem ekki
ætla að taka bæði árin. Hins vegar eru
réttindi veitt eftir 2 vetur. Síðara árið
er að mestu helgað verklegum æfingum
og rannsóknum.
Danir höfðu lengi 4 vikna námskeið,
sem síðar var lengt í 2ja mánaða nám-
skeið. Enn hafa þeir lengt þetta nám,
eftir því sem ég veit bezt í 15 vikna
námskeið, þar sem námið skiptist í 275
st. bóklegt nám og um 100 st. verklega
þjálfun.
Af þessari lýsingu á skólamálum,
sem ég hef leitazt við að gefa í þessu
erindi, sést, að krafan er alls staðar sú
sama. Meiri menntunar er krafizt af
því fólki, sem sinnir þessum hluta
skólastarfsins. Þessu er á hinn bóginn
mætt með því að launa þetta starf bet-
ur en aðra kennslu og draga úr kennslu-
skyldu. Það er talið sjálfsagt vegna
þess, að starfið er oftast erfiðara og
gera verður ráð fyrir mun meiri undir-
búningi undir hverja kennslustund en
þegar kennt er í venjulegum deildum.
Sém dæmi um þetta skal þess getið,
að Svisslendingar og Þjóðverjar fara
þannig að.
Það sjá allir heilskyggnir menn, að
fáir mundu vilja leggja á sig auka-
nám með þeim kostnaði, sem því fylg-
ir, til þess að sinna erfiðari störfum,
ef ekkert kæmi í aðra hönd. Hugsjóna-
sjónarmiðið nær skammt, þegar um svo
stóran hóp er að ræða sem alla þá
kennara, er þarf til þessarar kennslu.
Svo dæmi sé tekið af Norðurlöndum,
má nefna, að Finnar haga þessum mál-
um svo, að auk hærri launa en við aðra
kennslu sama fræðslustigs, er kennslu-
skyldan % hlutar af kennsluskyldu við
venjulega skóla.
Við fslendingar erum gjarnir á að
leggja okkur að líku og hinar Norður-
landaþjóðimar. Sattmingar um ýmis
samei^inleg hagsmunamál eru tíðir við-
burðir. fþróttakeppnir, sem jafnvel öll
18 FORELDRABLAÐIÐ