Prentarinn - 01.09.1995, Blaðsíða 15

Vinur minn úr prentsmiðjunni kom með mér.
Kannski er rétt að taka fram að ég var nánast
krúnurakaður þá og í leðurjakka einsog bestu
pönkarar áttu.
Ég veit ekki hvort það var þess vegna, en
prentsmiðjustjórinn sá á mér aumur. Tvær
bækur. Hann leit yfir reikninga og hristi höfuð-
ið. Síðan sagði hann að það væri vissulega lofs-
vert að yrkja ljóð, en tvær bækur og prentun,
það kostaði nú sitt.
Ég hlustaði á hann og kinkaði kolli. Það yrði
auðvitað að borga, sagði hann, en að hann
myndi bjóða mér þetta á mjög góðum kjörum,
víxli eða láni með góðum greiðsluskilmálum.
En hvað þá ef ég borga á borðið? sagði ég.
Prentsmiðjustjóranum brá. Hann hafði aldrei
heyrt að ljóðskáld borguðu á borðið og hélt ég
væri að grínast. Svo hann hallaði sér aftur,
glotti og nefndi tölu sem var verulega hagstæð.
Ég var fljótur að taka hann á orðinu, fann
seðlabúnt á bak við einhvem af rennilásunum á
leðurjakkanum; og svo var málið afgreitt. Mín
samskipti við bókagerðarmenn voru rétt að
byija en þau fóm óneitanlega vel af stað.
Ég get þó ekki skilið við útgáfuna á þessum
bókum án þess að segja eina létta sögu úr sölu-
mennskunni. Ég bað þá hjá Herrahúsinu að
styrkja útgáfuna af því að þeir framleiddu kór-
ónaföt og af því að önnur bókin hét Er nokkur í
kórónafótum hér inni?
Ég sagðist auglýsa fötin þeirra.
Þeir hjá Herrahúsinu tóku erindi mínu vel en
vildu ekki styrkja útgáfuna. A hinn bóginn
buðu þeir mér kórónaföt og sögðu að slíkur
fatnaður væri meira við alþýðuskap en leður-
jakkinn.
Ég var hins vegar of stór upp á mig til að
þiggja þetta kostaboð og sé mikið eftir því nú.
Það er síðan kaldhæðnislegt að þessi þunna
ljóðabók skuli standa sem einhvers konar
minnisvarði um nánast útdauða fatafram-
leiðslu, en það sýnir ef til vill að ekki eru allar
iðngreinar jafn lífseigar og ljóðið. Því njóta
bókagerðarmenn og skáld hver annars.
PRENTARINN 3/95 15