Fréttatíminn - 13.09.2013, Side 17

viðhorf 17 Helgin 13.-15. september 2013
T íminn þýtur og jörðin svífur enn á ný um-
hverfis sig og sólina.
Allt líður hjá en þrátt
fyrir það getum við
lagt hvert öðru lið og
gert tilraunir til að
gera lífið bærilegt,
jafnvel ánægjulegt. En
hvernig stöðvum við
stríð?
Að verja stuttri ævi
sinni á jörðinni til að
drottna, kúga, drepa
og fremja önnur ódæð-
isverk verður aldrei skiljanlegt
val. Samfélag getur lagt sig sjálft í
rjúkandi rúst á fáeinum mánuðum
með ofbeldi og átökum en það
tekur áratugi að byggja það upp að
nýju. Núna er kastljósið á ofbeld-
ið í Sýrlandi þar sem átök hafa
geisað linnulaust í tvö ár. Stríð er
undantekningalaust harmleikur.
Einföld lausn gagnvart marka-
lausu ofbeldi, sem felur í sér
pyntingar og dauða saklausra
og sekra, ungra sem
aldinna, kvenna sem
karla, er ekki þekkt.
Illskan er ekki smá-
smunasöm, hún hlífir
síst börnum. Góðverk
taka tíma og leggja
þarf alúð við þau en
illvirki er tifandi tíma-
sprengja sem getur
lagt þúsundir að velli
á svipstundu. Illskan
spyr ekki um landa-
mæri eða trúarbrögð.
Börnin í Damaskus
Börnin í Damaskus í Sýrlandi
fóru á fætur einn morgun í ágúst,
þau skriðu framúr eða stóðu upp
af hörðu gólfinu. Himininn var
ógnvænlegur eins og venjulega.
Þau fóru í skólann eða þvældumst
um götur með foreldrum sínum
í leit að athvarfi og mat. Þennan
dag voru þau myrt, drepin með
efnavopnum og líkunum var raðað
upp í stórum sal þar til hann var
fullur. Næsta dag var mokað yfir
þau í fjöldagröf. Þetta voru börnin
í Damaskus, áður voru það önnur
börn í Írak, Gasa, Líbíu og á morg-
un enn önnur sem verða ofbeldi
og stríði að bráð.
Framtíðin var þeirra, þau voru
án sektar, fædd í þennan heim,
fullgild börn jarðar með sömu
mannréttindi og allir aðrir. Fengju
þau aftur rödd og áheyrn myndu
þau ekki spyrja hver, jafnvel ekki
hvers vegna heldur myndu þau
hrópa: STOPP! Hættið umsvifa-
laust, semjið, sættist, dauðinn er
ekki eftirsóknarverður. „Sátt er
best þeim er saman eiga að búa,“
segir málshátturinn.
Stríðs- eða friðarmenning
Til er menning sem nefnist stríðs-
menning, þar þrífst kúgun og
þjáning. Leiðtogar Vesturlanda
leggja stund á þessa menningu
og mana um þessar mundir hvern
annan til gera loftárásir á Sýr-
land. Hvaðan kemur sú hugmynd?
Fátt er heimskulegra en að mæta
ofbeldi með ofbeldi og fátt þjónar
betur hagsmunum vopnafram-
leiðenda og annarra sem hafa
lífsviðurværi sitt af ofbeldi. Öll
mannkynssagan vitnar gegn þess-
ari leið.
Til er önnur menning sem nefn-
ist friðarmenning, þar sem gerð er
alvarleg tilraun til að vinna gegn
óréttlæti, félagslegri kúgun, fá-
tækt og uppræta ástæður haturs.
Þessi aðferð er þekkt og stunduð
af margskonar hugsjónasam-
tökum víða um heim. Hún virðist
ekki vera skjótvirk en hún er þó
þúsundum sinnum heillavænlegri
en loftárásir sem vekja hatur sem
slokknar ekki á milli kynslóða.
Engin töfralausn er til en það
er ekki aðeins sóun að eyða tíma,
fé og fólki í hernað það er jafn-
framt heimska og gerir illt verra.
Aðeins takmarkalaus vinna sáttar,
vinsemdar og friðar þar sem allir
taka þátt í friðarferlinu hefur gildi.
Ekki aðeins vestrænir þjóðarleið-
togar handan við skotheld gler
heldur einnig heimamenn, konur
og karlar, fjölskyldur, hópar og
stjórnvöld og aðrir sem kunna að
byggja upp.
Andmælum heimskunni
Allt líður hjá en gerumst ekki
sek um að styðja ofbeldið og þá
sundrung sem það veldur, ekki
einu sinni þótt þjóðarleiðtogar telji
sjálfum sér trú um að það sé eina
ráðið. Það er alls ekki ráðið, það er
hið versta óráð sem aðeins veldur
meira ofbeldi og kvölum í heim-
inum. Andmælum heimskunni.
Andmælum loftárásum.
Andmælum loftárásum
Þjáningin í heiminum
Gunnar Hersveinn
rithöfundur
Fátt er heimskulegra en að mæta ofbeldi með ofbeldi
og fátt þjónar betur hagsmunum vopnaframleiðenda og
annarra sem hafa lífsviðurværi sitt af ofbeldi. Öll mann-
kynssagan vitnar gegn þessari leið.