Fréttatíminn - 13.09.2013, Page 26

Ég var meira að segja
hrædd við matarlykt
og var búin að telja
mér trú um að matar-
lykt fitaði mig.
með mömmu í tíu hæða blokk. Þá vakn-
aði ég á nóttunni, athugaði hvort hún
væri ekki örugglega sofandi og svo hljóp
ég upp og niður tröppurnar í húsinu. Ég
var alltaf að reyna að brenna sem mestu
og settist þess vegna aldrei niður. Ef ég
var að lesa bók þá las ég standandi. Ég
var meira að segja hrædd við matar-
lykt og var búin að telja mér trú um að
matarlykt fitaði mig.“
Eins og að vera alkóhólisti
Um árabil var það sama hringrásin hjá
Silju. „Ég var vannærð í lífshættu, tekin
með valdi inn í meðferð. Mér var hleypt
út aftur þegar ég var búin að þyngjast.
Þá grennti ég mig aftur, var aftur orðin
vannærð í lífshættu og svipt sjálfræði.
Þetta bara gekk svona.“ Hún segir með-
ferðarúrræðin hér alls ekki hafa hentað
sér og kennir fjársveltu heilbrigðiskerfi
um að ekki sé hægt að gera betur.
Silja var loks send í meðferð til Bret-
lands þar sem hún var í tvö ár og sneri
aftur heim árið 2010. Glímunni við sjúk-
dóminn er hvergi nærri lokið þó hún sé
á góðum stað í dag. „Þetta er svona eins
og að vera alkóhólisti. Ég tek bara einn
dag í einu. Þarna úti lærði ég að þekkja
sjálfa mig og það er það sem hjálpar mér
hvað mest. Ég veit hvenær ég get átt von
á því að falla, ég veit við hvers konar að-
stæður það er og ég reyni þá að forðast
þær aðstæður og leita mér hjálpar þegar
ég þarf á henni að halda.“
Fengi ekki námslán
Álag er meðal þess sem gerir Silju veik-
ari fyrir. Áður en hún byrjaði í félagsráð-
gjöf hafði hún reynt fyrir sér í nokkrum
fögum, alltaf tekið fullt nám og gefist
upp þegar prófin byrjuðu. „Núna er ég
bara hjá mömmu í kringum prófin. Ég
tek enga óþarfa áhættu. Ég fæ ekki
hungurtilfinningu þannig að ég þarf
að borða eftir klukku. Ég hef prófað að
læra á Þjóðarbókhlöðunni en þá gleymdi
ég bara að borða. Það heldur mér líka
við efnið að fá að læra hér í íðjuþjálfun-
inni. Mér finnst það líka gott því það
minnir á hvað ég er komin langt. Nú er
enginn sem heldur mér hér. Ég fer bara
heim þegar ég vil.“ Silja vill að fólk viti
sögu sína til að gefa öðrum von. „Flestir
voru vissir um að ég myndi ekki lifa til
þrítugs. Nú er ég nýorðin 31 árs.“ Hún
segist hafa sæst við að hún getur ekki
verið í fullu námi og hugsað um batann.
„Ég hef samþykkt að ég þarf hjálp.
Kannski get ég seinna tekið meira nám.
Ég tek fleiri einingar núna en í fyrra því
mér finnst ég vera orðin sterkari.“
Þar sem Silja er aðeins í þremur fögum
þessa önnina uppfyllir hún ekki skilyrði
Lánasjóðs íslenskra námsmanna til að
fá námslán. Hún lifir á örorkubótum og
skiptir styrkurinn frá „Þú getur“-sjóðnum
sköpum fyrir hana. „Ég fékk núna í annað
sinn úr sjóðnum greitt bæði fyrir skóla-
gjöldum og bókum. Án styrksins gæt ég
ekki stundað nám. Hann hefur gefið mér
mikla von. Það eru tvö ár síðan fólk hélt
að það yrði aldrei neitt úr mér. Nú ætla ég
ekki að gefast upp.“ Hún vonast til þess að
seinna meir geti hún starfað sem félags-
ráðgjafi og miðlað af reynslu sinni af
veikindunum. „Námið hjálpar mér líka að
halda mínu striki því ég veit að ég get ekki
verið lasin að sinna skjólstæðingum. Það
heldur mér gangandi. Þegar styrkurinn
var afhentur tók ég á móti honum fyrir
framan hóp af fólki. Þá var talað vel um
mig og minn árangur, og mér fannst fólk
trúa að það væri að rætast úr mér. Ég veit
að það er fólk sem trúir á mig og það er
mikilvægt.“
Erla Hlynsdóttir
erla@frettatiminn.is
Hér er Silja í stórafmæli hjá systur sinni. Allir gæddu sér á kökum nema hún. Hún segist samt hafa fengið sér á disk og fiktað í kökunni með gaffli til að fólk héldi að
hún væri að fara að borða. Ljósmynd/Úr einkasafni
Ú
r
ljó
ði
nu
F
ja
llg
an
ga
e

ir
Tó
m
as
G
uð
m
un
ds
so
n
ÞARNA FÓR ÉG
SJÁIÐ TINDINN!
H
V
ÍT
A
H
Ú
S
IÐ
/
S
ÍA
1
3
-2
2
0
6
26 viðtal Helgin 13.-15. september 2013