Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.10.1939, Síða 4

194
Þ J Ó Ð 1 N
engu hættuminni einstaklingnum
og' þjóðarheild lands vors, en her-
valdið öðrum þjóðum. Þótt ein-
kennilegt megi virðast, á sér stað
skipulögð starfsemi hér á landi, af
hálfu arftaka Víga-Hrapps og ann-
ara misindismanna íslands.
Það er æfinlega svo, hvar sem er,
og livenær sem er, að uppi eru
fjandmenn þjóðar sinnar. Fjand-
menn réttlætis og ráðdeildar, fjand-
menn menningar og manndóms,
fjandmenn göfugmennsku og mann-
kærleika, og þó sérstaklega fjand-
menn sálarþroska og bræðralags.
Það er sagt, að í hverri ætt sé
eitt fúlegg, og eins er með þjóðfé-
lögin. Þessir menn ala á liverskyns
rógi og sundurlyndi horgaranna og
gera ýtrustu tilraunir til að sundra
þjóðfélaginu.
Hér á landi iiafa þessir menn
nefnt sig ýmsum nöfnum. Það er
þeiin nauðsynlegt, að liafa marga
búninga til að íklæðast, vegna þess,
að hverskonar skemmdarstarfsemi
sem er, er illa þokkuð og lítt til
þess hæf, að vera verðmæti þeim,
er slíkt fremja. Þeim er því nauð-
syniegt að hylja illhærur sínar með
nýjum og nýjum skartklæðum.
Kunnastir eru þessir menn hér
undir nafninu kommúnistar. En þar
sem ég lield, að livergi nærri séu
þeir, og starfsemi þeirra, nógu kunn
islenzkri æsku, þá vildi ég með fá-
um línum vara við þessari sprengju,
sem leynzt getur ykkur livar sem
þið farið, þar lil liún — ykkur al-
veg að óvörum — liefir iieltekið líf
ykkar.
f samhandi við þetta, og því til
frekari áréttingar, ætla ég að segja
ykkur sögu af sjálfum mér, er ég
lenti í boðaföllum þeim, er hrjóta
á þjóðlífi okkar nú, vegna þessar-
ar niðurrifsstarfsemi.
Þegar ég var 15 ára að aldri, fór
ég fyrst úr lieimahúsum, til að leita
gæfunnar, eins og það er oft orðað.
Leið mín lá til sjávarþorps eins hér
sunnanlands, sem oft er talin mið-
stöð útgerðarinnar á vetrarvertíð-
inni. Svo að segja strax veittist mér
sú virðing(!!!), að einn úr hópi
kommúnista lieimsótti mig.
Við skyldum nú ætla, að þessi út-
sendari sýndi mér, óþekktu og upp-
hurðarsnauðu harni, alla velvild og
kurteisi, þó að liann kæmi að máli
við mig. Jú, allt gekk vel í fyrstu,
mjög vinaleg orð á milli fræðandi
frásagna af Rússlandi, hinu hlómstr-
andi ríki verkalýðsins, þar sem
liver og einn fékk það, sem hann
með þurfti. Hér á landi þurftum
við.öllum árum að þvi að róa, að
koma slíku skipulagi á. Þá þyrftum
við ekki að vinna haki hrotnu hálf-
an og tvo þriðju sólarhringsins, eins
og við þurfum nú; og fimmta hvern
dag hefðum við frian. Það var alls
ekki minnzt á það, að með því að
draga smátt og smátt úr vinnutím-
anum, og koma honum að lokum
ofan í ekki neitt, þá var vitanlega
öll framleiðsla og um leið allt líf
útilokað. Þá benti liinn tungumjúki
lærifaðir mér á það, að fvrst þetta
væri nú mögulegt fvrir okkur verka-
menn, að lifa í vellystingum, þá
væri sjálfsagt að gera það, og það
var ekki annað en að standa sam-
an, reiða lmefann og láta liann