Morgunblaðið - 23.02.2012, Qupperneq 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 23. FEBRÚAR 2012
Með fáum orðum
vil ég kveðja
Bjarna Þórðarson.
Bjarni vann á tryggingafræði-
skrifstofu föður míns á árunum
1964-66. Hann er mér afar
minnisstæður frá þeim tíma þar
sem hann sat við gluggann á
Vitastígnum niðursokkinn í
störf sín, þótt þar væri stundum
handagangur í öskjunni, t.d. í
kringum stofnun Trygginga-
skólans. Bjarni varð okkur afar
kær og hugþekkur. Maður
skynjaði ró og traust og hlýhug
í návist hans.
Unglingnum mér, sem átti
það til að sjá líkindi með til-
teknum persónum í umhverfinu
við frægar stjörnur þeirra tíma,
varð það að Bjarni minnti mig
gjarnan á Sidney Poitier og var
ekki leiðum að líkjast. Það var
kannski ungæðislegt og ekki
veit ég hvað Bjarni hefði sagt
um þá samlíkingu, en mér þótti
hún flott.
Þeir faðir minn voru kærir
kollegar og samherjar í fræð-
unum. Eins voru þeir að sjálf-
sögðu saman í Félagi trygginga-
stærðfræðinga og í stjórn þess.
Við fráfall föður míns ritaði
Bjarni, af miklu næmi og hlý-
hug, lærða grein af þekkingu
um störf hans og framlag til
fræðanna. Aðrir höfðu ekki
næmari sýn á þau mál.
Alla tíð, þótt vík hafi skilið og
funda saknað, hefur Bjarni átt
sinn vísa stað í huga okkar.
Mér var illa brugðið þegar ég
frétti lát Bjarna, svo óvænt og
ótímabært. Ekki alls fyrir löngu
höfðum við átt langt símtal og
borið saman bækur okkar um
þau firn sem hafa riðið yfir
þjóðina og þau undur sem liggja
í loftinu varðandi lánamál.
Hugðumst við vera í frekara
sambandi þar um. Bjarni hafið
skrifað nokkrar blaðagreinar til
varnaðar í þeim efnum og voru
ekki aðrir gleggri á þau mál.
„Guði sé lof fyrir verðtrygg-
inguna“ stóð þar. Að því er mik-
ill missir að njóta ekki Bjarna
lengur.
Við móðir mín kveðjum
Bjarna Þórðarson og hans hug-
þekka minning mun lifa með
okkur. „Guði sé lof“ fyrir slíka
menn.
Hjalti Þórisson.
Fregnir af andláti Bjarna
Þórðarsonar komu á óvart og
illa við marga en hann var ekki
nema 75 ára þegar hann lést.
Bjarni var aðstoðarfram-
Bjarni Þórðarson
✝ Bjarni Þórð-arson fæddist í
Reykjavík 5. ágúst
1936. Hann lést 2.
febrúar 2012.
Útför Bjarna fór
fram frá Hafn-
arfjarðarkirkju 9.
febrúar 2012.
kvæmdastjóri Ís-
lenskrar endur-
tryggingar árið
1975 þegar þeir Kr.
Guðmundur Guð-
mundsson fram-
kvæmdastjóri buðu
pabba okkar, Birni
Stefáni Bjartmarz,
starf sem hann
gegndi í meira en
aldarfjórðung eða
allt fram á 72. ald-
ursár, – lengstum með Bjarna
sem yfirmann og framkvæmda-
stjóra félagsins. Þetta er svo
sem ekki í frásögur færandi,
heldur hitt að það var Bjarni, að
Guðmundi gengnum, sem gerði
pabba þetta kleift. Hann veikt-
ist innan við ári eftir að hann
hóf störf hjá ÍE, átti síðan við
langvinn veikindi og heilsubrest
að stríða og hafði sjálfur oft á
orði að félagið hefði keypt kött-
inn í sekknum þegar þeir réðu
hann. Starf hans við útreikninga
á iðgjöldum tryggingafélaganna
var vandasamt nákvæmnisverk
og enginn vafi að hann, þrátt
fyrir heilsubrest, leysti það vel
af hendi, en það var Bjarna,
skilningi og umhyggju hans og
annarra starfsmanna ÍE að
þakka að hann gat nýtt starfs-
krafta sína eins vel og lengi og
raunin varð. Minna úthaldi
pabba var mætt með því að
setja sófa inn á skrifstofu hans,
þess vandlega gætt að hann
væri ekki ónáðaður meðan hann
hvíldi sig eftir hádegið og á all-
an hátt hlúð að honum þegar
mest á reyndi.
Pabbi glímir enn við sín fyrri
veikindi og meira til og á þess
ekki kost að fylgja Bjarna, en
hann og mamma ásamt okkur
systkinunum votta Kristínu eig-
inkonu hans, dætrum og fjöl-
skyldum þeirra innilega samúð.
Hvenær sem við heyrum góðs
drengskaparmanns getið hugs-
um við til Bjarna Þórðarsonar
með þakklæti og virðingu.
Jónína, Óskar, Jón Friðrik
og Björn Bjartmarz.
Þau voru hressileg og sam-
rýmd, Hafnfirðingarnir, sem
settust með okkur í 3. bekk
Menntaskólans í Reykjavík
haustið 1952. Bjarni Þórðar var
greinilegur fyrirliði, enda
streymdi frá honum lífskraftur-
inn og lífsgleðin.
Okkur fannst auðvitað harla
gott að vera komin í þennan
merka skóla, sloppin gegnum
landspróf. Ekki var þó enn sop-
ið kálið. Við vorum síðdegis í
skólanum, 146 talsins í sex
bekkjum og aldrei höfðu verið
fleiri busar. Í fjórða bekk var
aðeins rými fyrir fimm bekki.
Við vorum því 96 sem að lokum
skipuðum árganginn. Skólaárin
voru auðvitað skemmtileg en
líka erfið, ekki vilja allir lifa þau
upp aftur, þó að eftirminnileg ár
og fjársjóður minninga séu.
Við kvöddum MR 1956. Við
vorum öll í sama bát og héldum
frá sama rásmarki út í lífið. Há-
skóli Íslands var þá svo fámenn-
ur að lunginn af stúdentum
hinna ýmsu deilda hittist í frí-
mínútum fyrir framan Hátíða-
salinn. Þar bar mikið á hinum
fámenna hópi verkfræðinema,
enda glaðir og gjörvulegir og
góðir námsmenn. Þar var Bjarni
Þórðar með þeim fremstu í
flokki.
Eftir útskrift skildi leiðir,
menn hófu lífsstarfið, margir
fóru utan í framhaldsnám,
Bjarni breytti örlitið um farveg,
lærði tryggingastærðfræði. Það
þótti afar erfitt nám en allir
vissu að Bjarni yrði þar sem
fiskur í vatni, yfirburða gefinn
og atorkusamur.
Við fréttum hvert af öðru en
verkefni fólks í blóma lífsins
tóku upp tíma okkar. Árgang-
urinn hittist þó á fimm ára
fresti. Árlegir urðu fundir eftir
25 ára stúdentsafmælið. Þegar
við vorum komin til sæmilegs
vits og þroska varð okkur ljóst
hvílíkur fjársjóður felst í skóla-
systkinum og við fórum að hitt-
ast mánaðarlega, fara í dagsferð
um landið okkar og lengri ferð
til útlanda á hverju ári með
mökum.
Í rauninni tókum við upp
þráðinn frá því að við skildum
við útskrift frá MR, vorum aftur
í sama bát og nutum samvist-
anna. Af hverju líður okkur
svona vel saman? spurði ein-
hver. Svona hópur er kröfulaust
samfélag, var svarið.
Á þessum samfundum var
Bjarni Þórðar í essinu sínu.
Hann var félagslyndur maður
en það sem meira er, hann var
afar gjöfull á gáfur sínar í þess-
um hóp. Hann var sífellt að
skapa „atburði“ með hnyttnum
tilsvörum og uppátækjum, hann
kom vel nestaður í ferðirnar
með þrautir og frásagnir til
nota á löngum rútuferðum.
Hann hafði markvert næmi á
líðan fólks, lífskraftur hans,
hlýja og húmor brutu niður alla
veggi í samskiptum fólks.
Æðruleysi og kjarkur Bjarna
í veikindunum gleymast ekki.
„Miðað við mínar aðstæður líður
mér skínandi vel,“ var svar hans
þegar spurt var um heilsufarið.
Hann auðgaði félagslíf okkar
fram á þetta ár, sárveikur þá.
Fráfall Bjarna Þórðarsonar
er okkur öllum í MR56-árgang-
inum mikill missir. En mestur
er missir Kristínar hans frá-
bæru konu, dætranna og fjöl-
skyldna þeirra. Þau Bjarni
bjuggu við mikið barnalán, dæt-
urnar bera foreldrum sínum
fagurt vitni, þær bjuggu sann-
arlega við foreldralán.
Við minnumst Bjarna er við
heyrum góðs manns getið, þar
var maður sem engin svik voru í
Veri hann góðum Guði falinn.
Fyrir hönd samstúdenta frá
Menntaskólanum í Reykjavík
1956,
Bernharður Guðmundsson.
✝ Hulda Jóhann-esdóttir fædd-
ist á Karlsstöðum í
Vöðlavík í Helgu-
staðahreppi 25.
nóvember 1926.
Hún lést á Heil-
brigðisstofnun
Vesturlands 2. febr-
úar 2012.
Foreldrar henn-
ar voru Jóhannes
Sigfússon, f. 1889,
d. 1933, og Valgerður Arnodds-
dóttir, f. 1889, d. 1962. Systkini
Huldu eru: Aðalheiður Sig-
urveig, f. 1910, d. 1985, Jón, f.
1911, d. 1984, Arnoddur, f. 1913,
d. 1984, Björg, f. 1915, d. 1923,
Ágúst, f. 1916, d. 1989, Þorbjörg,
f. 1919, d. 1983, Ragnheiður, f.
1921, Björg, f. 1923, d. 2006, Sig-
býlismaður hennar er Trausti
Harðarson. Börn hennar þeirra
eru Aldís Tinna og Viktor Frosti.
c) Þóra Hlín, f. 11. júlí 1986, sam-
býlismaður hennar er Valur
Fannar Þórsson. Barn þeirra er
Þórir Fannar. 2) Gunnar, f. 21.
maí 1965, maki hans er Sesselja
Ingimundardóttir f. 29. sept-
ember 1966. Börn þeirra eru a)
Guðmundur Ingi, f. 16. júlí 1988,
b) Eyþór Örn, f. 5. janúar 1993. c)
Andri freyr, f. 19. nóvember
1994. d) Harpa Rós, f. 16. júlí
1999.
Hulda ólst upp til sex ára ald-
urs í Vöðlavík. Þá fluttist hún
ásamt móður og systkinum til
Keflavíkur. Hún flutti til Akra-
ness 1953. Hún starfaði við bók-
band, fiskvinnslu og síðan við
ræstingar ásamt því að halda
myndarlegt heimili þar sem hún
hlúði að fjölskyldunni og garð-
inum. Þau hjónin héldu lengst
heimili að Espigrund 9 á Akra-
nesi
Útför Huldu hefur farið fram í
kyrrþey.
fús, f. 1924, d. 2007,
Gunnlaugur, f. 1926,
d. 2010 og Alexand-
er, f. 1928, d. 1999.
Þann 9. janúar
1955 giftist Hulda
Guðmundi Gunn-
arssyni, f. 9. júlí
1920. Foreldrar
hans voru Guðríður
Guðmundsdóttir, f.
1899, d. 2000 og
Gunnar L. Guð-
mundsson, f. 1897, d. 1988. Börn
Huldu og Guðmundar eru 1) Guð-
ríður, f. 21. nóvember 1955, maki
Þórir Bergmundsson, f. 9. sept-
ember 1953. Börn þeirra eru a)
Hulda Björk, f. 17. apríl 1979,
börn hennar eru Krista Björt,
Daníel Rökkvi og Eva Karín. b)
Elva Hrund, f. 24. júlí 1983, sam-
Til ömmu.
Elsku amma mín, þá ert þú
komin á nýjan stað. Stað sem ég
mun hitta þig á síðar. Þú talaðir
oft um þessa stund. Hún ætti eftir
að koma og þú sagðir oft að þú
værir orðin svo gömul að það hlyti
að fara að koma að því, en sem
betur fer liðu mörg ár áður en þú
þurftir svo að yfirgefa þennan
heim. Við sem eftir þér sjáum er-
um ánægð með þann tíma sem við
höfum fengið með þér en hefðum
kosið svo miklu meira, maður fær
víst ekki alltaf að halda.
Við höfum eytt óteljandi mörg-
um stundum saman frá því að ég
fæddist. Mér þótti alltaf svo
merkilegt hvað við gátum talað
saman um allt milli himins og
jarðar. Það var aldrei neitt sem
var bannað að ræða við þig.
Hreinskilnin alltaf í fyrirrúmi og
hægt að leggja allt á borðið og þú
sagðir hvað þér fannst og komst
með „ömmuleg“ ráð. Við spurðum
hvor aðra ráða og þekkingar um
ýmislegt í fortíð og nútíð og hvað
við gátum nú oft hlegið að því sem
rætt var.
Það var sjaldan sem ég kom í
heimsókn að þú varst ekki í eld-
húsinu, ef ekki þá varstu í garð-
inum. Þú varst svo gestrisin að
fólk var varla komið inn úr dyr-
unum áður en eldhúsborðið var
hlaðið af kræsingum og allir byrj-
aðir að borða á sig gat. Heil ósköp
sem alltaf var hægt að borða hjá
þér, amma mín. Alltaf var eitt-
hvað svo gott á boðstólum að mér
þótti leitt að geta ekki borðað
meira.
Þegar ég vildi loksins læra að
elda byrjaði ég að hringja og
koma í heimsókn, spyrja og sitja
yfir þér til að læra að búa til það
besta af matseðlinum þínum. Þú
tókst mig í nokkrar kennslustund-
ir og við hlógum að því þegar ég
skrifaði niður allt sem þú sagðir
og í nákvæmlega hvaða röð þú
gerðir hlutina. Ég sagði þér að ég
vildi hafa hverja hreyfingu þína
skrifaða niður á meðan þú eldaðir
eða bakaðir því eitthvert töfra-
bragð reyndist yfir öllu sem þú
gerðir í eldhúsinu.
Þú hafðir svo mikið yndi af
blómunum þínum og garðinum.
Sá metnaður þinn skilaði sér nú
vel. Ég veit að þú varst stolt af
fallega garðinum þínum og ekki
skemmdi það nú fyrir að fá verð-
laun fyrir fallegasta garðinn í
bænum. Fólk var þó ekki lengi að
átta sig á því um leið og stigið var
inn í garðinn á nýsleginn blettinn
sem ilmaði af endalausu blóma-
hafi, aðþar var eitthvað stórkost-
legt á seyði.
Elsku amma, það er svo margt
sem ég gæti sagt þér og rætt við
þig aftur og aftur, endalaust haf
af minningum. Við lifðum það
saman, þú veist þetta allt. Við
sem eftir sitjum höldum áfram að
tala um það og hugsa, brosum,
hlæjum, grátum og hugsum til
þín.
Þú sagðir að þú værir tilbúin til
fara, værir sátt. Það var ógleym-
anlegt samtal sem endaði á að þú
bauðst mér góða nótt. Ég er svo
þakklát fyrir að hafa fengið að
kveðja þig og segja þér allt sem
mér lá á hjarta. Ég trúi því að nú
líði þér vel, að þú fylgist með okk-
ur og bíðir með opna arma.
Friður sé með þér, elsku amma
mín.
Þín ömmustelpa,
Elva Hrund.
Elskulega amma mín er farin
frá okkur. Ég fékk að eiga ömmu
mína fram á fullorðinsár. Það eru
ekki margir svo heppnir.
Minningarnar hafa hellst yfir
mig síðustu daga og þessar
standa uppúr. Þegar ég var lítil
man ég eftir göngutúrum á sand-
inum með ömmu og skeljatínslu.
Hún var alltaf að búa til blævængi
og sjóhatta úr blöðum og hafði
alltaf þolinmæði og tíma fyrir
börnin. Hún kippti örugglega öll-
um barnatönnunum úr mér og
borgaði mér svo fyrir þær. Í
grunnskóla kom ég alltaf til
ömmu í hádeginu og át á mig gat.
Hún söng svo fallega og ég á
margar minningar um okkur
syngjandi dúett í eldhúsinu. Þeg-
ar við sátum og horfðum á Tóna-
flóð aftur og aftur þar til við
kunnum það utan að.
Amma var alvöru amma.
Heimilið hennar var alltaf hreint
og fallegt. Þegar maður kom í
heimsókn var alltaf hádegismat-
ur eldaður frá grunni, ekta ís-
lenskur sveitamatur. Amma eld-
aði besta mat í heimi. Hún bakaði
kökur og pönnukökur og alltaf
var hún svo glöð að fá okkur í
heimsókn. Það var svo gott að
koma til ömmu og síðustu árin
sofnaði ég yfirleitt í sófanum, það
helltist svo mikil værð yfir mig.
Ég ætla að verða eins og
amma Hulda þegar ég verð stór.
Ég vil vera svona gestrisin, hlát-
urmild, skemmtileg og góð við
börnin og barnabörnin. Ég vil
hugsa svona vel um mína nánustu
og rækta garðinn minn eins og
amma gerði. Garðurinn hennar
var paradís og hún hafði yndi af
því að sinna blómunum sínum.
Barnabörnin voru henni ótrú-
legir gleðigjafar og þegar við
komum í heimsókn fengum við
alltaf hlýjar móttökur, fullan
maga af mat, kökum, konfekti og
ís. Alltaf gat ég hringt í ömmu og
fengið heimilisráð og uppskriftir
úr hennar reynslubanka.
Elsku amma, hvað þú skilur
eftir stórt tóm. Ekki bjuggumst
við við því að þú færir svona
skyndilega, en ég skildi alveg að
þú varst orðin þreytt og lúin eftir
erfið veikindi og enginn vill horfa
upp á þá sem maður elskar þjást.
Þess vegna er það léttir þín
vegna að þú fáir núna þína þráðu
hvíld. Það er líka svo gott að hafa
fengið að kveðja þig. Við elskum
þig.
Takk fyrir allt, elsku amma
langamma.
Hulda Björk, Krista Björt,
Daníel Rökkvi og Eva Karín.
Hulda
Jóhannesdóttir
Á meðan flestir sváfu værum
svefni var Steini löngu mættur til
vinnu og hafði náð að skila hálfu
dagsverki áður en klukkan sló
Sigursteinn
Gíslason
✝ SigursteinnDavíð Gíslason
fæddist á Akranesi
25. júní 1968. Hann
lést á krabbameins-
lækningadeild
Landspítalans 16.
janúar 2012.
Útför Sig-
ursteins fór fram
frá Hallgríms-
kirkju 26. janúar
2012.
átta. Hann taldi það
ekki eftir sér að
klára erilsaman
vinnudag á þeytingi
um bæinn og detta
svo inn á æfingu í
lok dags á brúna
póstbílnum sem tók
þrjú stæði á KR-
vellinum. Þreytu
var þó hvergi að
finna hjá Steina því
um leið og hann var
kominn í æfingafötin og út á völl
hófst hann handa með stríðnis-
glott á vör við að „klobba“ sam-
herja sína í hinum klassíska reit-
arbolta. Til að gera langa sögu
stutta þá lauk flestum æfingum
með sigri Steina.
Steini var mikill húmoristi og
keppnismaður í öllu, hvort sem
um var að ræða knattspyrnu,
snóker eða golf. Hann varð ekki
sáttur fyrr en hann hafði farið
með sigur af hólmi. Þó sýndi
hann alltaf andstæðingum sínum
virðingu og nuddaði aldrei salti í
sárin.
Það er okkur sérstaklega
minnisstætt þegar við sátum einu
sinni sem oftar að snæðingi á hót-
eli í Englandi og þjónninn bar
fram mauksoðinn kjúkling og
bauð Steina að fá grænmeti með.
Steini leit snöggt á hann og sagði:
„Grænmeti, ég held nú ekki.
Grænmeti er fyrir kanínur.“ Svo
leit hann á kjúklinginn og sagði:
„Það er merkilegt við Englend-
inga að þeir geta jafnvel klúðrað
eldamennsku á kjúklingi.“
Steini var mikill fjölskyldu-
maður. Eftir langan og stremb-
inn dag komst ekkert annað að
hjá honum en að koma sér heim
til Önnu og barnanna sinna. Svo
þurfti kroppurinn á góðri steik að
halda, helst brúnuðum kartöflum
og sósu, sem Anna hristi jafnan
fram úr erminni.
Steini og Anna voru ekki bara
samrýnd undir regnhlífinni á
vellinum heldur í öllu því sem þau
tóku sér fyrir hendur. Aðdáun-
arvert var að finna stuðninginn
frá Önnu sem sá um mörg málin
og lét allt ganga upp þannig að
Steini gæti einbeitt sér að öllum
sínum verkefnum og sigrum.
Það er eins og Steini hafi innst
inni vitað að framlag hans til lífs-
ins og fjölskyldunnar yrði að fara
fram hratt og örugglega. Það
sýndi hann ekki aðeins með sigr-
um á vellinum heldur einnig
hvernig hann af kærleik og elju
lagði sig fram um að rækta vin-
áttu og gefa sem mest af sér.
Steini var hvers manns hug-
ljúfi. Hann hafði þá visku að fyr-
irgefa og honum fannst það sóun
á góðri vináttu að dvelja við hið
neikvæða. Hann bjó yfir ótrúleg-
um styrk, ekki síst á dánarbeð-
inum, þegar hann hvatti ástvini
sína til dáða. Nálgun Steina til
lífsins verður minnst um ókomna
tíð.
Nú er Steini kominn til nýrra
heimkynna. Þar mun hann vaka
yfir fjölskyldu sinni og ástvinum
og halda áfram að senda hlýja
strauma til okkar allra sem feng-
um að kynnast honum.
Elsku Anna, Magnús, Unnur
og Teitur, megi guð, fjölskylda og
vinir veita ykkur þann styrk sem
þarf til að takast á við hinn mikla
missi sem þið hafið orðið fyrir við
fráfall Steina Gísla ykkar.
Einar Dan. og
Þorsteinn Jóns.
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar endurgjaldslaust
alla útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morg-
unblaðinu greinar eru vinsam-
lega beðnir að nota innsendikerfi
blaðsins. Neðst á forsíðu mbl.is
má finna upplýsingar um inn-
sendingarmáta og skilafrest.
Einnig má smella á Morg-
unblaðslógóið efst í hægra horn-
inu og velja viðeigandi lið.
Skilafrestur | Sé óskað eftir birt-
ingu á útfarardegi þarf greinin að
hafa borist á hádegi tveimur virk-
um dögum fyrr (á föstudegi ef út-
för er á mánudegi eða þriðju-
degi).
Þar sem pláss er takmarkað get-
ur birting dregist, jafnvel þótt
grein hafi borist innan skila-
frests.
Minningargreinar