Morgunblaðið - 07.08.2012, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 7. ÁGÚST 2012
✝ Hjörtur Hjart-arson fæddist
8. desember 1930 í
Reykjavík og ólst
upp á Ísafirði.
Hann lést á Land-
spítalanum v/
Hringbraut 26. júlí
sl.
Foreldrar hans
voru Jensína
Sveinsdóttir hús-
móðir frá Gilla-
stöðum í Reykhólasveit, f. 23.11.
1906, d. 5.6. 2005, og Jón Hjört-
ur Finnbjarnarson, f. 15.9. 1909,
d. 22.1. 1977, prentari á Ísafirði.
Systkini: Hermann, f. 19.7.
1934, Kolbrún, f. 19.7. 1935,
Sveinn, f. 10.8. 1936, d. 11.1.
1942, Finnbjörn, f. 19.10. 1937,
d. 14.11. 1994, Matthías, f. 5.8.
1939, Elísabet, f. 21.9. 1940, og
Sveingerður, f. 4.2. 1942. Hálf-
systur samfeðra: Margrét, f.
8.7. 1954, og Nína, f. 26.5. 1956.
Maki: Unnur Axelsdóttir, f.
31.5. 1931. Þau gengu í hjóna-
band 20.5. 1950. Foreldrar
maka: Stefanía Stefánsdóttir, f.
9.11. 1903, d. 1.6. 1970, og
Valdimar Axel Gunnarsson, f.
26.11. 1899, d. 1.8. 1975. Börn:
1) Stefanía f. 21.10. 1950. Dætur
hennar eru: Unnur og Sunna. 2)
Sveinn Hjörtur, f. 15.10. 1952.
arson. Synir þeirra eru Tristan
Máni og Alexander Frosti. Son-
ur Rannveigar er Sigurður
Amlin, sambýliskona Selma
Höskuldsdóttir og dóttir þeirra
er Embla Hrönn.
Hjörtur lauk sveinsprófi í
prentiðn frá Iðnskólanum í
Reykjavík 1954 og hlaut meist-
araréttindi í iðninni 1972. Hann
starfaði við prentiðn framan af
starfsævinni og var aðalféhirðir
hjá Ferðaskrifstofu ríkisins frá
1976 til 1988.
Þá söðlaði Hjörtur um og hóf
nám í guðfræði við HÍ og lauk
embættisprófi í guðfræði frá
Háskóla Íslands. Hann vígðist
til prests á Ásum í Skaft-
ártungu 1990 og einnig þjónaði
hann sem prestur í Kópavogi,
bæði við Hjallakirkju og Kópa-
vogskirkju og í Grindavík.
Hjörtur var virkur í fé-
lagsmálum í Kópavogi og sat í
bæjarstjórn þar frá 1974 til
1978. Hann sat á þingi Sþ 1975
og 1976. Hann var félagi í
karlakórnum Fóstbræðrum og
söng á sínum tíma með Fjórtán
fóstbræðrum og Dóm-
kirkjukórnum. Hann hlaut gull-
merki Fóstbræðra. Hann var
ritstjóri Þjóðmála, blaðs Sam-
taka frjálslyndra og vinstri-
manna, og Framsýnar, blaðs
framsóknarmanna í Kópavogi.
Þá ritaði hann greinar í blöð og
tímarit um stjórnmál og guð-
fræðileg málefni.
Útförin fer fram frá Kópa-
vogskirkju í dag, þriðjudaginn
7. ágúst 2012, kl. 13.
Eiginkona hans er
Sigurveig H. Sig-
urðardóttir. Börn
þeirra eru: Hjörtur
Friðrik, Valdimar
Gunnar og Sigrún
Huld. Eiginkona
Hjartar Friðriks er
Ingibjörg Jóhann-
esdóttir. Synir
þeirra eru Sveinn
Hjörtur og Jóhann-
es Ernir. Eig-
inkona Valdimars Gunnars er
Stella Vestmann og dóttir
þeirra er Lilja Vestmann. 3)
Þórunn Ingibjörg, f. 17.4. 1958.
Eiginmaður hennar er Sveinn
Björgvin Larsson. Börn þeirra
eru: Hjörtur, Árni, Unnur og
Júlíus Geir. Sonur Hjartar er
Hjörtur Hreinn. Dóttir Árna er
Telma Þórunn. Sambýlismaður
Unnar er Aðalsteinn Magnús
Friðjónsson. Fósturbörn Þór-
unnar og Sveins eru: Ásgeir,
Sigrún Eva og Helena Rut. 4)
Axel Garðar, f. 11.8. 1959. Sam-
býliskona er Rannveig Sigurð-
ardóttir og sonur þeirra er Axel
Garðar. Börn Axels eru: Kristi-
an, Isabelle og Alexander Garð-
ar. Sambýliskona Kristians er
Linda Risberg og dóttir þeirra
er Wilma. Sambýlismaður Isa-
belle er Bjarni Eiríkur Þórð-
Þegar ég minnist tengdaföður
míns sr. Hjartar Hjartarsonar
er mér efst í huga þakklæti fyrir
að fá að eiga hann að í meira en
40 ár. Margar góðar minningar
leita á hugann. Minningar um
söngvarann, prestinn en fyrst og
fremst fjölskylduföðurinn Hjört
sem hlúði að fjölskyldunni og
gerði allt sem í hans valdi stóð til
að styðja hana og vernda.
Hjörtur og Unnur voru sam-
rýmdustu hjón sem ég hef
kynnst. Þegar ég sextán ára
kom fyrst í heimsókn til þeirra
var mér tekið af mikilli hlýju og
gestrisni, spariglösin dregin
fram og boðið upp á kók og prins
póló. Þegar frumburður okkar,
Hjörtur Friðrik, fæddist tók
Unnur að sér að gæta hans á
daginn og Hjörtur keypti nýjan
bíl til að geta sótt hann á morgn-
ana. Það var ómetanlegur stuðn-
ingur við okkur ungt fólk sem
var að hefja lífsbaráttuna.
Á miðjum aldri söðlaði Hjört-
ur um, hóf nám og vígðist til
embættis sóknarprests að Ásum
í Skaftártungu. Þá tók við nýtt
tímabil í lifi fjölskyldunnar.
Þessi fjarlæga sveit, æskuslóðir
móður minnar, sem voru henni
svo kærar öðluðust nýjan sess í
lífi okkar. Ferðirnar austur voru
ótalmargar og kynni mynduð við
fólkið og sveitina fyrir tilstuðlan
Hjartar. Einstök gestrisni og
hjálpsemi hefur einkennt þau
hjónin og þess hafa margir not-
ið.
Við Sveinn Hjörtur ferðuð-
umst töluvert með þeim hjónum
og minnisstæðar eru ferðirnar
vestur á Ísafjörð og í Aðalvík. Í
fyrrasumar dvöldum við með
Unni og Hirti á Ísafirði. Heilsu
Hjartar hafði þá hrakað en hann
lét það ekki aftra sér að heim-
sækja æskuslóðirnar einu sinni
enn. Að fara með Hirti um Vest-
firðina, kynnast sögu staðanna
og heyra hann segja frá minn-
ingum sínum þaðan er ógleym-
anlegt. Að koma í Tungu, horfa
upp í brekkurnar sem skörtuðu
einstöku litrófi, virða fyrir sér
grænurnar, heyra sögurnar af
Petru sem reyndist honum svo
vel og skoða Nauteyrarkirkju
þar sem hann hafði hringt
kirkjuklukkunni 17. júní 1944
þegar öllum klukkum landsins
var hringt í einu.
Hjörtur hafði þann dýrmæta
eiginleika að geta veitt ferða-
félögum sínum dýpri skilning á
því sem fyrir augu bar með fróð-
leik sínum og áhuga. Hann opn-
aði mér til dæmis nýjan heim í
kirkjum á Mallorka þar sem
hann kenndi mér að lesa í trúar-
tákn. Hann var einnig óspar á að
miðla ungu fólki af lífsreynslu
sinni og þekkingu.
Ég átti oft samtöl við Hjört
um það að takast á við erfið
verkefni. Morguninn áður en
hann lést ræddum við um nám
hans og mitt. Hann talaði um
mikilvægi þess að gefast ekki
upp þótt verkefnið væri erfitt.
Þannig vildi hann vera fyrir-
mynd barnabarnanna sinna og
hvatti einnig aðra til dáða.
Ég hef dáðst að dugnaði Unn-
ar við að hugsa um Hjört í veik-
indunum hans og hlúa að honum
af einstakri alúð. Ég bið guð um
að veita henni styrk.
Blessuð sé minning góðs
tengdaföður.
Sigurveig H. Sigurðardóttir.
Nú er hann elsku Hjörtur afi
minn látinn. Ég á erfitt með að
trúa því, þó hann hafi verið veik-
ur lengi var hann viljasterkur og
örlítið þrjóskur maður sem lét
veikindin ekki stjórna sér. Hann
náði sér alltaf á strik og skellti
sér þá til Mallorca, Ísafjarðar
eða bara hvert sem hann einsetti
sér að fara, þótt hann hefði jafn-
vel verið nær dauða en lífi ein-
hverjum dögum fyrr. Hann hafði
ríkan lífsvilja og lífsgleði hans
var mikil.
Hann leit alltaf á björtu og
spauglegu hliðarnar á lífinu og
gerði grín að ástandi sínu fram í
andlátið. Hann var áhugasamur
um líf allra í kringum sig og var
duglegur að koma með sínar
skoðanir á hlutunum. Í hvert
skipti sem ég hitti afa tjáði hann
mér hversu ánægður hann var
með mig og það sem ég tók mér
fyrir hendur í lífinu. Sá stuðn-
ingur sem ég fékk frá honum
mun alltaf vera mér ómetanlegt
veganesti.
Hjónaband afa og ömmu verð-
ur mér líka til fyrirmyndar í líf-
inu, eftir sextíu ár voru þau enn
jafn ástfangin og samstillt. Það
var alltaf jafn gott og gaman að
heimsækja þau, hvort sem það
var á Hlíðarveginn, í Hlíðar-
hjalla eða í sveitina að Ásum
þegar ég var lítil. Ég mun minn-
ast afa míns með virðingu og
þakklæti og hafa lífsgleði hans
og styrk að leiðarljósi.
Sigrún Huld Hjartardóttir.
Afi minn, séra Hjörtur Hjart-
arson, lést á Landspítalanum við
Hringbraut eftir langa baráttu,
sem hann háði með þrautseigju
og æðruleysi. Þrátt fyrir veik-
indi og erfiðleika var afi alltaf
léttur í lund. Það var stutt í bros
og gamanmál. Hann átti auðvelt
með að benda á broslegu hlið-
arnar í flestu og átti stundum
erfitt með að sitja á strák sínum.
Hann lét sig flest varða það sem
mannlegt var, alltaf tilbúinn að
rétta hjálparhönd. Skipti þá
engu hvort vandamálin voru
raunveruleg eða lítilvæg lúxus-
vandamál afastráks á tánings-
aldri. Hann hafði marga hildina
háð í lífinu, en alltaf sigrast á
erfiðleikum með þeirri seiglu og
lífsgleði sem var einkennandi
fyrir hann. Þrátt fyrir að afi hafi
átt við langvinn veikindi að
stríða og ljóst að hverju stefndi
átti maður von á því að hann
myndi vinna fleiri sigra, enda
orðinn vanur því að hann rétti úr
sér og tækist á við næsta æv-
intýri. Hann kunni að njóta líf-
ins, var mikill söngmaður og
fannst gaman að ferðast. Mér er
minnisstætt ferðalag sem við
fórum vestur á firði, á æskuslóð-
ir hans, þar sem við ferðuðumst
aftur í tímann og hann sagði sög-
ur af sjálfum sér og samferða-
mönnum. Æskuárin voru honum
mjög hugleikin og aldrei var frá-
sagnargleðin meiri en þegar
hann sagði sögur af Dengsa í
Tungu og frá uppvextinum á
Ísafirði. Afi réðst ekki á garðinn
þar sem hann var lægstur og um
miðjan aldur gekk hann mennta-
veginn og hlaut prestvígslu. Það
hlutverk fór honum vel og aug-
ljóst að þar var hann á heima-
velli. Hann sýndi fram á að allt
væri hægt væri viljinn fyrir
hendi. Hjá afa og ömmu var allt-
af að finna öruggt skjól og hlýju,
þar var maður alltaf velkominn.
Þar var stundum setið lengi yfir
kaffi og góðu spjalli um lífið,
stjórnmál eða liðna tíð.
Ég kveð þig afi minn með
djúpum söknuði, en minning þín
lifir með mér.
Hjörtur Friðrik Hjartarson.
Elsku afi.
Að kveðja þig var það erf-
iðasta sem ég hef gert. Þú sem
alltaf hefur verið mér svo góður,
stutt mig og hjálpað mér hvað
mest í öllu því sem ég hef gert.
Mér finnst það svo sárt að geta
aldrei talað við þig lengur, aldrei
sjá þig aftur eða notið þess að
spila við þig billiard á Mallorca
en verst finnst mér að geta ekki
spilað fyrir þig á píanóið aftur en
nú þegar ég spila – þá spila ég
fyrir þig elsku afi minn. Ég veit
þú ert að hlusta.
Ég trúi því ekki ennþá að ég
fái ekki að sjá þig keyra rauða
bílinn þinn lengur, þú sem varst
alltaf flottastur og bestur með
hvíta fallega hárið þitt.
Ég minnist góðra minninga
með þér og ég man alltaf að ég
gat leitað til þín þegar eitthvað
var að og alltaf ef mig vantaði
eitthvað, sama hversu lítið eða
mikið það var – þá gafstu þér
alltaf tíma fyrir mig til að gefa
mér það sem mig vantaði. Ég
gæti haldið áfram að skrifa um
þig heilu blaðsíðurnar, hversu
mikið þú gafst af þér og hvað það
var gott að vera í kringum þig.
Ég vona að þér líði betur á
þeim stað sem þú ert á núna – ég
sakna þín afi minn.
Þinn afadrengur,
Júlíus Geir Sveinsson.
Við andlát Hjartar afa míns er
ég þakklátur fyrir þær óteljandi
góðu minningar sem ég á um
hann. Ferðir afa með okkur
frændurna í Sundhöllina að
loknum degi í sunnudagaskólan-
um, flugferðir í bílnum hans nið-
ur Eskihvamminn og einstök
gjafmildi þegar okkur „sárvant-
aði“ hjólabretti eða Stiga-sleða
eru þar á meðal. Einnig er ég
þakklátur fyrir allar „síðustu
messurnar“ sem ég fór í hjá hon-
um og samræðurnar um snyrti-
mennsku og gæðafatnað enda afi
minn annálað snyrtimenni. Ég
er sérstaklega þakklátur fyrir
að njóta þeirra forréttinda að
það hafi verið afi minn sem bæði
skírði Lilju dóttur mína og gaf
okkur Stellu saman.
Bestu stundir okkar afa voru
þó síðasta árið sem hann lifði og
tengdumst við nánum böndum
þegar ég, honum að óvörum,
gekk til liðs við karlakórinn
Fóstbræður en hann söng með
kórnum í áratugi. Það er mér
ómetanlegt annars vegar hvað
það gladdi hann að við skyldum
deila þessu áhugamáli og hins
vegar að við skyldum ná nokkr-
um kóræfingum saman þar sem
vandséð var hvor var stoltari af
hinum.
Hvíl í friði afi minn.
Valdimar Gunnar
Hjartarson.
Mínar fyrstu bernskuminn-
ingar frá Ísafirði eru frá því ég
var lítil telpa og fór oftast eftir
skóla til ömmu og afa sem
bjuggu þá í Skipagötu 7 og átti
rólega stund hjá ömmu þar sem
hún var með prjónana sína og
raulaði rímur og stökur, en
gamli maðurinn sat við skrif-
borðið. Á þeim tíma bjó móður-
bróðir minn, Jón Hjörtur, ásamt
eiginkonu sinni, Jensínu, einnig í
því húsi með sína stóru fjöl-
skyldu. Hjörtur var elstur af
þeirra börnum, sem voru alls
átta.
Jón Hjörtur, faðir Hjartar,
var prentaði að iðn og fetaði
Hjörtur í fótspor hans. Á þeim
árum var tónlistarlíf á Ísafirði
mjög blómlegt og þar sem Jón
Hjörtur hafði einstaklega góða
söngrödd þá nýttust kraftar
hans vel í kórum sem og í ein-
söng og leiksýningum. Hjörtur
ólst því upp við mjög gott menn-
ingar- og tónlistarlíf sem ein-
kenndi Ísafjörð á uppvaxtarár-
um okkar.
Hjörtur var myndarlegur
dugnaðarpiltur og samband
hans við móður sína var alla tíð
einstaklega ljúft. Fjölskyldan
fluttist til Reykjavíkur þegar
föður hans bauðst vinna syðra.
Þar með fékk Hjörtur tækifæri
til menntunar og hann varð
einnig virkur í söngstarfi, meðal
annars með karlakórnum Fóst-
bræðrum.
Hjörtur
Hjartarson
✝
Ástkær eiginmaður minn og vinur, faðir
okkar, tengdafaðir, afi og langafi.
ÓMAR HAFLIÐASON,
bifreiðastjóri,
Húsalind 2, Kópavogi,
Lést í faðmi fjölskyldunnar föstudaginn
3. ágúst. Útför hans fer fram frá Bústaða-
kirkju þriðjudaginn 14. ágúst kl. 15.00. Þeim sem vilja
minnast hans er bent á Jöklarannsóknarfélag Íslands.
Ingibjörg Jakobsdóttir,
Jóhann Ómarsson, Fríða Björk Sveinsdóttir
Linda Björk Ómarsdóttir, Tryggvi Þór Gunnarsson
Hafliði Hörður Ómarsson, Heiðbjört Unnur Gylfadóttir
barnabörn og barnabarnabarn.
Vaktsími:
581 3300 & 896 8242
www.utforin.is
Allan sólarhringinn
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Sverrir Einarsson Kristín Ingólfsdóttir Hermann Jónasson
Flatahraun 5a • www.utfararstofa.is Símar: 565 5892 & 896 8242
ÚTFARARSTOFA HAFNARFJARÐAR
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ÞÓRHILDUR RAGNA KARLSDÓTTIR,
Hjarðarhaga 26,
lést á hjúkrunarheimilinu Sóltúni
fimmtudaginn 19. júlí.
Útförin fer fram frá Dómkirkjunni
miðvikudaginn 8. ágúst kl. 15.00.
Karl Þorsteinsson, Margrét Geirrún Kristjánsdóttir,
Guðbjörg Þorsteinsdóttir, Halldór Bjarnason,
Baldur Þorsteinsson, Linda Udengaard,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
SÓLVEIG KRISTJÁNSDÓTTIR,
áður til heimilis að Nökkvavogi 42,
Reykjavík,
lést á Heilbrigðisstofnun Sauðárkróks
miðvikudaginn 1. ágúst.
Jarðarför verður auglýst síðar.
Páll K. Gunnarsson, Esther Þorgrímsdóttir,
Guðmundur Gunnarsson, Bjarma Didriksen,
Sigurður D. Gunnarsson, Anna S. Gunnarsdóttir,
Oddur Gunnarsson, Áslaug Jónsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐRÚN ÓLAFSDÓTTIR,
Dúnna,
Lækjasmára 4,
Kópavogi,
lést fimmtudaginn 26. júlí.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju miðvikudaginn 8. ágúst
kl. 15.00.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á sumardvöl fatlaðra í
Reykjadal, kt. 630269-0249, banki 549-26-10.
Halldór Ólafsson, Gyða Þórisdóttir,
Inga Ólafsdóttir, Guðmundur Jónsson,
Sigrún Ólafsdóttir, Guðmundur Ingi Ásmundsson,
Ómar Örn Ólafsson, Sigurbjörg Alda Guðmundsdóttir,
Gunnar Ólafsson, Brynhildur Ásgeirsdóttir,
Ólafur Jóhann Ólafsson,Sigríður Einarsdóttir,
barnabörn og langömmubarn.