Morgunblaðið - 12.06.2014, Page 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. JÚNÍ 2014
✝ Hrund Gunn-arsdóttir
fæddist í Reykja-
vík hinn 3. október
1969. Hún varð
bráðkvödd á heim-
ili sínu hinn 29.
maí 2014.
Hún var fyrsta
barn foreldra
sinna, þeirra
Bjarneyjar K.
Wedholm Gunnars-
dóttur og Gunnars Vilhelms-
sonar. Albróðir Hrundar er
Arnar Gunnarsson, eiginkona
hans er Guðlaug Norðdahl El-
liðadóttir og eiga þau þrjú
börn. Hálfbróðir Hrundar er
Gunnar Örn Gunnarsson, eig-
inkona hans er Linda Rós
Daðadóttir og eiga þau þrjá
syni. Hrund bjó fyrst við
Snorrabraut í Reykjavík og síð-
og sinnti starfi gestgjafa um
borð í skemmtiferðaskipi og á
veitingastað í Los Angeles, en
þar bjó hún og starfaði árið
1995.
Árið 1996 hóf Hrund störf
hjá Stöð 2 sem grafískur hönn-
uður og kynntist þar eftirlif-
andi eiginmanni sínum, Einari
Magnúsi Magnússyni. Árið
2004 eignuðust þau dóttur,
Auði, sem fæddist andvana.
Hrund og Einar bjuggu fram-
an af á Ránargötu í Reykjavík
en árið 2003 festu þau kaup á
húsi við Suðurgötu í Hafn-
arfirði.
Hrund var sjálfmenntuð í
grafík og starfaði allt til loka-
dags sem grafískur hönnuður;
um árabil hjá Stöð 2 og síðar
hjá Húsasmiðjunni en síðustu
árin vann hún sem hönnuður
hjá fyrirtæki sem hún og Einar
Magnús ráku. Sjá má verk
Hrundar víða, en auk starfa
við hönnun lagði hún hönd á
myndlist.
Hrund verður jarðsungin frá
Hallgrímskirkju í dag, 12. júní
2014, og hefst athöfnin kl. 15.
an í Sólheimum en
árið 1974 flutti
fjölskylda hennar
upp í Efra-
Breiðholt og ólst
Hrund þar upp
þangað til hún
stofnaði heimili
með unnusta sín-
um, Sverri Hreið-
arssyni. Slitu þau
samvistum árið
1994.
Hrund gekk í Fellaskóla og
Menntaskólann við Sund og síð-
ar sótti hún listabraut Fjöl-
brautaskólans í Breiðholti. Hún
sinnti ýmsum störfum sem
tengdust hugðarefnum hennar,
svo sem rekstri tískuverslunar,
margs konar hönnun og þjón-
ustustörfum ýmiss konar. Hún
starfaði sem flugfreyja hjá
flugfélaginu Atlanta árið 1994
Við gerðum ekki ráð fyrir því
að sú stund myndi renna upp á
lífsgöngu okkar að við settumst
niður til að skrifa minningargrein
um tengdadóttur okkar sem lokið
hefur lífsgöngu sinni hér, langt
um aldur fram. En þetta er
áminning um hverfulleika lífsins,
sem fengið er að láni, eins og séra
Hallgrímur Pétursson sagði:
Ég á mig ekki hér
í veröldinni,
Drottinn, ég eign þín er
af miskunn þinni.
Hrund vissi að lífið er óvissu-
ferð. Hún hafði fengið sinn skerf
af þrautum þessa lífs. Þau hjónin
misstu ungbarn, sem leiddi til
sorgar, sem ekki verður lýst með
orðum. Hún háði harða baráttu
við sjúkdóma, sem hún virtist þó
að mestu hafa sigrast á, þegar
þetta óvænta kall kom. Hún var
hugrökk og æðrulaus í veikindum
sínum og jafnan var stutt í brosið,
sem var henni svo eiginlegt og
sendi góða strauma til allra sem
nærri henni voru. Hrund var rík
af umhyggjusemi og samkennd
með öðrum og lagði mikla vinnu í
að styðja við bakið á þeim sem
hjálpar þurftu við, m.a. á sjúkra-
húsinu Vogi og hjá Rauða kross-
inum.
Hrund var mikill dýravinur,
sem segir mikið um manneskj-
una. Rauði krossinn hefur haft
forustu um að þjálfa hunda sem
farið er með inn á hjúkrunar-
heimili, þar sem dvalargestir geta
komist í snertingu við þessi góðu
dýr, ef þeim sýnist svo. Í einni
slíkri heimsókn, sem Hrund fór í
með hundinn sinn, Bjart, gerðist
það að öldruð kona, sem ekki
hafði mælt orð í langan tíma,
brást þannig við þegar hún sá
Bjart, að hún fór að tala til hans
og brosti af ánægju af komu hans
og nærveru. Þetta hafði mönnum
ekki tekist. Rauði krossinn á
þakkir skildar fyrir þessa starf-
semi.
Þessar línu eru skrifaðar til að
þakka samfylgdina, sem okkur,
tengdaforeldrum Hrundar,
hlotnaðist að eiga með henni frá
því hún kom inn í fjölskyldu okk-
ar, þegar hún gekk í hjónaband
með Einari Magnúsi, syni okkar.
Við þökkum allar góðu stundirn-
ar sem við áttum á heimili þeirra,
þar sem Hrund naut þess að
stjana í kringum okkur, og gæða
okkur á sem bestum mat. Einnig
góðu stundirnar í sumarhúsinu
okkar, þar sem hlustað var á
fuglasönginn, farið í göngutúra
og Bjartur, sem dáði Hrund svo
mikið, göslaði í læknum. Hvar
sem Hrund fór sáði hún fræjum
vináttu og kærleika og nú, þegar
hún kveður þetta jarðneska líf,
sjáum við fyrir okkur í sporum
hennar, sem hún skilur eftir sig af
lífsgöngu sinni hér, geisla birtu
kærleika og ástar sem hún var
svo rík af og örlát á að láta þá
njóta sem voru svo lánsamir að
eiga samleið með henni. Við trú-
um því að þegar Hrund stóð við
vegamótin hafi hún litið til þess
sem segir í Bókinni við veginn
eftir Lao-tse:
Fylgdu ljósinu og láttu það vísa þér veg-
inn heim, þá mun eyðing líkamans ekki
verða þér að tjóni. Það er að íklæðast
eilífðinni.
Við þökkum fyrir að hafa átt
þessa yndislegu konu fyrir
tengdadóttur. Blessuð sé minn-
ing hennar.
Hanna og Magnús L.
Sveinsson.
Það sækja að ótal minningar
við andlát Hrundar okkar. Við
minnumst lítillar hnátu sem var
besta vinkona Ólafar systurdótt-
ur hennar Svölu. Þær tvær voru
óaðskiljanlegar frá fimm ára aldri
og varð hún órjúfanlegur partur
af fjölskyldunni. Seinna er vin-
konurnar, sem í raun lifðu eins og
systur, fóru að hafa aldur til
komu þær oft til okkar Svölu þar
sem við vorum í veitingarekstri í
Geilo í Noregi í mörg ár og
bjuggu hjá okkur í jóla- og sum-
arfríum. Þær voru ekki að koma í
frí heldur líka til að vinna með
okkur þótt þær væru varla með
aldur til. Þær vildu taka þátt í
veitingarekstri Svölu frænku.
Það var ávallt fjör og átti Hrund
stóran þátt í að skapa það. Hún
var síkát, hlæjandi og skemmti-
leg.
Á táningsaldrinum tóku að
mæta til okkar í Geilo sífellt meiri
tískuskvísur í sérstaklega fram-
úrstefnulegum fatnaði. Stundum
fannst manni nóg um, enda var í
gangi tískutímabil með herðapúð-
um og sítt að aftan. Hrund hann-
aði þetta allt og saumaði. Þarna,
um það bil 15 ára, varð hún fata-
hönnuður. Iðulega hurfu dýrir
jakkar og skyrtur úr fataskáp
kokksins og sáust síðar sem end-
urhannaðar flíkur. Þetta var
bráðþroskatímabil hjá ungum
stúlkum og tóku þær stelpurnar
fullan þátt í skíða- og skemmt-
analífinu í Geilo og voru vinsælar.
Hrund laðaði að sér vini. Við
minnumst miðnætur-
sparksleðaferðar með gítar og
söng. Skapgerð okkar fór einkar
vel saman og þótti sumum ærsla-
hátturinn á stundum fullmikill.
Það var mikið hlegið þá og alla tíð
síðan þegar við hittumst í fjöl-
skylduboðunum. Hrund fer í
ferðalög og starfar meðal annars
sem flugfreyja í pílagrímaflugi í
ströngum löndum araba. Þar var
hægt að sveigja reglur skemmti-
lega eins og henni var einni lagið.
Seinna verðum við Hrund sam-
starfsfélagar uppi á Stöð 2. Þar
kemur hún til starfa sem grafísk-
ur hönnuður og kynnist Einari
Magnúsi dagskrárgerðarmanni.
Þau giftust og áttu vel saman.
Ólík að háttum, en samhljómur-
inn leyndi sér ekki. Það var aldrei
vandamál að líta á spaugilegar
hliðar á tilverunni með þeim báð-
um. Einar verður kletturinn í til-
veru Hrundar. Lífið er samt ekki
eitt partí þótt við Hrund gætum
stundum haldið það. Það hefur
sínar alvarlegu hliðar líka og
stundum birtast áföllin sumum
oftar og þyngra en öðrum. Þau
Hrund og Einar hafa alveg fengið
sinn skammt af þeim. Nú er hún
farin frá okkur – óvænt, einmitt
þegar við trúðum að nú væri hún
komin yfir hæðina og júnísólbjart
lífið blasti við. En þetta er ekki í
okkar höndum. Hrund var síkát
og skemmtileg, besti barnavinur
og örlát á allar gjafir til barnanna
í fjölskyldunni sem öll elskuðu
hana svo mikið. Hún var mikill
dýravinur og skildi dýrin. Hennar
er sárt saknað af okkur öllum og
kveðjum við hana með ást í
hjarta. Minningin um Hrund lifir
og gefur byr til að takast á við þau
litlu lífsins vandamál sem okkur
finnst svo stór á sama hátt og hún
tókst á við sín miklu mál með
æðruleysi, jákvæðni, sem henni
var einni lagið – með gleði og fal-
legu brosi.
Hugur okkar er með Einari
Magnúsi, Ólöfu, foreldrum
Hrundar, Arnari og fjölskyldum
þeirra.
Með hjartans kveðju.
Elsku Hrundan okkar allra,
farvel í ást og friði.
Sigurður Lárus Hall, Svala
Ólafsdóttir, Krista Sigríður
og Ólafur Árni.
Við héldum hvert utan um ann-
að sl. uppstigningardag og grét-
um saman yfir þeirri harmafregn
að Hrund hefði látist í svefni
þessa nótt. Aðeins 44 ára gömul
er hún Hrund farin frá okkur,
alltof fljótt. Margar hugsanir og
góðar minningar komu upp í hug-
ann. En brottförin var falleg, hún
sofnaði svefninum langa, á sjálfan
uppstigningardag, heima hjá sér,
þar sem henni leið alltaf best, hjá
manninum sem hún elskaði og
hafði verndað hana og gætt vel
alla tíð.
Skyndilega laust niður í huga
okkar þeirri hugsun að nú hefði
Hrund fengið lausn frá veikind-
um og líkamlegri vanlíðan og við
tæki dýrðlegur fagnaður á öðru
tilverustigi. Við jafnvel brostum
aðeins í gegnum tárin því við
sögðum hvert við annað að á móti
Hrund kæmi nú með útréttar
hendur að fagna henni Auður litla
sem hún fæddi andvana fyrir tíu
árum. Þær væru nú saman á nýj-
um stað og umvefðu hvor aðra ást
og kærleika.
Minningin um Hrund verður
ætíð geislandi af hlýju og ástúð.
Hún var gefandi og hafði yndis-
lega nærveru. Lífið var henni
ekki alltaf auðvelt. Hún tókst á
við veikindi, þurfti að glíma við
krabbamein, afleiðingar lyfja-
meðferða og svo að missa full-
burða dóttur í fæðingu. Hrund
barðist ekki ein og óstudd á þess-
um grimma vígvelli. Einar Magn-
ús, eiginmaður hennar, var ávallt
hennar sterki stöðugi bakhjarl.
Gaf henni von, studdi hana og
styrkti, barðist við hlið hennar,
leiðbeindi henni og vísaði veginn.
Hann tileinkaði líf sitt því að gera
henni lífið gott og skemmtilegt,
hlúa að henni og umfaðma alla tíð,
alveg sama á hverju gekk.
Þau bjuggu sér heimili í gömlu
húsi í Hafnarfirðinum og þeir
sem þangað komu upplifðu kær-
leiksríkt hreiður, bjart og hreint,
einstaklega listrænt í öllum um-
búnaði. Húsið var Hrund dýr-
mætt skjól og Einar hafði, með
einstökum framkvæmdakrafti,
gert það sem best úr garði svo að
ástinni hans liði þar vel með hon-
um.
Einar og Hrund buðu skipti-
nema til dvalar hjá sér sl. haust,
tyrkneskri stúlku sem heitir
Kardelene. Hrund leiðbeindi og
kenndi og annaðist þessa stúlku
af mikilli hlýju og ástúð. Þær voru
mjög samrýndar og Hrund naut
þess að annast skiptinemann og
það veitti henni þá upplifun sem
hún hafði þráð; að vera móðir og
ábyrg fyrir þroska og lífi þessar-
ar stúlku.
Við segjum á þessum degi, við
kveðjustund: Takk, elsku Hrund,
takk fyrir samfylgdina og takk
fyrir að koma inn í líf okkar með
bros, hlýju, gamansemi og grín.
En samfylgdin var alltof stutt.
Söngtexti Þorsteins Eggertsson-
ar, sem sunginn verður við útför-
ina, er friðþæging og sefar sár-
asta söknuðinn og áfallið við
andlát Hrundar:
Sefur þú nú, sætt og rótt,
sveipuð í rökkri og yl.
Þótt þú færir allt of fljótt,
frábært var að vera til.
Aftur er augun þín skær,
opnast, þá verður þér nær,
dóttir sem Drottinn tók sér,
daginn sem fæddist hún þér.
Er ég hugsa um á himnum þann fund,
frið í hjarta ég skynja um stund.
Sólveig (Solly), Bjarni
Dagur og Hanna Rakel.
Þau ljós sem skærast lýsa,
þau ljós sem skína glaðast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hraðast
og fyrr en okkur uggir
fer um þau harður bylur
er dauðans dómur fellur
og dóm þann enginn skilur.
En skinið loga skæra
sem skamma stund oss gladdi
það kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þótt burt úr heimi hörðum
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik Guðni Þórleifsson.)
Ég mun ævinlega verða þakk-
látur fyrir að hafa haft Hrund í lífi
mínu allt frá fæðingu minni, hún
var mér óendanlega góð. Ég á
ótal dásamlegar minningar um
Hrund sem ég mun geyma í
hjarta mínu alla tíð. Okkar inni-
legustu samúðarkveðjur til Ein-
ars, Túllu, Gunnars, Arnars, Ólaf-
ar, Kardelen og allra þeirra sem
nú eiga um sárt að binda vegna
fráfalls elsku Hrundar.
Örvar Geir og fjölskylda.
Í dag kveð ég Hrund, bestu
vinkonu mína í gegnum fjörutíu
ár. Ævi okkar hefur verið sam-
ofin frá því hún, með djúpu spé-
koppana sína, bauð mér í fimm
ára afmælið sitt. Þann dag urðum
við bestu vinkonur enda hafði ég
fært henni í afmælisgjöf skraut-
lega flösku með freyðibaði og
kúluteygjur í hárið sem hún var
hæstánægð með.
Minningarnar eru óteljandi.
Við deildum öllu og höfðum lykla
að heimilum hvor annarrar. Við
ákváðum hvar best var að borða,
gista og vera og eyddum saman
sólarhringum og vikum en ekki
dögum. Ímyndunaraflinu voru
engin takmörk sett og áhugamál-
in áttum við saman. Bræður okk-
ar fengu tvær systur fyrir eina og
Hrund kallaði ömmu mína ömmu.
Hrund var einstök. Hún fékk
góðar vöggugjafir, klár, góð,
ósérhlífin með óviðjafnanlegan
húmor laðaði hún að sér börn og
dýr. Hrund var einstaklega list-
ræn og allt lék í höndunum á
henni. Hún saumaði á okkur fötin
frá 14 ára aldri, málaði og teikn-
aði. Allt sem hún kom nálægt bar
næmu fegurðarskyni hennar gott
vitni.
Unglingsárin voru ævintýri og
við fórum árlega í skíðaferðir til
Svölu og Sigga í Geilo. Við hlóg-
um út í eitt og vináttan breyttist
ekki þótt kærastar væru komnir í
spilið. Við vorum óaðskiljanlegar.
Hrund, alltaf sjálfstæð, fór
ótroðnar slóðir og opnaði tísku-
verslun með þáverandi kærasta,
Sverri Hreiðarssyni. Eftir að
þeirra sambandi lauk flaug
Hrund fyrir Atlanta, bjó í Los
Angeles og ferðaðist um heimsins
höf. Ég fór til náms erlendis en
vináttan var söm og heimsóknir
og bréfaskriftir tíðar. Bréf
Hrundar voru ekki venjuleg bréf.
Þau eru fjársjóður minninga,
skrifuð á þykkan pappír með
vatnslituðum skopmyndum úr
hversdagslífi okkar hverju sinni, í
hennar anda. Fljótlega eftir að
Hrund flutti heim árið 1995 fór
hún að vinna á stöð 2 og kynntist
þar eiginmanni sínum, Einari
Magnúsi. Eftir nokkurra ára bú-
skap gerðu þau upp dásamlega
fallegt hús í Hafnarfirði og undir-
bjuggu komu lítillar stúlku sem
ekki fékk að lifa. Sorg þeirra og
okkar allra var ólýsanleg. Litlu
síðar greinist Hrund með krabba-
mein í brjósti. Í kjölfarið missti
hún tökin á áfengisneyslu en náði
eftir nokkra baráttu undraverð-
um bata sem hélst þrátt fyrir að
meinið léti aftur á sér kræla. Lífs-
vilji og barátta Hrundar í erfiðri
krabbameinsmeðferð var aðdá-
unarverð og hvergi örlaði á biturð
eða sjálfsvorkunn. Einar var
hennar stoð og stytta og samband
þeirra kærleiksríkt. Þrátt fyrir
mótlætið var Hrund alltaf besta
vinkonan. Hún samgladdist,
hvatti og var endalaus uppspretta
hláturs og gleði og algjör skvísa.
Hrund var guðmóðir barnanna
minna sem sáu ekki sólina fyrir
súperfrænkunni. Aðeins hún gæfi
þeim brauð með súkkulaðiáleggi
og smarties í morgunmat, kæmi í
heimsókn með lifandi kanínu eða
pakka stærri en börnin sjálf. Við
fráfall sálufélaga brestur streng-
ur í brjósti. Efst er mér í huga ást
og þakklæti fyrir ævilanga vin-
áttu sem var, er og verður ein
mesta gæfan í mínu lífi. Ég átti
bestu vinkonu í öllum heiminum.
Elsku Einari, Kardelen, Gunnari,
Túllu, Arnari og fjölskyldu send-
um við Ásgeir okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ólöf Örvarsdóttir.
Fyrir fjórum áratugum kynnt-
ust litlar stúlkur sem bjuggu við
sömu götu, Ólöf og Hrund. Sam-
an hafa þær farið gegnum lífið,
vinátta þeirra og væntumþykja
átti engin mörk. Þær voru Ólö-
fogHrund í einu orði. Elsku
Hrundan okkar varð ein af okkur.
Góð, blíð, gjafmild, fórnfús og
dásamlega skemmtileg. Þegar
Ólöf eignaðist lítinn bróður eign-
aðist hann aðra systur í Hrund.
Þær deildu öllu, herbergin þeirra
voru eins. Höfðu lykla að heim-
ilum beggja, borðuðu þar sem
þeim leist betur á matseðilinn
hverju sinni. Þær fóru í ballett-
skóla, dansskóla, lærðu á skauta
og skíði alltaf sem ein. Þegar ung-
lingsárin tóku við fór Hrund, 14
ára, að sauma á þær. Hún saum-
aði á þær kjóla og kápur. Fyrsti
kjóllinn saumaður úr gamalli
gardínu. Þær voru tískumeðvit-
aðar ungar dömur og gengu í
gegnum ýmsar tískubylgjur, t.d.
þegar herraskyrtur voru aðal-
málið. Þá nýttu þær skyrtur
pabba Ólafar óspart. Fannst hon-
um stundum nóg um hvað skyrt-
urnar hans lyktuðu af dýrindis
ilmvötnum sem þær notuðu þá
ótæpilega. Unglingsárin liðu við
nám og störf, lífið lék við þær.
Þær heimsóttu Svölu og Sigga til
Noregs allt frá fermingaraldri,
einnig dvöldu þær þar sumar-
langt. Við sáum þær fyrir okkur
með maka og börn, eigandi ham-
ingjusamt líf. Um tvítugt voru
þær aðskildar í fyrsta sinn, til
langs tíma. Ólöf fór utan ásamt
Ásgeiri sínum til náms. Þær voru
í stöðugu sambandi allan þann
tíma, notuðu jólafrí og sumarfrí
til samvista. Alltaf var jafn gott
að hitta Hrunduna okkar, finna
væntumþykjuna og húmorinn.
Borðaði hún gjarnan hjá okkur á
sunnudögum með æskukærast-
anum sinni Sverri, þó að Ólöf og
Ásgeir væru fjarri. Hún var ein af
fjölskyldunni. Þegar leiðir henn-
ar og Sverris skildu gerðist
Hrund flugfreyja um hríð.
Hún kynntist síðan Einari sín-
um og giftist. Hrundan okkar svo
falleg í glæsilega brúðarkjólnum
sem hún hannaði og saumaði
sjálf. Lífið brosti við þeim. Í jan-
úar 2004 eignuðust Ólöf og Ás-
geir litla stúlku og mikil var
gleðin þegar vitnaðist að Hrund
og Einar ættu von á langþráðu
barni í ágúst sama ár sem síðar
kom í ljós að væri stúlka. Við
sáum fyrir okkur þessar tvær
litlu stúlkur verða eins og mæður
þeirra, eiga fallega ást og vináttu.
Síðan breyttist allt. Litla stúlk-
an fæddist fullkomlega sköpuð,
andvana. Sorgin óbærileg.
Skömmu síðar greindist Hrund
með krabbamein sem hún barðist
við í tvígang. Aldrei heyrði maður
hana kvarta eða vorkenna sér.
Við leyfðum okkur að vona að
áföllin yrðu ekki fleiri, nú væri
kominn tími uppbyggingar. Þau
Einar höfðu fengið til sín yndis-
lega stúlku, Kardelen, sem skipti-
nema frá Tyrklandi á síðasta ári.
Áttu þau þrjú einstaklega fallegt
samband. Hrundan okkar kvaddi
í svefni að morgni uppstigningar-
dags. Sorg okkar og söknuði
verður ekki með orðum lýst. Við
eigum yndislegar minningar um
elsku Hrund sem ylja. Það var
okkar lán að fá hana í líf okkar.
Elsku Einar, elsku Túlla,
Gunnar, Arnar, Gulla, Ólöf okkar,
Kardelen, aðrir aðstandendur og
vinir.
Okkar innilegustu samúðar-
kveðjur. Megi allir góðir vættir
vernda ykkur og styðja.
Minning Hrundar mun lifa.
Hún var einstök.
Erla og Örvar.
Veistu ef þú vin átt
þann er þú vel trúir
og vilt þú af honum gott geta.
Geði skaltu við þann blanda
og gjöfum skipta,
fara að finna oft.
(Úr Hávamálum)
Með þessum orðum úr Háva-
málum viljum við minnast vin-
konu okkar.
Hrund Gunnarsdóttir var ein-
stök manneskja með sérlega list-
ræna hæfileika. Allt sem Hrund
gerði bar þess merki hve smekk-
leg hún var, hvort sem það sneri
að vinnunni, heimilinu eða útlit-
inu, allt var óaðfinnanlegt. Hrund
var mikill dýravinur, hláturmild,
ráðagóð, fyndin, trygg og alltaf
tilbúin að gefa af sér.
Hún átti dásamlegan lífsföru-
naut og áttu þau margt sameig-
inlegt. Listin, húmorinn og vin-
átta þeirra var aðdáunarverð. Við
vorum svo lánsamar að koma oft
heim til þeirra hjóna þar sem við
okkur var dekrað í frábærum fé-
lagsskap.
Með Hrund nutum við alls þess
besta sem góðar vinkonur gera
saman og erum við þakklátar fyr-
ir þann tíma sem við fengum að
njóta með henni.
Innilegar samúðarkveðjur til
Hrund
Gunnarsdóttir