Reykjalundur - 01.06.1952, Síða 24

legu sögu, að þeir færu „stofugang“ á mótor-
hjólunum. Oll hersingin, læknar og hjúkr-
unarkonur stig'u á hjól sín í hvíta skrúðan-
um og óku á „stofugang“ á hverjum morgni.
— Já margt er skrítið í stóru löndunum,
hugsaði ég. I skurðdeildinni tóku á móti
okkur próf. Benedetto Rossi, einn merkasti
skurðlæknir Itala, vildi ég fræðast af honum
um aðgerðir hans og árangur. Hann sagðist
fyrir nokkru vera hættur að gera rifjaskurði,
gerði nú mest af því að skera burtu sýkta
lungað, sýkta lungnalappann eða sjúka stað-
inn. Sýndi hann mér Röntgenmyndir og las
mér sjúkrasögu 25 slíkra tilfella, er hann
hafði skorið nýlega og var mjög hrifinn af
árangrinum. Hann taldi rifjaskurð, plombur
og jafnvel blásningu senn úr sögunni, ef var-
anlegur árangur þessara aðgerða yrði eins
góður og líkur bentu til. Að þessum merku
upplýsingum fengnum, bjóst ég til þess að
kveðja, en sá gamli var ekki alveg á því
og á næstu mínútum gegnlýstum við öll þessi
25 tilfelli mér til mikillar ánægju og fróð-
leiks.
Ferðin frá Sondalo gekk jafn-greiðlega og
þangað. A leiðinni niður eftir varð á vegi
okkar rólegheita maður, sem aðeins ók með
100—110 km. hraða. Bílstjórinn okkar flaut-
aði og flautaði, en hinn vildi ekki víkja, Þeg-
ar hann loks vék til hliðar, sleppti bílstjóri
okkar höndunum af stýrinu, steytti báða
hnefa framan í silakeppinn og talaði ein-
hver ósköp. Af hljóðfallinu og tilburðunum
varð mér ljóst, að hér mundi vera mergjaðri
blótsyrði framsögð en finnast í íslenzkri
tungu.
Dvölin í Milano var nú á enda. Hörmu-
legt að vera kominn alla þessa leið til töfra-
landsins og geta ekki dvalið þar lengur.
Vinir mínir hjá Lepetit höfðu þó sýnt mér
ýmsa merka staði Milanoborgar, gengið með
mér um þeirra heimsfrægu dómkirkju, þar
sem ég sá skrýdda presta krjúpa fyrir fram-
an dýrlingamyndirnar, tötrum klæddar, grát-
andi konur krjúpa fyrir framan líkneski
Maríu meyjar og unga velklædda menn þylja
bænir sínar í heyranda hljóði. Hátíðleiki og
virðulegur máttur þessa mikla musteris mun
99
varla gleymast þeim er þangað koma. Fyrsta
kvöldið í Milano hafði ég reikað um nágrenni
gistihúss míns, rétt til þess að vita hvað ég
sæi. Gætti þess að fara ekki of langt, svo
að ég villtist ekki. Mér varð starsýnt á stór-
hýsi upplýst, er við mér blasti, skreitt feg-
ursta listaverki á langri forhlið. Leit ég það
úr nokkurri fjarlægð og taldi að hér mundi
vera einhver hinna fornu halla skreytt verk-
um meistaranna gömlu. Eg varð því ekki lítið
undrandi er ég kom nær og sá, að þetta var
brautarstöðin, er ég hafði komið til fyrr um
kvöldið, byggð um 1930. Mikill er máttur
stórþjóðanna, — og við hér heima, sem hrist-
um höfuðið yfir óhófinu, ef við sjáum sæmi-
lega gangstétt við hús.
Mér varð gengið framhjá Scala-óperunni.
Þar var að hefjast sýning og biðröð við
allar dyr. Eg sá af auglýsingunum að mið-
arnir kostuðu 2000—3000 lírur. Ég fór inn,
komst að miðasölunni, rétti fram 3000 lírur
og einn fingur upp í loftið. Mér til undrunar
hristi maðurinn höfuðið og ýtti peningunum
til mín aftur. Ég fór nú að tala á öllum
tungum, er ég mátti, en ekkert dugði. Loks-
ins gafst hann þó upp og rétti mér miða og
ég honum peningana. Ég var bæði undrandi
og glaður, þegar hann rétti mér aftur alla
mína peninga, nema 300 lírur. Ég gekk nú
hróðugur inn og rétti þeim borðalagða mið-
ann minn, en hann brosti bara góðlátlega og
benti mér upp. Á annarri hæð fór á sömu
leið, á þriðju hæð var enn bent upp. Þá var
mér nóg boðið, þrammaði upp á sjöundu og
efstu hæð og staðnæmdist þá fyrst, er ég
hafði gengið úr skugga um að ómögulegt
var að komast hærra. Þarna var mér vel tekið
og vísað á stæði hjá hóp karla og kvenna,
er þar var fyrir. Ég var nú ósköp ánægður
með að vera hátt uppi og gat vel hugsað
mér að standa, en áhyggjuefnið var að ég sá
hvergi votta fyrir nokkru leiksviði. Ég hugs-
aði þó með mér, að til einhvers stæðu hinir
þarna, bezt væri að vera rólegur og sjá til.
Um leið og ljósin voru slökkt, komst allt í
uppnám, þeir sem setið höfðu hentust fram
á handriðið, og þeir sem hjá mér stóðu,
stukku upp á stólana. Ég áttaði mig fljótt,
Reykjalundur