Reykjalundur - 01.06.1952, Blaðsíða 23

liexkjahmdur — einbýlisherbergi.
bæi og' þorp, upp brattar brekkur og hægði
varla á nokkurri beygju. Ég sat í framsætinu,
hafði varla augun af hraðamælinum, spyrnti
sem mest ég mátti í g'ólfið og hélt mér með
báðum höndum á beygjunum. Ég gaut aug'-
unum við og við til félaga minna í aftur-
sætinu, sá að þeirra sálarró var hvergi
haggað og varð þá smám saman hug'hægra.
Hvílíkur akstur, eftir 3 tírna og 15 mínútur
komum við til Sondalo-hælisins. Sondalo-
hælið er þorp, 20—30 stórhýsi. Það stendur
í brattri fjallshlíð uppi í Ölpunum. Frá hæl-
inu blasa við snævi þaktir hátindar Alpanna.
Neðan snjólínunnar tekur við breitt barr-
skógabelti, en neðan til í hlíðunum eru
ómælanlegar vínekrur. Býlin standa þárna
víða í svo bröttum hlíðum, að höggvin eru
þrep í bergið til uppgöngu. Varð mér hugsað
til þess, að áhættusamt hlyti að vera að ala
upp börn við slík skilyrði. Ef til vill er þetta
þó ekki eins ægilegt, þegar upp kemur, eins
og' það lítur út fyrir að vera af þjóðveginum.
Hlið Sondalo-hælisins var lokað, og enda
þótt koma okkar hefði verið tilkynnt, urð-
um við að fara inn til hliðvarðar, rita þar
nöfn okkar og taka á móti seðlum, er við
skyldum afhenda við brottför. Að því búnu
var innganga leyfð. Við ókum upp bratta
fjallshlíðina í ótal krákustigum, með enn
krappari beygjum en í gömlu Kömbum, unz
við komum að aðalbyggingu hælisins. Yfir-
læknirinn, próf. Baroni, sýndi okkur skýrsl-
ur sínar um notkun og árangur af nýja
lyfinu og gaf mér ýmsar skemmtilegar upp-
lýsingar um þetta 2500 karlsjúklingahæli,
sem byggt var á árunum fyrir styrjöldina. og'
sem hann sjálfur sagði að væri allt of stórt.
Vegna naums tíma, var þess enginn kostur
að skoða allt þetta hælisbákn. Ég óskaði eftir
að fá að líta á skurðdeildina.
Við stigum nú upp í bíl okkar og ókum
alllanga leið að skurðdeildinni, en á undan
okkur óku 4 Sondalo læknar á mótorhjólum í
sínum hvítu sloppum. Þótti mér þetta all
brosleg sjón og innti þá síðar eftir mótor-
hjólanotkun þeirra. Þeir sögðu mér þá ótrú-
Rf.ykjalundur
21