Reykjalundur - 01.06.1952, Blaðsíða 10

Vilhjálmur Guðmundsson frá Skáholti er löngu
landskunnur fyrir ljóð sín. Hann hefur gefið út þrjár
Ijóðabækur, Næturljóð, Sól og menn og Vort daglega
brauð, sem út hefur komið þrisvar sinnum. Vilhjálmtir
er skáld alþýðunnar, tilfinningaríkur og stórhuga. —
Bækur lians ltafa fengið góða dóma, og er lesendum
Reykjalundar hér gefinn kostur á að kynna sér lítil-
lega skáldskap hans.
Herber^ið mitt.
Allt fer svo hljótt, svo undurhljótt í skuggann,
allt, sem að greiðir vegu mína um nætur,
aðeins raunalegt hljóð er regnið strýkur
gluggann,
rétt eins og lítið vöggubarn, sem grætur.
Herbergið mitt er hálft undir súð að norðan.
A hillu við gluggann birtast menn og konur.
Þar stendur hann þögull, en keikréttur með
korðann,
konungur vor og Danmarks lengsti sonur.
Undir súðinni að norðan hangir ljótur listi.
Léttfættar rottur tifa á bak við þilið.
A borðinu stendur mynd af mér og Kristi,
mönnunum, sem enginn hefur skilið.
Hér vantar ofn og því er enginn ylur.
O, hvað það gerir stundum mikinn baga.
Hér hef ég lifað lífi þess, sem skilur
lágfætta kind á beit í slæmum haga.
Undir súðinni að norðan hangir ljótur listi.
Léttfiðruð sængin hylur mína fætur.
Herbergið mitt er hluti af mér og Kristi,
hjarta, er slær í takt við allt, sem grætur.
Herbergið mitt er hljóðlátt eins og kirkja,
sem húkir um nóttu, prestslaus upp til dala.
Hér mundi hverjum sælt að sitja og yrkja,
satirisk ljóð um hænur, sem að gala.
Beint fyrir utan litla, lága gluggann
ljósmáluð þökin húmblæjurnar dekkja.
Herbergið mitt er hafið inn í skuggann
af hönd, sem hvorki ég né aðrir þekkja.
8
Rf.vkjai.undur