Reykjalundur - 01.06.1952, Blaðsíða 14

teknu því, er þeir fengu leyfi til að synda,
þá gátu þeir óhræddir reynt á raddböndin,
og í krafti þess að vera lausir úr hinum rif-
hættu fötum, flugust þeir á við alla, sem
þeir náðu til og fyrirlitu allar aðfinnslur
þar að lútandi.
Kaupmaðurinn reyndi að vekja áhuga
þeirra á kaupsýslu og metnað. Eitt sinn sagði
hann við konu sína yfir borðum:
Grímsi ætlar að verða mesti reiknings-
haus, honum skeikar varla nú orðið.
Það er gott, svaraði frúin ánægð, en Tommi
minn hefur þá einhverja aðra kosti, hann er
lipur við viðskiptamennina, fljótur í sendi-
ferðum og sterkur.
Þannig var þeim alltaf úthlutað jafnt. En
þeir fóru hjá sér við hólið og fannst það
niðurlæging ein að vera hrósað fyrir slíka
hæfileika.
Um kvöldið: Þú smjaðrar fyrir þessu hyski,
sagði Tommi, búðarloka — oj ....
En Grímsi gengdi honum ekki, og Tommi
beit í sig illskuna og vildi ekki láta hann
storka sér með þögninni, hann gat þagað
sjálfur, var ekki upp á það kominn, að tala
við þetta ræksni.
Þöglin óx, hatrið magnaðist, það var eins
og þeir væru hlekkjaðir saman og kenndu
hvor öðrum um skerðingu frjálsræðisins.
Frúin kallaði þá alltaf bræður. Hún virt-
ist álíta, að þeir væru ákaflega samrýmdir.
Það varð þeim að enn meira úlfúðarefni, en
það fékk enga útrás, til þess lá siðmenning
heimilisins of þungt á þeim, þeir bara þögou
og fyrirlitu hvor annan.
Eina nótt vaknaði kaupmaðurinn við það,
að einhver var frammi í stofunni. Hann fór á
fætur til að grennslast um það. Það var
björt sumarnótt.
Á miðju gólfinu stóð Grímsi á náttklæð-
unum, náfölur, starandi galopnum augum.
Hvað gengur að þér? spurði kaupmaður-
inn vingjarnlega, en hálf órólegur.
Drengurinn svaraði ekki, en starði á hann
titrandi.
Hvað gengur að þér? spurði kaupmaður-
inn aftur hvatskeytlega.
Hann — hann, stamaði drengurinn og saup
hveljur — hann Tommi er orðinn vitlaus —
hann situr um að drepa mig. Ég — ég verð
að halda mér vakandi á nóttunni — annars
ræðst hann á mig og drepur mig.
Hvað ertu að segja? Hvaða bull er þetta?
Það er alveg satt, hann er vitlaus og ætlar
að drepa mig. Drengurinn hristist allur.
Kaupmaðurinn var í vandræðum. Hann
þorði varla að skipa stráknum í rúmið, út-
lit hans var-svo viðsjárvert, kannski var hann
orðinn geðveikur eins og móðirin. Hann var
að hugsa um að láta hann sofa í stofunni til
morguns og athuga síðan, hvað hægt væri að
gera. En í því vindur Tommi sér inn úr dyr-
um stofunnar.
Sama útlitið var á honum og hatrið brann
úr augum hans.
Þú, þú, hvæsti hann að Grímsa og glennti
sundur fingurna. Síðan sneri hann sér að
kaupmanninum og reyndi að tala stillilega:
Hann — hann er orðinn brjálaður og ætlar
að drepa mig í svefni, ég — ég þori ekki að
sofa fyrir honum.
Kaupmanninum var nóg boðið. Voru báð-
ir strákarnir búnir að missa vitið? Hafði hann
það eitt fyrir mannúð sína, að sitja uppi með
tvo brjálaða strákhvolpa?
12
Revkjai.undur