Morgunblaðið - 11.04.2015, Blaðsíða 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. APRÍL 2015
✝ Garðar Guð-mundsson,
skipstjóri og út-
gerðarmaður,
fæddist í Ólafsfirði
21. febrúar 1930.
Hann lést á Dval-
arheimilinu Horn-
brekku í Ólafsfirði
1. apríl 2015.
Garðar var son-
ur hjónanna Ólaf-
ar Ingimund-
ardóttur, f. 28.9. 1907, d. 11.11.
2000, og Guðmundar Ólafs
Guðmundssonar útgerð-
armanns, f. 4.7. 1900, d. 3.8.
1988. Bróðir Garðars er Hall-
dór Ingvar Guðmundsson, f.
16.5. 1933, búsettur í Ólafs-
firði. Fóstursystkini Garðars
eru Olga Albertsdóttir, f. 16.6.
1936, Ólafsfirði og Guðbrandur
Þorvaldsson, f. 18.12. 1945,
Akranesi.
Garðar kvæntist 27.12. 1957
Sigríði Ingibjörgu Hann-
esdóttur frá Staðarhóli í Að-
aldal, f. 1.9. 1934, d. 22.4. 1991.
Börn þeirra eru fjögur; 1. Hall-
dóra Garðarsdóttir, f. 30.4.
1957, gift Maroni Björnssyni, f.
28.10. 1959, þeirra börn eru a)
Hanna Dögg, f. 1.6. 1982, gift
Birgi Má Harðarsyni, f. 12.7.
1981, tvö börn Karen; Dögg og
Sigríður Emma, b) Magni, Ak-
ureyri, f. 24.11. 1982, sambýlis-
kona Sóley Kristín Sigurð-
ardóttir, f. 21.8. 1990, tveir
synir; Sigurður Barði og Magni
Freyr, fyrir á Magni dótturina
Ólöfu Öldu, móðir Katrín Ösp
Jónsdóttir og c) Helgi, Reykja-
vík, f. 1.8. 1988, sambýliskona
Karen Halldórsdóttir, f. 26.4.
1990. 4.) Hannes Garðarsson,
Akureyri, f. 1.7. 1962, kvæntur
Steinunni Aðalbjarnardóttur, f.
14.7. 1964, þrjú börn; a) Að-
albjörn, Akureyri, f. 7.4. 1989,
b) Einar, Akureyri, f. 13.4.
1992 og c) Sigríður, Akureyri,
f. 20.1. 1995. Sambýliskona
Garðars til 19 ára fram á
dauðadag hans er Helga Torfa-
dóttir, f. 20.2. 1926.
Garðar útskrifaðist úr Stýri-
mannaskólanum 1953. Hann
var stýrimaður á nokkrum bát-
um til 1960, skipstjóri og út-
gerðarmaður á Guðmundi
Ólafssyni ÓF 40 og frá 1983
útgerðarmaður útgerðarinnar
sem gerði út Guðmund Ólaf ÓF
91.
Garðar var velvirkur í fé-
lagsmálum í Ólafsfirði. Hann
var m.a. formaður Karlakórs
Ólafsfjarðar, formaður íþrótta-
félagsins Leifturs, félagi í Rót-
arýklúbbi Ólafsfjarðar, Veð-
deild Blíðfara og Félagi eldri
borgara og þá söng hann um
árabil í Kirkjukór Ólafsfjarðar.
Útför Garðars verður gerð
frá Ólafsfjarðarkirkju á morg-
un, 12. apríl 2015, og hefst at-
höfnin kl. 14.
Maron Már og b)
Hjörvar, f. 22.7.
1985, kvæntur
Tinnu Lóu Ómars-
dóttur, f. 27.2.
1986, tvær dætur;
Arna Dögg og
Bríet Halldóra. 2.
Guðmundur Ólafur
Garðarsson, f.
17.3. 1959, d. 12.3.
2014, kvæntur
Þuríði Sigmunds-
dóttur, f. 11.7. 1962, þrjú börn;
a) Garðar, Reykjavík, f. 25.2.
1979, sambýliskona Þorgerður
Kristín Guðmundsdóttir, f. 7.3.
1977, eiga saman dótturina
Þuríði Lilju, fyrir á Garðar
soninn Guðmund Orra með
Esther Gunnveigu Gestsdóttur,
Kristín á fyrir dótturina Sölku
Björk. b) Guðrún Elísabet,
Ólafsfirði, f. 6.1. 1991, sam-
býlismaður Sindri Valdimars-
son, f. 4.11. 1990, einn sonur;
Kjartan Ólafur. c) Halldór
Ingvar, Ólafsfirði, f. 21.4. 1992,
3. Ólöf Garðarsdóttir, Ak-
ureyri, f. 12.7. 1960, gift Barða
Jakobssyni, f. 21.10. 1952, þrír
synir; a) Sigurður Garðar,
Garðabæ, f. 6.9. 1977, kvæntur
Unni B. Johnsen, f. 21.3. 1983,
fjögur börn; Tryggvi, Heiðdís
Emma, Bergþóra Emma og
Minningar, minningar … já
minningarnar hrannast upp nú
þegar ég hef kvatt pabba minn
í hinsta sinn í þessari jarðvist.
Þegar kveðjustundin nálgaðist
þá komu fram minningar sem
skönnuðu allt mitt líf með
pabba mínum allt frá því að ég
var lítil stelpa og hann leiddi
mína litlu hendi og fram á síð-
asta dag þar sem að ég hélt í
hönd hans í síðasta skiptið.
Við pabbi minn höfum átt
gott líf saman og verð ég hon-
um ævinlega þakklát fyrir hans
þátt í lífi mínu og fjölskyldu
minnar. Það er ekkert sjálf-
gefið að fá að vera samferða
svona lengi og því fengum við
að kynnast þegar mamma féll
frá árið 1991 aðeins 56 ára.
Heimili foreldra minna var allt-
af heimilið okkar systkinanna
og breyttist það ekkert þó að
við flyttum að heiman og eign-
uðumst okkar fjölskyldu. Alltaf
vorum við ein stór fjölskylda og
heimilið þeirra aðalsamveru-
staður okkar. Fyrstu árin
bjuggum við á neðri hæðinni á
Brekkugötu 25 en afi, amma og
Halldór frændi bjuggu á efri
hæðinni og seinna deildum við
systur herbergi uppi hjá ömmu
og afa.
Þannig að við vorum alin upp
við mikla samveru með allri
fjölskyldunni og þannig er það
enn þann dag í dag, öll stór-
fjölskyldan stendur saman í
blíðu og stríðu. Ég var 12 ára
þegar við fluttum upp á Hlíð-
arveginn og seinna þegar hóp-
urinn fór stækkandi þá var nú
gott að hafa stórt og mikið
pláss fyrir allan hópinn því ekki
fækkaði samverustundunum
þegar barnabörnin fóru að bæt-
ast í hópinn. Barnabörnin áttu
stórt pláss í hjarta þeirra og
minnast þau góðra stunda með
mikilli gleði, hlýju og þakklæti.
Lífið hélt áfram eftir að
mamma dó og þann dag sem
pabbi kynntist Helgu sinni má
segja að hann hafi tekið gleði
sína á ný. Þau áttu saman góð
19 ár og varð Helga strax hluti
af okkar stórfjölskyldu og varð
barnabörnunum sem hin besta
amma. Þau fylgdust alltaf vel
með þeim og ekki var gleðin og
áhuginn minni eftir að barna-
barnabörnin fóru að fæðast. Ég
verð Helgu ævinlega þakklát
fyrir það hvað hún var pabba
góð og studdi hann í blíðu og
stríðu fram á síðustu stund.
Síðustu þrjú árin dvaldi pabbi
ásamt Helgu á dvalarheimilinu
Hornbrekku á Ólafsfirði. Þar
leið þeim vel og vil ég þakka
starfsfólkinu þar fyrir velvild
og hlýhug til þeirra beggja.
Elsku pabbi minn, ég veit að
þú ert hvíldinni feginn og varst
orðinn saddur þinna lífdaga.
Eftir að Guðmundur bróðir dó
12. mars í fyrra þá var eins og
lífsvilji þinn hefði dofnað til
muna. Ég veit að hann tók þig í
faðm sér og bar þig inn í ljósið
þar sem að mamma, amma, afi
og aðrir ættingjar og vinir tóku
á móti þér og héldu þér góða
veislu.
Ég er líka alveg sannfærð
um að rjómaterta hefur verið á
borðum en veit ekki alveg með
kókið. Hvíldu í friði, elsku
pabbi minn, ég mun ávallt elska
þig og minnast þín með söknuði
og miklu þakklæti.
Þín dóttir,
Ólöf.
Faðir minn, Garðar Guð-
mundsson, skipstjóri og útgerð-
armaður í Ólafsfirði, hefur lok-
ið sínu dagsverki.
Þegar pabbi fæddist í Guð-
mundarhúsinu við Strandgöt-
una í Ólafsfirði þann 21. febr-
úar 1930 kviknaði á perunni.
Þannig háttaði að ljósavél var
keyrð í bænum til rafmagns-
framleiðslu og var alltaf kveikt
á henni á ákveðnum tíma
kvöldsins og var hún svo keyrð
til ellefu.
Pabbi hafði það eftir mömmu
sinni að á því augnabliki sem
hann kom í heiminn hefði ein-
mitt kviknað á ljósaperunni í
herberginu.
Þetta er lýsandi fyrir pabba
og ævistarf hans, hann bar ætíð
hag Ólafsfjarðar fyrir brjósti
og lagði svo sannarlega sitt af
mörkum í þeirri miklu upp-
byggingu byggðarlagsins sem
átti sér stað á árunum 1960 til
2000. 1960 keypti hann ásamt
föður sínum og bróður, Guð-
mundi Ólafi Guðmundssyni og
Halldóri Ingvari Guðmunds-
syni, 25 tonna eikarbát og hlaut
hann nafnið Guðmundur Ólafs-
son ÓF 40.
Á sjöunda og áttunda ára-
tugnum voru allnokkrir álíka
bátar í Ólafsfirði og hart var
sótt og kappið mikið. Pabbi var
skipstjóri, Halldór frændi var
kokkur og afi var með sjóhúsið.
Við krakkarnir fórum fljót-
lega að vinna við saltfisk- og
skreiðarverkun með afa og hin-
um körlunum, þeim Dóra og
Sigurjóni Jónasar, svo þeir
helstu séu nefndir. Fyrir kom
að pabbi leyfði manni að koma
með á sjóinn og var það æv-
intýri þó ekki dygði það til þess
að ég yrði sjómaður. Í þeim
sjóferðum var sjórinn yfirleitt
stilltur en náttúran var ekki
alltaf svo blíð og þurfti hug-
djarfa menn til að leggja úr
höfn í svartasta skammdeginu
þegar öldurnar á firðinum létu
glitta í hvítfextar klær sínar.
Það var pabba og þeim sem
reyndu þungbær reynsla að
Guðmundur Ólafsson ÓF 40
sökk í febrúar 1979 og fórst
Þórir Guðlaugsson með honum.
Blessuð sé hans minning. Batt
þetta enda á sjómennsku pabba
en fjórum árum síðar hófst nýtt
skeið í lífi hans þegar keypt var
600 tonna loðnuskip sem hlaut
nafnið Guðmundur Ólafur ÓF
91.
Það var ekki þrautalaust að
halda sjó í þeim rekstri en með
samheldni, áræði og dug tókst
að byggja útgerðina upp,
stækka skipið og loks fá nýtt
og stærra skip með hag áhafn-
ar og útgerðar að leiðarljósi.
Pabbi var útgerðarmaður af
lífi og sál.
En Garðar Guðmundsson
lagði líka gjörva hönd á plóginn
í félagsmálum í Ólafsfirði.
Hann var formaður Karlakórs
Ólafsfjarðar og þá söng hann
lengi í Kirkjukór Ólafsfjarðar.
Hann er fyrirmynd mín í söng
því hann skar sig iðulega úr
með það að hann kunni textana
utanbókar og gat gefið sig allan
í sönginn.
Þegar Íþróttafélagið Leiftur
var nánast að lognast út af
stigu sex menn fram og rifu
starfið upp. Pabbi gerðist for-
maður félagsins og sem slíkur
leiddi hann viðreisnina. Knatt-
spyrnuliðið fór á þeim árum úr
4. deild í þá efstu, skíðamenn
Ólafsfjarðar voru í fremstu röð
og smitaði þessi árangur út í
samfélagið.
Hér er fátt eitt talið sem
liggur eftir þennan mann sem
var einn af burðarstólpum
Ólafsfjarðar, mann sem vék
stundum eigin hagsmunum til
hliðar fyrir hagsmuni fjarðarins
síns. Ólafsfirði allt.
Hannes Garðarsson.
Tengdafaðir og vinur minn
Garðar Guðmundsson er fallinn
frá 85 ára. Hann var búinn að
skila góðu verki fyrir land og
þjóð. Garðar var trúr sinni
heimabyggð og lagði sig allan
fram til að vinna Ólafsfirði allt
til heilla. Hann gegndi þar
mörgum trúnaðarstörfum í fé-
lags- og íþróttastarfi sem og
bæjarmálum, einnig stundaði
hann atvinnurekstur í Ólafsfirði
í hálfa öld.
Leiðir okkar Garðars lágu
fyrst saman haustið 1975 þegar
hann og skipshöfnin á Guð-
mundi Ólafssyni björguðu mér
og félögum mínum úr sjávar-
háska á Eyjafirði. Það var svo
um 1980 að ég kom inn í fjöl-
skyldu Garðars og Siggu þegar
ég kynntist Halldóru dóttur
þeirra. Það tókst fljótt milli
okkar mjög góð vinátta sem
aldrei bar skugga á.
Það var svo árið 1982 að við
stóðum í eldhúsinu á Hlíðarvegi
50 og horfðum á bát sigla inn
fjörðinn að hann spurði mig
hvort við ættum ekki að kaupa
okkur bát og gera út saman.
Hann hafði þá ekki verið í út-
gerð frá því 1979, en hann var
með fiskverkun og það vantaði
fisk í sjóhúsið. Það varð úr að
fjölskyldan stofnaða saman fyr-
irtækið Garðar Guðmundsson
hf.
Hann sýndi mér það traust
að gera mig að skipstjóra á
Guðmundi Ólafi ÓF 91. Fjöl-
skyldan rak síðan saman fyr-
irtækið í 24 ár. Flest barna-
börnin byrjuðu í sjóhúsinu hjá
Garðari afa, hann hafði gott lag
á þeim og þar var oft glatt á
hjalla.
Það gustaði stundum af
Garðari, hann var fastur á sín-
um skoðunum sérstaklega þeg-
ar pólitíkin var annars vegar,
það finnast varla kraftmeiri
sjálfstæðismenn. Garðar var þó
alltaf sanngjarn og vildi um-
fram allt hjálpa til ef einhver
var í vanda bæði hann persónu-
lega eða í gegnum þau félög
sem hann starfaði í. Barna-
börnin og langafabörnin áttu
alltaf vísan stað í huga hans.
Honum var mjög umhugað um
að allt væri í lagi hjá þeim, það
voru margar súkkulaðirúsín-
urnar sem rötuðu í litla lófa og
svo fylgdi með smáglott til for-
eldranna því skammturinn var
oftast vel útilátinn. Garðar fór
ekki varhluta af því að fá vind-
inn í fangið og brot sjávar
gengu yfir. Sárt er að missa þá
sem okkur eru næstir, þá var
gott að hafa samheldna fjöl-
skyldu sem stóð af sér áföllin.
Garðar var heppinn að hitta
vinkonu sína Helgu Torfadóttur
og áttu þau mörg góð ár sem
þau nutu vel saman heilsu-
hraust. Helga er okkur öllum
kær enda kát og hress kona.
Síðustu þrjú árin dvaldi Garðar
ásamt Helgu á Hornbrekku í
Ólafsfirði og nutu þau aðhlynn-
ingar hjá því frábæra fólki sem
þar starfar.
Kæri vinur, nú ert þú farinn
og þér hefur örugglega verið
vel tekið hinum megin enda í
nógu að snúast þar. Þú sagðir
að þú færir fljótt á eftir Guð-
mundi syni þínum. Mér eru efst
í huga þakkir til þín fyrir öll ár-
in sem við áttum saman og
hversu samstiga við vorum í því
sem við gerðum saman.
Maron Björnsson.
Elsku besti afi Garðar. Mikið
er ég þakklátur fyrir að hafa
fengið að alast upp með þér.
Ég á svo margar góðar minn-
ingar sem ég mun varðveita.
Það var nú ekkert lítið stuð á
okkur þegar þú passaðir okkur
Helga frænda þegar útgerðin
fór eitt skipti til útlanda. Það
var ekki vesenið á okkur, við
drukkum bara vel af Coca Cola,
sem var okkar langbesti drykk-
ur og besta kókið sem hægt var
að fá var hjá þér.
En það var ekki bara hægt
að lifa á Coca Cola og þá kom
að eldamennskunni sem var nú
ekki þín sterkasta hlið. Þú
gerðir fyrir okkur skógar-
sveppasúpu sem við vorum
ekkert smá stoltir af, og á þeim
tíma var þetta eina súpan sem
mér fannst góð og þá bara í
þetta eina skipti.
Við vorum báðir miklir
keppnismenn og vorum búnir
að taka ófáar keppnirnar í
ýmsu formi. Í minningunni
kemur fyrst upp í huga mér
skyrkeppnin sem við tókum svo
oft. Þú settir hana upp þegar
ég var ekkert of viljugur að
borða, en það þurfti ekki meira
til en keppni og við borðuðum
skyrið með bestu lyst. Þú sagð-
ir mér líka oft söguna af því
þegar ég var lítill og þú varst
að kúldrast með mig og stríða
mér, þá sagði ég „afi, á ég að
rota þig“ og þá fórstu alltaf að
hlæja.
Það var nú alltaf stutt í góð-
an húmor hjá þér, ég man eftir
því þegar ég var að fara á hest-
bak í skólanum og var nú ekk-
ert alltof hrifinn af því enda
mjög hræddur við hesta. Þú
varst ekki lengi að koma með
gott ráð og sagðir að ef hest-
urinn léti eitthvað illa þá ætti
ég að taka það fast í tauminn
að við myndum horfast í augu í
smástund og þá yrði hesturinn
alveg til friðs og svo glottirðu
vel á eftir.
Alltaf fannst mér gaman að
geta boðið þér í mat og þá var
alltaf eldaður matur sem þér
þótti bestur (a.m.k. ekkert sem
byrjaði á P) og farin spesferð
út í búð til að eiga nýtt kók. Í
eitt skipti varstu ekki ánægður
með hnífapörin sem ég bauð
upp á, en þú leystir það vel og
komst með hnífapörin sem þér
þótti best í næsta matarboð og
gafst mér.
Við áttum oft góðar samræð-
ur um pólitíkina og vorum allt-
af mjög sammála enda vorum
við alveg á sömu línu eins og í
flestöllu öðru.
Elsku besti afi Garðar, ég á
eftir að sakna þín mjög mikið,
en er óendanlega þakklátur
fyrir allar góðu stundirnar sem
við áttum saman. Ég veit að
það verða fagnaðarfundir þegar
þú hittir loksins ömmu Siggu,
hún á eftir að taka vel á móti
þér. Gummi frændi verður líka
voðalega glaður að fá þig til
sín.
Þinn vinur og dóttursonur,
Hjörvar Maronsson.
Elsku Garðar afi, nú hefur
þú kvatt okkur hér í þessari
jarðvist. Ég veit að þú munt
vaka yfir okkur og fylgjast með
okkur eins og þú hefur alltaf
gert.
Ég sagði víst við þig þegar
amma Sigga dó að ég ætlaði að
passa þig, ég vona að ég hafi
skilað því hlutverki vel. Ég var
ekki gömul þegar ég byrjaði að
koma í sjóhúsið til þín að setja
fisk upp á borð þegar þú varst
að meta saltfisk. Við elstu
frændsystkinin urðum þeirrar
gæfu aðnjótandi að fá að hefja
okkar starfsferil með þér og
Halldóri frænda í sjóhúsinu.
Frá þeim tíma eigum við marg-
ar skemmtilegar og góðar
minningar sem gaman er að
rifja upp. Þú varst stoltur af af-
komendum þínum þó að þú haf-
ir ekki alltaf verið að flagga
því. Ég veit að þú varst ánægð-
ur með mig að ég væri í fram-
boði fyrir Sjálfstæðisflokkinn
því meiri sjálfstæðismann en
þig er erfitt að finna. Það var
gaman að ræða við þig um
þjóðfélagsmál því þú hafðir
sterkar skoðanir á hlutunum og
varst ekki að skafa af því. Ég
er svo þakklát að hafa fengið að
alast upp með þig mér við hlið
og að börnin mín fengu að
kynnast þér.
Við munum minnast þín sem
ljúfs og góðs afa sem verður
sárt saknað. Núna ertu kominn
aftur til Siggu ömmu og
Gumma frænda og ég veit að
þér líður vel. Hvíldu í friði,
elsku afi, minning þín mun lifa í
hjarta okkar.
Hanna Dögg.
Mig langar með nokkrum
orðum að kveðja hann Garðar
vin minn sem ég kynntist í
gegnum mann minn hann Pétur
Marel eða Malla, eins og þið
norðanfólkið kölluðuð hann,
hann og Sigga heitin voru
systkinabörn.
Það er svo margs að minnast
og það var alltaf svo gaman að
hitta ykkur.
Ég held að við höfum spilað
kana í hvert skipti sem við hitt-
umst og það eru margar af
mínum bestu minningum. Einn-
ig er mér minnisstæð ein bú-
staðarferðin, við höfðum ákveð-
ið að fara upp í bústað og
buðum ykkur að koma með
ásamt Elsu, Líndal, Gígí,
Rabba og Mæju. Þegar við
komum austur var allt á kafi í
snjó og var ákveðið að skilja
bílana eftir og ferja farangur-
inn gangandi niður að bústað.
Við leggjum af stað og þá heyr-
ist galað ofan af vegi: „Pétur,
taktu loftið úr og keyrðu nið-
ur.“ Pétur hlýðir og kemur síð-
an, ásamt Líndal, keyrandi
fram hjá okkur restinni sem
burðaðist með allt dótið gang-
andi, okkur til mismikillar
gleði.
Ég þakka þér alla góða vin-
áttu og allt sem þú hefur gert
fyrir mig og okkur.
Kæra fjölskylda, ég votta
ykkur öllum samúð mína og
sendi kærar kveðjur til ykkar
allra.
Garðar minn, ég veit það eru
margir opnir faðmar sem taka
á móti þér. Ég mun sakna þinn-
ar vináttu, far þú í friði.
Hildur.
Hinn 1. apríl andaðist Garð-
ar Guðmundsson á dvalarheim-
ilinu Hornbrekku, kominn á 86.
aldursárið og var búinn að búa
við mikinn heilsubrest síðasta
ár. Garðar var mikill heiðurs-
maður og dugnaðarforkur.
Hann var skipstjóramenntaður
og stofnaði ungur útgerð með
föður sínum og bróður. Þar
lágu leiðir okkar fyrst saman
þegar ég gerðist háseti hjá
honum á Guðmundi Ólafssyni,
bátnum þeirra feðga, þar sem
hann var skipstjóri. Garðar
giftist ungur Sigríði Hannes-
dóttur og bjuggu þau hér í
Ólafsfirði.
Þau eignuðust fjögur börn,
tvær stúlkur og tvo drengi. Ég
ætla ekki að fara að tíunda það
sem á daga hans hefur drifið á
langri og farsælli ævi, það eru
margir aðrir betur til þess
fallnir.
Ég skrifa þessar fátæklegu
línur fyrst og fremst til að
þakka honum trygga vináttu og
velvild til mín og Gunnu minnar
í gegnum árin. Það var mikill
gleðidagur þegar hún Þura,
dóttir mín, gekk að eiga Guð-
mund, eldri son Garðars sem
reyndist henni góður tengda-
faðir. Það er ótrúlega margt
líkt með þessum fjölskyldum
okkar.
Samheldnin er mikil og þeg-
ar eitthvað hefur komið fyrir
hafa allir staðið saman og hald-
ið hver utan um annan. Garðar
varð fyrir miklu áfalli þegar
sonur hans Guðmundur féll frá
og ég get ekki jafnað mig á
missi þessa yndislega tengda-
sonar. En svona er nú lífið einu
sinni, óskiljanlegt fyrir okkur
mennina. Eini ljósi punkturinn
er að núna ertu kominn til
hennar Siggu þinnar og
Gumma okkar.
Ég ætla ekki að hafa þetta
lengra, en veit að góður Guð
styrkir ykkur öll, fjölskyldurn-
ar og Helgu, í sorg ykkar.
Sigmundur Agnarsson.
Garðar
Guðmundsson