Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 46

sagt að hann ætti að fá hásæti og kórónu og ein-
sýnt um það hvernig réttarhöldin í máli hans
mundu ganga, og þá fór Bontsha eins og áður fyrr
á jörðu niðri, — hann sagði ekki neitt. Hann
varð svo hræddur, að hann gat ekki sagt neitt.
Hann hafði hjartslátt, það setti að honum hroll,
og hann var sannfærður um að þetta væri annað-
hvort draumur eða vangá.
Því þetta hvort tveggja þekkti hann, draum og
aðgæzluleysi. Hversu oft hafði hann ekki dreymt,
þarna hinum megin, þaðan sem hann kom, að
hann væri að moka gulli upp af götunum, miklu
gulli, auðæfum, — en þá er hann vaknaði, var allt
þetta gull horfið, og hann sjálfur jafn aumur og
hann hafði alltaf verið.
Og hversu oft hafði hann séð að brosað væri
við sér, talað til sín vinsamlega, en þegar sá hinn
sami áttaði sig á því hver hann var, hvarf brosið
heldur en ekki og í stað vinsamlegra orða var
hrækt á hann.
„Ætli þetta sé nokkuð öðruvísi,“ hugsaði hann,
og þorði ekki að líta upp, þorði ekki að hæra
legg né lið, svo draumurinn skyldi ekki hverfa,
svo hann vaknaði ekki aftur á jörðu niðri, og það
niðri í gryfju fullri af pöddum og viðbjóðslegum
kvikindum. Og hann þorði ekki heldur að láta
neitt til sín heyra, hann skalf og heyrði ekki lof-
söngva englanna, sá ekki til þeirra, þar sem þeir
voru að stíga sinn háttbundna dans umhverfis
hann, heyrði ekki manns mál og gat því ekki
svarað blíðskaparorðum Abrahams forföður okk-
ar: „Friður sé með þér!“ Og þegar hann að síð-
ustu var leiddur inn í dómssal himnaríkis, gat
hann ekki svo mikið sem sagt „góðan daginn,“
því hann var máttlaus af hræðslu.
Og þegar hann leit þessum ógnarhræddu aug-
um á gólfið í dómssalnum, varð hann, ef verða
mætti, enn hræddari. Því gólfið var úr fegursta
alabastri, skreytt skínandi demöntum. „Og það
eru mínir fætur, sem standa á þvílíku gólfi,“ hugs-
aði hann. Hann varð viðutan af feimni. „Hvaða
auðkýfingi, hvaða rabbína af hárri stétt, eða
hvaða dýrlingi, skyldi svona vegsamleg stofa vera
ætluð? Nú kemur hann bráðum inn, þessi auð-
kýfingur, og þá verð ég látinn fara út.“ Hann leit
niður fyrir sig og svo lét hann aftur augun.
Svo angistarfullur var hann, að hann heyrði
ekki þegar nafn hans var kallað: „Bontsha hinn
þögli!“ Hann hafði svo mikla suðu fyrir eyrun-
um, að hann heyrði ekki orðaskil, aðeins röddina,
sem lét í eyrum honum eins og tónlist, eins og
fiðlutónar.
Að endingu heyrði hann þó nafnið sitt:
„Bontsha hinn þögli!“ Og röddin sagði svo:
Þetta nafn skal verða honum réttlætisskrúði, þess
sem ríkur er í guði.“
„Hvað er þetta? Hvað er hann að segja?“
hugsaði Bontsha og undraðist stórum, en í því
heyrði hann að tekið var fram í fyrir verjandan-
um, en það var hann, sem hafði sagt þetta. „Rétt-
lætisskrúði! Megum við biðjast undan þessu lík-
ingamáli. Og helzt öllu háði líka.“ „Aldrei,“ sagði
verjandinn, „aldrei kvartaði þessi maður, aldrei
átaldi hann drottin sinn, né nokkurn mann, aldrei
sá svo í augu honum, að þau skytu gneistum af
heift, aldrei andmælti hann máttarvöldum himins-
ins.“
Bontsha skildi ekki eitt orð, og nú tók saksókn-
arinn aftur til orða harðri rödd og hrjúfri: „Mik-
il er sú andagift! Ætli minna mætti ekki gagn
gera.“
„Hann hefur þjáðst meira en dæmi eru til.
Hann hefur þjáðst meira en Job,“ sagði verjand-
inn.
„Hver?“ hugsaði Bontsha. „Hver er þessi mað-
ur?“
„Skilríkin á borðið, maður! Skrúðmælgi gagn-
ar hér ekkert, höldum okkur við staðreyndir. Það
er hið eina sem dugir,“ sagði dómarinn hárri
röddu.
„Þegar hann var níu nátta, var hann umskor-
inn . ..“
„Sleppum svona þýðingarlausum smáatriðum.
Þau eru .. .“
„. . . Þá fötuðust umskurðarmanninum hand-
tökin, og það blæddi svo að hann réð ekki við
neitt.“
44
Reykjalundur