Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 32

á ísafirÖi í bernsku og æsku. En síðustu starfsár
sín, en hann var sjómaður að atvinnu, átti hann
heima í Reykjavík og eins eftir að hann varð
sjúklingur, þá taldi hann sér heimili þar — á
Þvervegi 6.
í Reykjavík og á Vestfjörðum voru ættmenn
hans og æskuvinir, og þar mun hann hafa staðið
traustum fótum alla tið, en kunni jafnframt vel að
meta Norðurland og eignaðist ágæta vini og fé-
laga í gegnum hina löngu dvöl á heilsuhælinu
nyrðra.
A fyrstu árum Hjálmars í Kristneshæli, og eins
liinum síðustu, var heilsu hans svo háttað, að
hann átti erfitt með að starfa sem nokkru nam.
Hann var þá löngum þjáður og bundinn hvílunni
að meira eða minna leyti, en hins vegar var hann
starfhæfur í hezta lagi, greindur vel, reiknings-
maður góður, skrifari ágætur og hafði áhuga á
hókum, félagsmálum, stjórnmálum og ýmsu
fleiru.
í Kristneshæli gegndi Hjálmar ýmsum trúnað-
arstörfum fyrir félag sjúklinga, Sjálfsvörn. Var
liann t. d. um árabil ritari í sjtórn þess félags og
endurskoðandi reikninga árin 1947—1963. Þá
veitti hann bókasafni sjúklinga forstöðu frá ár-
inu 1956 til dauðadags og umboðsmaður Vöru-
hapdrættis S.Í.B.S. í Kristneshæli var hann hið
sama tímabil.
011 þessi störf rækti hann af einstakri árvekni
og samvizkusemi, en fór sínar eigin leiðir og var
ekki alltaf þjáll til samvinnu. Hjálmar Hólm-
bergsson hafði sínar ákveðnu skoðanir á hlutun-
um, varð þeim ógjarnan haggað og þýddi lítt að
etja við hann kappi, ef hann á annað borð var
búinn að setja sér mark og mið. Var stundum
nokkur prófraun á þolgæði manns að vinna með
Hjálmari að framgangi mála, en fylgi hans var
traust og gott, þegar það gafst og glöggleiki hans
á mörgum sviðum næmur og skilningur öruggur,
þegar hæfileikar og eðliskostir fengu að njóta
sín.
Segja má, að bókasafn sjúklinga í Kristneshæli,
sem er allmikið að vöxtum og verðmæti, væri
óskabarn Hjálmars heitins. Var viðgangur safns-
ins honum kært áhugamál og fjárhagur þess ör-
uggur undir óhagganlegri stjórn hans. í bóka-
safninu átti hann sér ríki, þar sem hann undi
löngum stundum. Efalaust hefir hann dreymt þar
sína drauma og ekki mun það fjarri sanni, að
hann hafi einnig háð þar sína glímu við hugraun-
ir og sársauka, sem heilsubresturinn olli. Víst var,
að á vit bókanna fór hann einförum -— oft.
„En hugur einn það veit, hvat es hjarta nær.“
Hjálmar átti stórhrotna og viðkvæma skapgerð
—- í senn bæði dula og opinskáa og mun oft hafa
verið misskilinn, enda ekki að öllum jafnaði
gjarn á að gefa trúnað sinn. Að eðlisfari var
Hjálmar mjög vandvirkur, og allt sem hann rit-
aði, hvort heldur voru skýrslur, reikningar, fund-
argerðir, bréf, eða aðeins lína í minnisbók, var
með hinu snyrtilegasta handbragði og allt fært af
ítrustu nákvæmni. Var allt á einn veg um trúnað
Hjálmars við þau störf, sem hann tók að sér.
Skyldurækni hans brást ekki og sárþjáður hafði
hann áhuga á þeim málum, sem til heilla horfðu,
langt fram yfir það, sem venjulegt er að kynnast.
Má þar fyrst og síðast nefna málefni S.Í.B.S.,
sem honum voru mjög hugleikin, og að félags-
málum sjúklinga í Kristneshæli vann hann á með-
an þess var nokkur kostur. Var samstarfið við
hann um margt góður skóli og manni lærðist að
meta sérstæðan persónuleika hans því meira, sem
kynning óx.
Fyrir hönd Sjálfsvarnar, Kristnesi, flyt ég
Hjálmari Hólmbergssyni fyllstu þakkir fyrir fjöl-
þætt og vel unnin störf og bið honum heilla á
huldum leiðum — handan hels og þrauta.
20. júlí 1964.
Jórunn Ólafsdóttir frá Sörlastöðum.
30
Reykjalundur