Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 24

Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 24
/ \ Björkin fellir blöðin sín, Haustljöð blómin fölna og deyja. Vaxa skuggar, varmi dvín, vindar stráin beygja. Haustsins friður hefur völd, hægt ég feta veginn. En á bak við eitt og allt Reifast allt í rökkurtjöld, æðri kraftur ríkir, — ríkir hljóður treginn. sá er rökkrið rýfur svalt og raunir allar mýkir. Sumarið er senn á braut, sólskin þess og gróður. Ef við geymum yl og vor Vinning lítinn víst ég hlaut, inn við hjartarætur, vex því hægt minn sjóður. völdum gróðri vefjast spor, veitast raunabætur. Langir dagar liðu hjá ljóss — og auðnugjafar. Því skal bera höfuð hátt Allt er nú með eftirsjá, í hausts- og vetrarstríði, öllu er stefnt til grafar. sækja fram í sólarátt, þá sigrast böl og kvíði. Verpast sandi vinarspor, verður klökkvi í rómi. — Kristneshæli 1959. Lömbin, er sér léku í vor, Jórunn Ólafsdóttir lúta grimmum dómi. frá Sörlastöðum. V / veginn eins og höfðingjar, sem lagt hafa heiniinn að fótum sér. — Já, þetta hefur allt gengið vel, segir Eirík- ur. Konan mín hefur hjálpað mér til að öðlast öll þessi veraldlegu gæði. Við erum ánægð með allt, sem við höfum fengið — tökum það fram yfir allt annað. — En þó er það svo, Eirikur, að ekkert af þessu mundi veita ykkur fullnægingu lífsins, ef gleðin og nægjusemin byggju ekki hið innra með ykkur sjálfum -—- væru ekki samofnir, óaðskiljan- legir þættir ykkar eigin persónuleika. — Já, líklega er þetta rétt, segir Eiríkur. — Ég man tvenna tíma. Þegar ég var sjö ára og byrjaði að teikna í skólanum, var mér hrósað fyrir myndirnar mínar. En þó átti ég stundum enga liti, svo sár var fátæktin þá. Samt var ég glaður. Einasta úrræðið var þá að ganga í slóðir skólasystkina minna, ef verða mætti, að ég fyndi litarstúf í snjónum, sem hrokkið hefði upp úr stokknum þeirra eða töskunni. Já, ég hef oft hugsað það síðan, ef mannfólkið aðeins gæti fundið litið litarbrot í þeirri snjó- eyðimörk, sem það virðist dæmt til að ganga, þá yrði líf þess ofurlítið auðugra — eilítið litríkara. Því að jafnvel í hvítri mjöllinni geta fundizt litir. G. M.Þ. 22 Reykjalundur
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Reykjalundur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Reykjalundur
https://timarit.is/publication/1120

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.