Reykjalundur - 01.06.1964, Blaðsíða 27

Hann hallaSi sér upp að
stýrishúsinu og starði sljó-
um augum jram jyrir sig.
En það hjálpaði ekki. Staðreyndin klingdi við
i huga hans: Pað varst þú, sem sendir Jóakim upp
í mastrið.
Hann hallaði sér upp að stýrishúsinu og starði
sljóum augum fram fyrir sig. Þannig stóð hann
hreyfingarlaus um stund og sá strákana, sem
höfðu borið hinn látna félaga sinn i teppinu fram
að lúkarskappanum. Þarna stóðu þeir yfir hon-
um, álútir og berhöfðaðir í rigningunni — meira
að segja Siggi, sem sjaldnast skildi prjónahúfuna
við sig, hafði tekið hana ofan og troðið henni í
vasann.
Það varst þú, sem . ..
■— En mér datt ekki í hug, að annað eins og
þetta kæmi fyrir, sagði hann við sjálfan sig í lág-
um hljóðum. Ég varð að sjá um að hafa uppi sigl-
ingarljós. Það var skylda mín -— skylda mín.
Allt í einu mundi hann eftir slysinu, sem kom
25
Reykjalundur