Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 8

6 Sigfus Daðason
En framliðnir merakóngar
fullir með langsótta angurværð
og minnugir um harðspora og hörzl —
þeir settu í herðamar
og hrylltu sig
og hældust um verðandina.
Og snemst á hæli
helbláir í andliti
reffilegir að sjá aítanfyrir.
Tóku síðan sporið
háleggjaðir og hastir.
Og þeir sem kunnu að meta
makindi og spekt
þýðlegir Ijóðbiskupar
og landsfeður í kreppu
ótryggir bandamönnum
ástsælir af smælingjum
og hrepptu senn án verðleika
vilkjör og lygnur ...
Eftirlætislíf og
heiðnar konur.
Og um síðir allt
með angurleysisblæ.
* * *
Eitthvurt murrandi aðskotakvikindi
að spreyta sig að kveða að óalgengum orðum.
En myrk og afskræmd gríma
geiflar sig frarnan í morgunsárið.
Þau munu hafa að háði þá vitringa
sem efnuðu í skipuleg stórrit
með persónulegu yfirbragði
og persónulausum skoðunum:
um flugur og maura og margsaga spjöll.
Og kunna munu þau að skjalla staðlaus skáld
og síbyllur
en einkum þá þuli
sem ætla sér ekki að fara utan að hlutunum
í voldugum og fögrum sveigum
svo sem fornaldargyðjur
en stefna að þeim styztu leið.