Ljóðormur - 01.12.1990, Side 43

Czeslaw Milosz 41
Czeslaw Milosz
Skrifað í morgunsár
Svo fátt hef ég sagt.
Dagar eru stuttir.
Stuttir dagar,
stuttar nætur,
stutt ár.
Aðeins lítið hef ég sagt.
Komst ekki yfir.
Hjarta mitt þreyttist
af hrifningu,
af örvæntingu,
af vímu,
af von.
Jörmungandsgin
luktist um mig.
Nakinn lá ég á ströndum
eyðieyja.
Hinn hvíti hvalur heimsins
hreif mig með sér í djúpið.
Og nú veit ég ekki
hvað sannlega var.
Þú sem særðir
Þú sem særðir þinn minnsta bróður
og glottir af ánægju yfir nauð hans
og safnaðir í kring um þig smjaðrara hjörð,
og þótt þeir lytu þér allir
og lofsyngju dyggð þína og vizku
og heiðruðu þig gullhömrum,
fegnir að lifa af hvem dag.