Ljóðormur - 01.12.1990, Side 55

Valgerður Benediktsdóttir 53
anna, klukkumar, duga skammt í leik sínum viö eilífðina. Því
tíminn er afstæður. Eins og lífið. Eins og dauðinn.
Og vegurin smýgur
út úr höndum tímans
eins og blásvartir fiskar
í glæm vatni.
Og einfættir dagar
hinna fjarvíddarlausu drauma
koma hlæjandi
út úr hafsaltri rigningu
eilífðarinnar.
(Steinn Steinarr: Vegurinn og ttminn
1982:210)
Vegur. Vegur sem við göngum eftir. Eis og fljót. Sem við
siglum á, syndum í, dmkknum, dmkknum ekki. í raun og
vem er þetta sama myndin. Mynd af för okkar gegnum lífið,
ferðalag mannsins í tímanum.
Mynd farandans bregður oft fyrir í íslenskum skáldverkum
þessarar aldar. Farandinn, venjulega ónafngreindur, er hinn
tilvistarlegi maður og vegurinn líkt og lína gegnum tímann,
lífið sjálft, ævi okkar, þar sem ákvörðunarstaður er ókunnur.
Og eins og maðurinn er á cndalausri göngu eftir veginum er
hann einnig á sífelldri ferð niður fljótið. Eilífúr ferðalangur.
Djúp
Djúpið í ljóðum felur yfirleitt í sér hið óræóa, dulið
sálarástand eða fjarlægð — djúpið í manneskjunni sjálfri.
í náttúmnni nær ljós dagsins ekki langt niður í iður hafs og
vatna og í djúpinu ríkir því nær eilíft myrkur; eilíf nótt. Fáar
lífvemr þrífast á botninm og kyrrðin er sjaldan rofin. Þar
ræður þögnin ríkjum.
Ef blær orðsins sjálfs er athugaður er yfirleitt eitthvað
þunglynt við hann. Djúpið er myrkt eins og hugur mannsins
stundum, það er torvelt að skyggnast í hugarfylgsnin, í
(ó)minnisdjúp fortíðar. Og djúpið er framandi, ókunnugt líkt
og framtíðin — eilífðin,
Djúpið í manninum er bmnnur allra minninga, sælla sem
dapuriegra. Minningin úr djúpi hugans, djúpi tímans, andar-
takanna — hinna fotgengilegu andartaka, fær ltfinu oft aðra
merkingu; maðurinn sældr þangað ljósið til að skapa nýja
stund á saknaðargrimmum augnablikum:
Þín augu mild mér brosa
á myrkri stund
og minning þín rís hægt
úr tímans dúpi