Ljóðormur - 01.12.1990, Side 11

Steinunn Ásmundsdóttir 9
Mátti ekki seinna vera
Það var einn þessara daga
þegar líkami og sál virtust aðskilin
í dofinni kvöl
og ráfuðu um, hvort í sínu hominu
á tilvemnni.
Jaðraði við uppgjöf,
öryggið eins og veikur þráður
og þættirnir að bresta hver af öðmm.
Þá var það að sást til sólar
í miðjum vetrinum
og líf kviknaði á ný
í áður andvana augum.
Um þrönga slóð
í þá daga var hún aldrei ein,
óttinn var alltaf nálægur
og vemdaði hana fyrir hinu góða.
Enn er hún ekki ein,
en nú er það ástin sem henni fylgir
og verndar hana gegn óttanum.
Líkt og þegar grös taka að spretta í vorinu.
Hulan mjúka
Húmið læðist hægt inn í daginn,
og fyrr en varir er komið myrkur.
Myrkur, — hulan mjúka,
sem slævt hefúr svo margar sorgir,
hægt ekka og þerrað tár af hvarmi
ein þess megnug að breyta tálsýn
í fyrirheit um betra líf.