Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 14

12 Vilhjálmur Bergsson
SS
fjarlæg er sólin mannsauganu um nætur
úr hrímþoku vetrardags vefur hún glitvef
þú nafnlausa hugmyndasmiðja
sem reisir tum á tumi
þytur þinn — fagnaðarríkur
berst um brimi sorfna strönd
og grösugar lendur víðar
þótt grafi sandur sand
og akrar hyljist ösku
rís lítil hönd styrk úr kófinu
og færir stórri þroskahönd fjársjóði
hugmyndavagga nærir kunnáttuna
undir víðum væng
í mánaljósi hjá skýfláka
búa vökul augu
þótt sandbylur æði
og aska hylji völl
munu vökul augu lyftast
hærra dýpra
og skírast í regnskúrum
kvölds og morguns
*
heiðríkja
rökvísi
traust undirstaða
Undir víðum væng ég
augu mín í skugga hússins
þegar hæðimar byrjuðu að titra
í tunglsljósinu
allt varð kvikt í skugga þeirra
það sem þar var
það sem þar var ekki
skelfdi mig
heillaði mig
andvörp hafsins
soghljóð í klettum við ströndina
skjálfti í barnstaugum
ást á rökkurmyndum
kemur til mín í löngum sveig
böðuð í tunglsljósi liðinnar tíðar
hugmyndavaggan nærir þroskahönd