Ljóðormur - 01.12.1990, Blaðsíða 20

18 Jónas Þorbjamarson
Vakan
Bær í túni.
Og uppaf túngarðinum hlíðin
klettar efst
og lygnt vænghaf fuglsins.
Uppaf túngarðinum íjallið.
Líður
niðrí bænum
mannsævin, tíminn;
þaðan horfa til fjallsins
tvö mennsk augu jarðar
tvö af ótal augum jarðar.
Boð
Hann gengur inn dalinn
lýtur vissu ...
Um hvað?
Hann ber framhjá
framhjá
bæjum;
hann ...
Það er dagur.
Já. Dagurinn
síðan kólnar.
Landið gnæfir framundan
og veit.