Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 24

22 Birgitta Jónsdóttir
Birgitta Jónsdóttir
Leðurblökukonan
Um fölar varir
leikur tvírætt
og bjóðandi bros.
Hún er leðurkona
atgervi hennar er
viðkomu eins og
sleipt leður.
Augun eru brennandi
í líkama hennar
lemur taktur dyr
hreyfinga.
Hún stígur út á
eldgólfið og
fæturnir eru
kríuvængir.
Hún er leðurblaka
með oddhvössum tönnum
nartar hún í háls
bláeygra drengja.
Hún er leðurkona
köld og stíf
heit og mjúk
Eyðimörk athafnaleysis
Taki ég ekki á
sprett í
ævintýri athafna
færist eyðimörk
athafnaleysis
inn í atgervi mitt.
Sálin verður þurrblásin
lílvana.
ímyndunin verður