Ljóðormur - 01.12.1990, Side 25

Birgitta Jónsdóttir 23
jafn tilbrigðasnauð
og samrunninn sandurinn.
Næringin engin.
Lífsvatnið
uppurið.
Hlaupi ég inn í
hina óþekktu athöfn
fyllist skynið
Ijómandi myndum.
Brunnar lífsorku fyllast.
Vatnið streymir um huga minn
vökvar áður þomaðar myndir
ferskum hugmyndum.
Það
í ljósaskiptum
lýstu þúsund
stjarna eins og
lífsglöð augu
inn í auga mitt.
Þúsund augna
í einu auga.
Uppsprettan
liggur í djúpum
tilfinningavatnsins.
Gróðurhús framandleikans
Hugsanir flæða
ný og framandi
andlit líta
auga mitt.
Vængsláttur og
þytur í villtum trjám.
Ævintýraskógur hugans.
í miðju hans sitja