Ljóðormur - 01.12.1990, Blaðsíða 36

34 Albert Petersen
Albert Petersen
Hetjur fyrirfinnast engar
Mér verður hugsað til leikfiminnar
þegar við marséruðum hringinn
trömpuðum berum fótum
á lökkuð gólfborðin
og sungum hástöfum
um hetjur sem brugðu brandi
fyrir móður Danmörku
svoleiðis hetja vissi ég
að ég gæti aldrei orðið
ég sem grét þegar kennarinn sló mig
ég sem vildi helst leika mér við stelpur.
Og mörgum árum seinna
þegar ég leitaði uppi
þá sem drýgt höfðu hetjudáðir
hafði ég í huga einskonar nútíma
Niels Ebbesen og Peder Willemoes
með andlit steypt í eir
varð svolítið vonsvikinn
því engin púðurlykt
var í híbýlum þeirra
ýmsa hluti þorðu þeir ekki að nefna
já, og sumir grétu
við spumingar mínar
nei, þessir menn
sem höfðu barist á Spáni
sprengt verksmiðjur í stríðinu
og lifað af fangabúðavist
voru alls engar hetjur
Þeir voru eins og annað fólk
upp og ofan
sumir höfðu of margar flöskur á borðinu
aðrir brostin hjónabönd
engan hitti ég
sem svaf vel á nóttunni
engan sem líktist hetjunum
sem við sungum um í leikfimi forðum
því held ég núna
að ekki séu til neinar hetjur
bara venjulegar manneskjur