Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 41

Bárður Jónsson 39
í hendingskasti
vígamóð hetjan.
Hlakka til, horfi á
konuna.
Horfi aftur á hana
frávita.
Hlusta ekki tala bara
sleitulaust.
Talandi talandi
við hana.
Kynni mig. Segist
þykja væntum einsog
atóm sprengju um
skot mark sitt.
Veit að allt er farið
hvort sem er.
26
Söngurinn fjarri
og sólin í rykinu
leikur við steina
í götunni.
Horfði út í blámann
og stóð álengdar.
Þessir skór ýrir
eru nýjasta tíska
og meiða ekki.
Skiptir það máli
þegar gengið er til þrautar?
Nakinn himinn og bátur á hvolfi,
hvít ströndin stjörnubjört
einsog fölur vængur kríunnar.
Haldið til fjalla og aftur