Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 45

Jón Egill Bergþórsson
Kjallarinn
Jón Egill Bergþórsson 4 3
Dreg skítugt og rykugt
teppið af andliti mínu
eftir langan þungan svefn
Einhverjir brölta
fyrir utan gluggann minn trufla
lítinn geisla sem fellur
á krosslagðar hendur mínar
Þá taka hamarshöggin að dynja
en mér verður hugsað til þín
svo órafjarri
og mér finnst ég aldrei hafa verið til
nema í augliti þínu
Hamarshöggin dynja á köldum nöglum svo
nú er tími vöku en ég sé
að geislinn er horfinn og þungt
og rakt myrkur fytfir herbergið ég
ligg kyrr og hfusta og hfusta
á höggin sem deyja út
og hugsa um þig
Á bryggjunni
Þeir sigla inn í höfnina
togarar og smábátar í helkaldri
og hún er kannski léttúðug og
til í hvað sem er faliega
stúlkan á heita barnum
er hugsað komdu hvað er svarað
manninum á bjargfastri bryggjunni
sem kallar til þeirra
sem stökkva hlæjandi og fullir
eftirvæntingar í land og geta
vart ímyndað sér allt það sem
ekki bíður þeirra og virða hann
ekki frekar viðlits komið
með mér en hún er þama
á barnum og bíður þeirra og áfeng
borgin öil bíður barmafúll
og þrýstin og mjúk