Ljóðormur - 01.12.1990, Síða 51

Valgerður Benediktsdóttir 49
eilíf uppspretta, lífið sjálft, sálin, ástvinur okkar. Hún er einn-
ig sem brunnur, manneskjan sest við hann og sækir þangað
hugsanir daganna: minningar sem streyma fram úr degi
þátíðar. Skáldin leita lindarinnar — ef þau finna hana færir
hún þeim fró, hljóð og dreymin:
Ég leggst í grasið og loka augunum, heyri
lind á heiðinni, djúpt undir jörð og sól
streymir hún hljóðlát, geymir hún landiö, Líf hvers
lítils blóms og dýrs og manns sem það ól.
(Snorri Hjartarson: Kyrrðin á heiðinni
1981:139)
Þegar liðnir dagar eru rifjaðir upp og fortíðin rennur sem
straumur áfram til nútíðar og þaðan til framtíðar fer ekki hjá
því að návist endalokanna bregði leiftri á þá mynd. Enda-
lokin eru óumflýanleg; eitt sinn skal hver deyja.
Fjölmörg ljóð geyma þessa hugsun bak við mynd lindarinn-
ar. Lindin, sem speglaði bamsandlitið forðum tíð, líður um
veg sinn til hafsins er bíður þess að taka hana í fang sér.
í ljóði Tómasar Guðmundssonar Morgunljóð úr brekku,
kemur þessi hugmynd vel fram. Lindin talar, Lífið er fagurt og
hana langar að geyma allt glitskrúð vorsins bjarta. En
jafnframt veit bún bvað verða vill:
En seinna, er dalinn þrýtur
og sól og degi hallar,
þá syngur annar strengur,
þá niða ég ei lengur,
en fel mig niðri í hyljum
og hlusta skelfd í giljum
á hafið, sem mig kallar
og tæmir lindir allar.
Og þung og köld er röddin,
sem þaggar silfúrljóðið,
en það er alveg sama:
ég verð að renna á hljóðiö.
(Tómas Guðmundsson 1961:196)
Lækur
Lækurinn á það sammerkt með lindinni, fljótinu, ánni, að
renna til sjávar, samsamast hafinu, mást út í þeirri mynd sem
hann var áður. Lækurinn er að flestu leyti svipaður lindinni,
hann er jákvætt afl í tilverunni en t lækjarkvæðum virðast
skáldin þó enn meðvitaðri um ósinn sem allra bíður. Eins og
dauðinn tekur manninn tekur hafið lækinn. Sem líf manns
frá fæðingu til dauða er lag lækjarins sem bamahjal, leið
hans til sjávar aö endalokum lífsins.