Morgunblaðið - 26.07.2016, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 26. JÚLÍ 2016
✝ Kristín Hall-dórsdóttir
fæddist 20. októ-
ber 1939 í Varma-
hlíð, Reykjadal.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Mörk 14. júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Halldóra
Sigurjónsdóttir,
matreiðslukennari
og skólastjóri Hús-
mæðraskólans á Laugum, f.
26.6. 1905, d. 10.4. 1994, og
Halldór Víglundsson, smiður
og vitavörður, f. 11.6. 1911, d.
15.4. 1977. Systkini hennar:
Halldór, f. 23.7. 1934, Svanhild-
ur, f. 1.6. 1938. Hálfsystkini:
Salvar, f. 17.2. 1944, d. 10.5.
1974, Hákon Örn, f. 30.9. 1945,
d. 11.7. 2013, Ragnar Jóhann, f.
2.1. 1954, Björn, f. 22.9. 1955.
Kristín giftist þann 24.
desember 1963 Jónasi Krist-
jánssyni, blaðamanni og rit-
stjóra, f. 5.2. 1940. Foreldrar
hans voru Kristján Jónasson, f.
12.5. 1914, d. 27.7. 1947 og
Kristín ólst upp í Varmahlíð,
Reykjadal. Hún lauk stúdents-
prófi frá MA 1960 og flutti síð-
an til Reykjavíkur, þar sem
hún lauk kennaraprófi frá KÍ
1961. Hún var blaðamaður á
Tímanum og síðar ritstjóri
Vikunnar. Hún tók þátt í stofn-
un Kvennalistans og var þing-
maður Reyknesinga 1983-1989.
Hún var formaður ferða-
málaráðs 1989-1993 og starfs-
kona Kvennalistans 1989-1995.
Aftur settist hún á þing og var
þingmaður Reyknesinga 1995-
1999. Hún tók síðan þátt í
stofnun Vinstri grænna eftir að
Kvennalistinn hætti störfum.
Hún starfaði sem framkvæmda-
stjóri flokks og þingflokks
Vinstri grænna 2001-2005. Um-
hverfismál og náttúruvernd
voru henni hjartans mál og tók
hún meðal annars virkan þátt í
starfi Umhverfisvina, sem söfn-
uðu 45 þúsund undirskriftum
til að þyrma Eyjabökkum. Eftir
að hún hætti formlegum
afskiptum af stjórnmálum helg-
aði hún sig hestamennsku, sem
hafði lengi verið hennar helsta
áhugamál.
Minningarathöfn fer fram í
Lækningaminjasafninu á Sel-
tjarnarnesi í dag, 26. júlí 2016,
kl. 15.
Meira: mbl.is/minningar
Anna Pétursdóttir,
f. 11.6. 1914, d.
24.9. 1976. Börn
þeirra eru: 1)
Kristján, jarðfræð-
ingur, f. 27.3. 1964,
maki Katrín Harð-
ardóttir, f. 24.1.
1963. Þeirra börn:
a) Katla, f. 29.5.
1987, b) Kári, f.
10.10. 1996. 2)
Pálmi, fréttamað-
ur, f. 15.5. 1968, maki Sigrún
Thorlacius, f. 10.2. 1968. Þeirra
börn: a) Hera, f. 14.3. 1989, b)
Auður, f. 12.11. 1997, c) Krist-
ín, f. 7.3. 2002, d) Áslaug, f. 9.2.
2006. 3) Pétur, tölvunarfræð-
ingur, f. 24.12. 1970, maki Miri-
am Marcela Jónasson, f. 17.2.
1982. Þeirra börn: a) Váli Am-
aru, f. 11.3. 2013, b) Brynhildur
Yllari, f. 3.9. 2014. 4) Halldóra,
flugmaður og einkaþjálfari, f.
7.1. 1974, fyrrverandi maki
Ómar Örn Sigurðsson, f. 11.6.
1965. Þeirra börn: a) Sindri
Snær, f. 9.4. 1998, Breki Hrafn,
f. 14.11. 2000.
Kristín var ein af þessum
kláru, frábæru konum sem ég var
svo lánsöm að kynnast í Kvenna-
listanum. Hún var mikill húmor-
isti, sá spaugilegu hliðarnar á
málum og átti auðvelt með að
setja fram hugsun sína í töluðu og
rituðu máli. Hún hafði ríka rétt-
lætiskennd og var einstaklega
lagið að skoða allt og skilgreina út
frá sjónarhóli kvenna með þarfir
þeirra og barna í huga.
Þegar kvennalistakonur á
Reykjanesi fóru að leita að konu í
efsta sæti listans var nafn Krist-
ínar fljótlega nefnt til sögunnar.
Haft var samband við hana og þar
sem tíminn var naumur fékk hún
einungis næturlangan umhugs-
unarfrest. Um nóttina fór hún yf-
ir rök með og á móti og svaraði
bóninni játandi að morgni. Hún
sagðist ekki hafa fundið neina
haldbæra afsökun fyrir neitun.
Hún settist inn á þing ásamt
Sigríði Dúnu Kristmundsdóttur
og Guðrúnu Agnarsdóttur. Vel-
gengni Kvennalista næstu árin
var meðal annars að þakka þeirri
miklu virðingu og vinsældum sem
þessar þrjár fyrstu þingkonur
nutu langt út fyrir raðir kjósenda
Kvennalista.
Kristín var hrókur alls fagnað-
ar þegar gleðin var við völd enda
glaðlynd, fyndin og skemmtileg.
Hún tók þátt í árlegum lands-
fundum og vorþingum Kvenna-
listans þar sem stefnumótun og
hugmyndafræðileg vinna fór
fram. Kristín lét ekki sitt eftir
liggja í umræðunni enda góð
ræðukona. Að kvöldi var ævin-
lega hátíðarkvöldverður. Há-
punktur þessara kvölda var þeg-
ar Kristín sveiflaði sér upp á borð
og söng og dansaði Braggablús.
Hún var glæsileg þar sem hún
sveif eftir borðinu há, grönn og
leggjalöng. Minningar um Krist-
ínu dansandi og syngjandi: „Ein í
bragga, Magga, gægist út um
gluggann“ verða kvennalistakon-
um ógleymanlegar.
Kristín var fyrsti flutnings-
maður þingsályktunartillögu um
könnun á rannsókn og meðferð
nauðgunarmála, sem jafnframt
var fyrsta þingmál sem kvenna-
listakonur fengu samþykkt, vorið
1984. Með þessari tillögu fór í
fyrsta skipti fram umræða um
nauðgun og kynferðislegt ofbeldi
í þingsölum. Þar með var opnuð
umræða um mál sem höfðu verið
hjúpuð þögn og lokinu lyft af fal-
inni veröld.
Umhverfismál og náttúru-
vernd voru hjartans mál Kristín-
ar. Á þingi var hún áhugasöm um
ferðamál og lagði fram tillögur
tengdar þeim. Meðal annars var
samþykkt þingsályktunartillaga
sem hún lagði fram um að láta
gera úttekt á ferðaþjónustu og
gera áætlun um úrbætur í ferða-
málum.
Það var fátt sem Kristín vílaði
fyrir sér. Ein áramót þegar hún
var ritstjóri Vikunnar vantaði
völvu til að skrifa áramótaspá.
Hún gerði sér lítið fyrir, fór í spá-
mannlegar stellingar og gerðist
völva. Um helmingur af spádóm-
um völvunnar rættist, þar á með-
al spá um Heklugos.
Kvennalistinn var mikið ævin-
týri og Kristín þessi merkiskona
átti stóran þátt í að gera hann að
enn þá meira ævintýri. Ég votta
Jónasi, börnum, tengdabörnum
og barnabörnum innilegar sam-
úðarkveðjur vegna fráfalls þess-
arar yndislegu manneskju.
Kristín Jónsdóttir
Við Kristín hittumst fyrst á
fundi í Hlégarði í Mosfellssveit í
árdaga Kvennalistans, 28. febr-
úar 1983. Það var ofsastormur og
rigning en 12 konur og tveir karl-
ar mættu að kynna sér stefnu og
fulltrúa nýrrar stjórnmálahreyf-
ingar kvenna. Þetta var áður en
Kvennalistinn var formlega
stofnaður 13. mars og við svo
kosnar á Alþingi fyrir Samtök um
kvennalista vorið 1983. Með okk-
ur tókst traust og verðmæt vin-
átta og mjög gott samstarf í því
ævintýri sem Kvennalistinn var.
Við þrjár sem urðum fulltrúar
kvennahreyfingar á hefðbundn-
um áhrifavettvangi karla höfðum
ekki komið nálægt stjórnmála-
starfi áður. Reynslulitlar en fullar
eldmóði að feta nýja slóð á for-
sendum kvenna, ætluðum að
breyta heiminum í betri stað fyrir
konur og börn, vissar um að hann
yrði líka betri fyrir karla. Gátum
ekki spurt mikið til vegar, vildum
einmitt rata nýja leið. Þá skipti
miklu máli að eiga vísan stuðning
kvennanna í baklandinu, um allt
land, svo duglegar, dyggar og
ráðagóðar. Kristín var reynd
blaðakona, hafði verið ritstjóri
tímarits, talaði og skrifaði mjög
gott mál, átti auðvelt með að
koma fyrir sig orði, var frum-
kvæðisrík. Hún fór sem fulltrúi
okkar í fjárveitingarnefnd og stóð
sig vel. Hún hafði sterka tilfinn-
ingu fyrir jafnrétti og kvenfrelsi,
var félagshyggjumanneskja með
sterka réttlætistilfinningu og
samkennd með högum annarra,
einkum þeirra sem standa höllum
fæti. Skörp og fljót að skilja, sam-
viskusöm og dugleg að setja sig
inn í mál. Afar minnug á stór sam-
hengi og smáatriði, það mátti
fletta upp í henni Kristínu. Hún
var vinnusöm og skipulögð, ljúf-
lynd, vinveitt og styðjandi og
mjög trygglynd, alltaf glaðleg, já-
kvæð og vildi gera gott úr öllu.
Hún var skemmtileg, fyndin, dug-
leg að gera grín að sjálfri sér,
fundvís á snjöll samhengi. Gat
verið óborganleg og feikna flink-
ur dansari á gleðistundum
Kvennalistans. Kristín var hug-
rökk en hógvær og lét lítið yfir
sér. Samt var hún brautryðjandi,
úthaldsgóð, þrautseig. Ást henn-
ar og aðdáun á náttúrunni var
eindregin og í blóð borin og hún
flutti ásamt öðrum kvennalista-
þingkonum tillögur um varð-
veislu og kortlagningu ósnortinna
víðerna. Einnig beitti hún sér í
umhverfismálum og var fyrsti
flutningsmaður á tillögu með
þingkonum Kvennalista um
stofnun umhverfisráðuneytis
1988. Kristín var snemma vak-
andi fyrir mikilvægi ferðaþjón-
ustu sem framtíðaratvinnuvegi,
var á undan sinni samtíð og ræddi
þau mál og flutti tillögur á Alþingi
um þau efni. Hún var formaður
Ferðamálaráðs 1989-1993. Krist-
ín átti frumkvæði að fyrirspurn
og síðar tillögu um rannsókn og
meðferð nauðgunarmála og að til-
lögur til úrbóta yrðu gerðar í
þeim efnum. Þetta varð fyrsta
þingmál Kvennalista sem sam-
þykkt var á Alþingi 1984 og leiddi
síðar til Neyðarmóttöku vegna
nauðgunar. Hún var ætíð iðin og
dugleg við greinaskrif um hugð-
arefni. Kristín var dýravinur,
mikil hestakona og naut útreiða á
vökrum gæðingum með manni
sínum. Nú hefur góð kona kvatt
allt of fljótt, að henni er mikil eft-
irsjá. Eiginmanni, börnum og
öðrum ástvinum votta ég innilega
samúð.
Guðrún Agnarsdóttir.
Stödd á Arnarvatnsheiði frétti
ég lát Kristínar Halldórsdóttur.
Ég vissi að hverju stefndi en þó
hrærði að heyra að hún væri horf-
in. Upp rifjuðust minningar um
konu sem var málsnjöll, skemmti-
leg, áhugasöm, fljót að átta sig,
flink að greina hismi frá kjarna,
hógvær, tranaði sér ekki fram,
treysti öðrum konum og studdi
þær, hlý, glettin og kankvís. Einn
af mikilvægustu máttarstólpum
Kvennalistans.
Á heiðinni var gott að minnast
Kristínar. Hún unni íslenskri
náttúru, hálendi og víðáttu. Hún
hafði forgöngu um að koma hug-
takinu víðerni inn í íslenska lög-
gjöf. Fremst meðal jafningja tal-
aði Kristín fyrir tillögu um
varðveislu ósnortinna víðerna í
tvö ár áður en hún var samþykkt
vorið 1997. Þarna var Kristín á
heimavelli í umræðum og rökum.
Hún vissi að vart getur um verð-
mætari landsvæði en þau sem
ekki bera ummerki tækninnar en
náttúruöfl hafa mótað ein. Henni
var í blóð borin sú hugsjón að
okkur beri að vernda land til að
komandi kynslóðir fái, rétt eins
og við, sótt þangað skilning og
lífsnautn.
Á fyrstu Kvennalistaárunum
unnum við Kristín mikið saman.
Ég var á kafi í náttúruverndar-
málum og fannst að þau hlytu að
vera sterkur þáttur í stefnu
Kvennalistans. Um það voru ekki
allar konur sammála en engin
kona studdi mig sem Kristín.
Umhverfisráðuneyti var ekki til
en náttúruverndar- og umhverf-
ismál aukaviðfangsefni annarra
ráðuneyta. Oft var bent á mikil-
vægi þess að stofna sérstakt
ráðuneyti umhverfismála en ekk-
ert gekk. Þingsályktunartillaga
sem Kvennalistinn lagði fram í
febrúar 1989, og Kristín var fyrsti
flutningsmaður að, hafði afger-
andi áhrif. Tillagan var ekki bara
almennt orðuð um stofnun um-
hverfisráðuneytis heldur voru í
greinargerð taldar upp stofnanir
sem voru hluti af íslensku stjórn-
kerfi en eðlilegt væri að færu
undir nýtt ráðuneyti. Samkvæmt
hefð var tillagan send til umsagn-
ar stofnana sem nefndar voru í
greinargerð og stjórn þeirra varð
að setja fram rökstutt álit um um-
hverfisráðuneyti og flutning sinn-
ar stofnunar undir það. Víða
fréttist af fjörugum umræðum á
kaffistofum. Ekki var þessi til-
laga Kvennalistans samþykkt
frekar en margar aðrar sem þing-
konur hans lögðu fram. Hins veg-
ar skipti sú mikla og almenna um-
ræða sem tillagan fékk hjá
starfsfólki viðkomandi stofnana
miklu máli við að kynna hug-
myndina og undirbúa jarðveg.
Kristín lagði fram tillöguna um
umhverfisráðuneytið 16. febrúar
1989 og sagði:
„Ég hef lengi átt mér þann
draum, sem ég tel fyllilega raun-
hæfan, að við Íslendingar getum
verið fyrirmynd annarra þjóða
um verndun náttúrunnar og leið-
andi í sókn til betra mannlífs í sátt
við umhverfið. Mér finnst við hafa
til þess alla burði og aðstæður, en
skilningur og vilji verður auðvitað
að vera fyrir hendi og slík sókn
verður að vera markviss og skipu-
lögð til að skila árangri.“
Kristín átti ekki nógu langa
starfsævi til að vinna áfram að því
að láta drauminn rætast. Skiln-
ingur og vilji hafa aukist en sókn-
in er enn ómarkviss og illa skipu-
lögð. Þau verkefni bíða okkar
hinna, landi og þjóð til heilla.
Hlýjar samúðarkveðjur til fjöl-
skyldu.
Sigrún Helgadóttir.
Móðir náttúra! Hátt yfir tímanna
hverfleik
þú horfir í eilífri von
um göfugri verur, – viljans glóhærðu
dóttur
og vitsins bláeyga son
Skáldið Jóhannes úr Kötlum
óskaði þess að mennirnir öðluðust
göfgi sem dygði til að leiða móður
náttúru fram frjálsa og sterka í
fyllingu tímans. Baráttukonan
Kristín Halldórsdóttir var ein af
þessum „glóhærðu dætrum“, sem
lagði hönd á plóg til að lögmál
náttúrunnar yrðu grundvöllur
dáða mannsins í stað þeirrar ein-
sýni sem ráðið hefur för í meðferð
manna á náttúrugæðum. Kristín
var sönn og víðsýn baráttukona,
hvort heldur barist var fyrir til-
verurétti náttúrunnar eða sjálf-
sögðum mannréttindum karla og
kvenna. Hana skorti hvorki vilja
né dug, áræði eða úthald. Hún
dró ekki af sér í baráttunni heldur
axlaði þá ábyrgð sem nauðsynleg
var til að ná fram breytingum.
Hún fann baráttuandanum far-
veg í starfi með þeim stjórnmála-
flokkum sem hæfðu baráttumál-
um hennar og átti sinn ríka þátt í
því að hugsjónir hópsins næðu
jarðsambandi og skiluðu árangri.
Hún var í framvarðasveit þeirra
hópa sem hún tilheyrði þó að hún
gerði aldrei kröfu um leiðtogatign
af nokkru tagi. Hennar stíll var að
bretta upp ermar og ganga í verk-
in.
Mér var hún stoð og stytta
þegar ég fetaði braut stjórnmál-
anna um skeið. Ætíð gjafmild á
tíma sinn og þekkingu, mild í leið-
sögn sinni en beinskeytt þegar
lagt var á ráðin um markmið og
leiðirnar að þeim. Hún var glæsi-
leg fyrirmynd, sem kunni að
miðla af dýrmætri reynslu og
verkkunnáttu. Svo hafði hún að-
gang að þeirri auðlegð sem
tungumálið okkar er, þegar til
staðar er djúpur skilningur og rík
tilfinning fyrir lögmálum þess.
Hún tjáði skoðanir sínar af yfir-
vegaðri ástríðu hvort heldur um-
fjöllunarefnið var langþráð kven-
frelsi, friðar- og mannúðarmál,
mikilvægi ósnortinna víðerna eða
varúðarnálgun við auðlindanýt-
ingu.
Lyklarnir að framtíðardraumi
Kristínar voru réttlæti og sann-
girni í samfélagsmálum, gagnsæi
og þátttaka almennings við
ákvarðanir í umhverfismálum og
leiðarljósið kom frá umhyggju
fyrir mannkyninu og virðingu
fyrir móður Jörð.
Missirinn er mikill og skarðið
stórt þegar svo öflug baráttukona
er kölluð burt og endi bundinn á
vegferð sem var ekki lokið, klippt
á drauma sem enn áttu eftir að
rætast. Þá er ábyrgð okkar sem
eftir lifum sýnu meiri, að halda
merkinu á lofti og vinna þau verk
sem ólokið var. Það er við hæfi
þegar við kveðjum baráttukon-
una Kristínu Halldórsdóttur, sem
barðist af lífi og sál fyrir betri
heimi og réttlátara samfélagi, að
gera það með ljóðlínum úr öðru
ljóði Jóhannesar úr Kötlum, lín-
um sem megna að draga upp
mynd af innri veruleik sem gæti
hafa verið Kristínar:
Ísland er líf mitt: sál mín í
sólskinsmynd,
sóley og fífill, engi, hvammur og lind.
Úr blámanum stekkur ljóssins háfætta
hind
og hoppar niður þess gullna
öræfatind.
Vertu sæl kæra vinkona og
hafðu þökk fyrir allt. Ljós heims-
ins styrki þína nánustu í sorginni,
Kolbrún Halldórsdóttir.
Kveðja frá
Kvennalistakonum
í Reykjanesanga
Ef ekki hefði verið fyrir Krist-
ínu hefði ég ekki tekið þátt, sagði
ein okkar þegar við rifjuðum ný-
verið upp minningar frá starfi
okkar í Reykjanesanga Kvenna-
listans. Við sem stóðum að fram-
boðinu í Reykjaneskjördæmi átt-
um því láni að fagna að Kristín
Halldórsdóttir féllst á að taka
fyrsta sæti á listanum okkar í al-
þingiskosningunum 1983. Hún
var þar að stíga sín fyrstu spor í
stjórnmálum eins og langflestar
okkar og það voru sannarlega
skemmtilegir tímar þegar við
vorum allar að kynnast og átta
okkur hver á annarri. Það var líf
og fjör og margar áskoranir sem
við stóðum frammi fyrir og leyst-
um úr sameiginlega. Við treyst-
um hver annarri og deildum verk-
um, en Kristín var vissulega
stólpinn sem við treystum á þeg-
ar á reyndi. Hún var í senn hvetj-
andi og styðjandi, en ekki síst var
hún baráttuglöð og bráðskemmti-
leg að vera með.
Það var mikil spenna þegar
ákveðið var í uppstillingarnefnd
listans að leita til Kristínar Hall-
dórsdóttur um að taka fyrsta sæt-
ið. Við komumst að því að hún var
stödd í London ásamt manni sín-
um vegna bókaskrifa um hótel í
borginni. Það voru engir gsm-
símar svo haft var samband við
Halldóru móður hennar til að
reyna að ná sambandi við hana.
Það komu fjölmörg hótel til
greina en Halldóru tókst að ná
sambandi en hún vissi erindið og
leist vel á svo við höfum trú á að
hún hafi lagt inn gott orð við dótt-
ur sína. Hringt var langlínusam-
tal og eftir langt samtal og um-
hugsunarfrest sagði Kristín já og
ekki bara við sæti á lista heldur
við að vera í fyrsta sæti. Það var
gríðarleg gleði í uppstillingar-
nefndinni með að fá hana og hví-
líkt lán var að hún skyldi slá til.
Kristín var ein af þremur
fyrstu þingkonum Kvennalistans
árið 1983 og við í anganum vorum
og erum ákaflega stoltar af henni
og hennar störfum. Reykjanes-
kjördæmi náði þá yfir Suðvestur-
kjördæmi eins og það er í dag auk
Reykjanessins. Vegna stærðar
kjördæmisins héldum við anga-
fundi og angalangafundi vítt og
breitt og þar var Kristín kvenna
duglegust að mæta og var ein-
staklega ósérhlífin og samvisku-
söm í innra starfinu. Hún tók að
sér að fara í fjárveitinganefnd
fyrir hönd Kvennalistans strax
fyrsta þingveturinn og þar stóð
hún sig afar vel og mælti fyrir
stefnu hinnar hagsýnu húsmóður
með mjög rökföstum hætti. Krist-
ín var fylgin sér, kynnti sér öll
mál vel og var ætíð málefnaleg í
sínu pólitíska starfi. Umhverfis-
málin voru henni alltaf hjartfólgin
sem og málefni barna og lág-
launafólks. Kvennapólitíkin og
þátttaka hennar í Kvennalistan-
um hafði mikil áhrif á líf Kristínar
eins og okkar hinna. Hún var ein-
stök baráttukona, heil og sönn í
sinni baráttu, sem við minnumst
með þakklæti og virðingu.
Fjölskyldu Kristínar sendum
við innilegar samúðarkveðjur.
F.h. Kvennalistakvenna í
Reykjanesanga,
Sigrún Jónsdóttir.
Með Kristínu Halldórsdóttur,
sem andaðist þann 14. júlí sl.,
sjáum við Vinstri græn með sökn-
uði á bak mætum félaga, sam-
starfsmanni og vini.
Kristín var ein þriggja kvenna
sem skipuðu hinn nýja og vel
mannaða þingflokk Samtaka um
kvennalista eftir kosningarnar
1983. Þar hófust kynni okkar sem
nýliða á þingi og héldust góð æ
síðan. Kristín sat fyrst á þingi
óslitið frá 1983 til 1989 og síðan
aftur 1995 til 1999. Í umróti
stjórnmálanna veturinn 1998-
1999 skipaði Kristín sér í sveit
þeirra sem unnu að stofnun
Vinstrihreyfingarinnar – græns
framboðs, tók sæti í þingflokki
óháðra sem starfaði þann vetur
og skellti sér í slaginn í Reykja-
neskjördæmi sem oddviti Vg. Var
hún hársbreidd frá því að ná kjöri
og hefði gert ef núverandi kjör-
dæmaskipan hefði verið komin til
framkvæmda. En Kristín lagði
heldur betur sitt af mörkum
áfram í þágu Vg þó ekki væri sem
þingmaður. Hún gerðist starfs-
maður okkar og var lengi vel
framkvæmdastýra bæði flokks og
þingflokks. Öllum störfum sínum
sinnti hún af einstakri vandvirkni
og trúmennsku og aldrei minnist
ég annars en hún væri elskuð og
virt af þeim sem hún átti sam-
skipti við. Réð þar ugglaust einn-
ig miklu um hennar létta lund og
hæfni í mannlegum samskiptum.
Einyrkjastarf eins og hún sinnti
hjá ungri og fjárvana stjórnmála-
hreyfingu gat vissulega tekið á en
Kristín var ekki manneskja sem
kvartaði yfir smámunum. það var
þá helst að hún nefndi við mann
þreytu yfir nokkrum fastagestum
á skrifstofu flokksins sem henni
þóttu helst til þaulsætnir.
Kynni okkar Kristínar á árun-
um eftir 1983 leiddu meðal annars
til þess að hún tók að sér fyrir mín
orð formennsku í Ferðamálaráði
1989. Var það nokkuð óhefðbund-
ið að ráðherra leitaði til þing-
manns eða fyrrverandi þing-
manns annars flokks til að taka að
sér slíkt verkefni. Ekki síst varð
þetta að ráði vegna einlægs
áhuga Kristínar á umhverfismál-
um og til að styrkja þau sjónar-
mið í stefnumótun á sviði ferða-
mála. Þetta verkefni eins og
önnur leysti Kristín með glæsi-
brag.
Kristín
Halldórsdóttir