Morgunblaðið - 26.07.2016, Side 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 26. JÚLÍ 2016
✝ Vilborg Sigríð-ur Guðmunds-
dóttir fæddist að
Grjótnesi á Mel-
rakkasléttu 18. júní
1929. Hún lést á
dvalarheimilinu
Hlíð á Akureyri 15.
júlí 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Guðmund-
ur Björnsson frá
Grjótnesi og Þórey
Kristín Ólína Böðvarsdóttir frá
Hrafnseyri við Arnarfjörð.
Systkini Vilborgar voru Björn,
f. 16.6. 1926, d. 19.1. 2003, Ragn-
hildur Guðrún, f. 21.12. 1933,
Böðvar, f. 3.2. 1938, og Þórey, f.
30.5. 1945. Eiginmaður Vilborg-
ar var Jósep Þorsteinsson frá
Daðastöðum N-Þing., f. 9. októ-
ber 1920, d. 23. júní 1974. Þau
gengu í hjónaband 31. maí 1952.
unni Erlu, Jóhann Ómar, maki
Hrafnhildur Harðardóttir og
eiga þau þrjú börn: Marín, Heið-
mar og Hörð. 3) Guðrún Mar-
grét, f. 21.10. 1955, maki Jón
Hjálmarsson, f. 8.10. 1955, og
eru börn þeirra tvö: Jósep, maki
Kolbrún Ásta Jónsdóttir, eiga
þau þrjú börn: Jónínu, Aron
Frey og Freyju Dís, og Hinrik
Már, barn hans er: Enja Alex-
andría. 4) Hólmfríður Kristín, f.
22.10. 1958, maki Tor Erik Ner-
land, f. 21.6. 1958, og eiga þau
tvö börn: Ninu og Chris Arnar,
maki Kine Blekkerud og eiga
þau eitt barn, Kasper. 5) Eyþór
Ragnar, f. 30.7. 1962, maki
Stella Gestsdóttir, f. 25.5. 1969,
og eiga þau þrjú börn: Tómas
Örn, maki Elfa Rún Friðriks-
dóttir, eiga þau eitt barn: Alex-
ander Örn, Sandra Friðriks-
dóttir, maki Helgi Rúnar
Þorsteinsson og eiga þau þrjú
börn: Mikael, Anastasíu og
óskírður, og Jón Helgi, kærasta
Inga Líf Ingimarsdóttir.
Útför Vilborgar Sigríðar fer
fram frá Akureyrarkirkju í dag,
26. júlí 2016, kl. 13.30.
Börn Vilborgar og
Jóseps eru: 1) Ómar
Örn, f. 8.10. 1952,
maki Bergþóra
Helgadóttir, f. 4.9.
1948, og eru börn
þeirra tvö: Stefán
Svan Stefánsson,
maki Sunna Dís
Kristjánsdóttir og
eiga þau þrjú börn:
Mikael Darra, Ma-
rikó Dís og Manúel
Kató, Tinna Guðlaug, kærasti
Elvar Guðmundsson. 2) Þor-
steinn, f. 14.11. 1953, maki Jóna
Guðný Jónsdóttir, f. 16.4. 1955,
og eru börn þeirra þrjú: Erna
Mary, maki Helgi Þorbjörn
Svavarsson, eiga þau þrjú börn:
Þóreyju Köru, Svövu Guðnýju
og Tjörva Leó, Vilborg Birna,
maki Sigmar Ólafsson og eiga
þau tvö börn: Rakel og Stein-
Í dag, þriðjudaginn 26. júlí
2016, kveðjum við mömmu og
fylgjum henni til moldar. Við
systkinin áttum samleið með
mömmu síðan um miðja síðustu
öld, sem telst allnokkur tími og
það gefst ekki öllum að eiga svo
langan tíma saman. Fyrst bjugg-
um við á Kópaskeri þar sem
mamma var húsfreyja eins og yf-
irleitt allar mömmur voru á þeim
árum, en pabbi, sem var bifvéla-
virki, vann á bílaverkstæði KNÞ.
Á Kópaskeri byggðu þau hús
sem fékk nafnið Klappir og eru
minningar frá þessum tíma mest
bundnar við bernskuleiki eins og
gerist hjá krökkum, en líka við
að snemma tókum við þátt í því
sem gera þurfti. Mamma lét okk-
ur hjálpa til með ýmislegt –
sækja mjólk upp í Hjarðarás t.d.
– og að minnsta kosti eitt haust
unnum við tveir elstu bræðurnir
í sláturhúsinu, þá líklega 10 og
11 ára gamlir. Það voru líka
sviðnir hausar í kolasmiðjunni
við Sandhóla og við tókum þátt í
því. Trúlega þætti það ekki við
hæfi í nútímanum. Við fluttum
síðan til Akureyrar 1963.
Mamma og konurnar á Kópa-
skeri felldu tár þegar þær
kvöddust en við krakkarnir
hlökkuðum til ævintýrsins sem
beið. Fyrsta veturinn bjuggum
við í Hafnarstræti 88 en mamma
og pabbi keyptu síðan fokhelda
raðhúsaíbúð að Vanabyggð 8e og
vorum við tveir elstu látnir taka
þátt þar líka við að naglhreinsa
og skafa timbur, mála og ýmis-
legt tilfallandi. Þetta hafðist allt
saman og inn var flutt vorið eftir.
Maður gerði sér ekki grein fyrir
því þá hvað mæddi mikið á
mömmu, en hún var heima með
þrjú yngri systkinin, það yngsta
um ársgamalt. Fljótlega eftir að
við fluttum í Vanabyggðina fékk
pabbi fyrsta hjartaáfallið sitt og
gat ekki unnið af þeim sökum. Þá
voru engar tryggingar til sem
tóku við að greiða laun þegar
fólk gat ekki unnið og því varð
heimilið tekjulaust þó að áfram
þyrfti að reka það og borga af
lánum. Þá var mikið borðað af
hafragraut, skyrhræringi og
slátri. Á þessum tíma reyndi
mjög á fjölskylduna og mest þó á
mömmu. Hún bar þess nokkur
merki alla tíð síðar þótt hún bæri
sig vel. Mamma hafði mikið yndi
af tónlist og sérstaklega kór-
söng, en hún söng í Söngfélaginu
Gýgju sem var kvennakór sem
Jakob heitinn Tryggvason org-
anisti stjórnaði og einnig söng
hún í kór Akureyrarkirkju í
fjöldamörg ár og var heiðurs-
félagi þar. Mamma var ekki allra
og gat verið dómhörð og þrjósk
og hélt hiklaust fram skoðun
sinni. Fólkið í kringum hana var
margt hvert meðvitað um þetta
og lifði bara með því. Hún var
mikil hannyrðakona og prjónaði
og heklaði gríðarlega mikið í
gegnum tíðina. Til hennar sóttu
konurnar mikið með tilsögn og
eða fróðleik í slíku og hafa marg-
ar látið vel af þeim samskiptum
við hana. Það var erfitt hjá
mömmu síðustu mánuðina, en
hún greindist með krabbamein í
byrjun júní og varð að játa sig
sigraða hinn 15. júlí sl. er hún
andaðist á dvalarheimilinu Hlíð
á Akureyri.
Elsku mamma, við kveðjum
þig með söknuði og virðingu.
Hafðu þökk fyrir samfylgdina,
far þú í friði og megi sál þín öðl-
ast hvíld eilífðarinnar.
Ómar Örn,
Þorsteinn,
Hólmfríður Kristín.
Elsku mamma mín. Nú ert þú
farin frá okkur og ég reikna með
að hann pabbi hafi tekið vel á
móti þér. Framan af ævi voru
samskipti okkar ekki endilega
mjög náin en með tímanum lærð-
ist okkur að maður er manns
gaman og við náðum mjög vel
saman og gátum talað um margt.
Þú varst mjög dugleg, ákveðin
og góð kona, þú vissir hvað þú
vildir og sagðir meiningu þína
umbúðalaust. Nú er ekki lengur
hægt að koma frá Noregi og vera
hjá þér. Þar brölluðum við mikið
saman, fórum í skápana og t.d. í
sviðaveislu í brjáluðu veðri. Það
er gott að hugsa um þessar
stundir núna. Ég sakna þín mjög
mikið og það er skrýtinn tími
framundan. Elsku mamma mín,
hvíldu þig núna og láttu þér líða
vel.
Saknaðarkveðjur frá
Guðrúnu (Gúu).
Elsku mamma. Nú er kveðju-
stundin komin. Þú sagðir nú
bara að það yrði að taka þessu
eins og hverju öðru hundsbiti
þegar við fengum fréttirnar.
Þarna sannaðir þú eina ferðina
enn hversu mögnuð manneskja
þú varst. Það er ekki hægt að
halda því fram að lífið hafi alltaf
verið dans á rósum hjá þér. Þú
vannst á tveimur stöðum til að
ná endum saman. Hvernig fórstu
að þessu öllu? Borga af húsinu
og allt annað og bara t.d. að
ferma mig. Sérsaumuð jakkaföt
því ég var svo lítill. Þetta græj-
aðir þú allt saman. Þegar ég varð
sautján ára keyptum við okkur
bíl saman. Þín skilyrði voru þau
að ég mundi alltaf keyra þig þeg-
ar að þú þyrftir á því að halda og
ekkert kjaftæði. Ég hélt það nú,
að þetta yrði frekar létt mál en
ekki alltaf. Þú vildir alltaf fara af
stað í vinnuna klukkan 6.15.
Vinnan hefst kl. sjö, Eyþór.
Seinna áttaði ég mig á að það er
akkúrat svona fólk sem maður
vill hafa í vinnu. Þú varst snögg
þegar Linda hringdi í þig og
Tómas Örn var rúmlega mánað-
ar gamall og grét bara og grét.
Ég út á sjó og því ekki til staðar.
Linda alein með litla kút. Þú
snaraðist út í Vestursíðu í leigu-
bíl um leið og þú sást þann stutta
var hringt í sjúkrabíl, upp á
sjúkrahús með hann í einum
hvelli og beint í uppskurð. Takk
fyrir, mamma, að vera alltaf til
staðar fyrir mig og mína. Ég
man ekki eftir þér öðruvísi en
með handavinnu, á því sviði
varst þú einstakur snillingur.
Við vorum ekki alltaf sammála
og tókumst oft á með miklum há-
vaða og hvellum. Við gátum hins
vegar alltaf jafnað þetta og í
seinni tíð ræddum við þetta oft.
Eftir að þú dast og misstir sjón-
ina á öðru auganu var lífið hjá
þér töluvert snúnara. Í fram-
haldinu fórst þú í augnsprautur
til Reykjavíkur. Þú leist á þessar
ferðir sem skemmtiferðir og
vildir fá fulla þjónustu. En full
þjónusta var samt ekki að þínu
áliti nema Stella kæmi með. Í
þessum ferðum okkar kynntust
við upp á nýtt, má segja. Við
ræddum mál sem aldrei höfðu
verið rædd, tókumst á og sætt-
umst og þú fórst yfir mikið af
gömlum hlutum með mér. Núna
átta ég mig á því að þessar ferðir
eru mér mjög dýrmætar. Eina
ferð fóru þið Jón Helgi saman og
þú plataðir hann auðvitað með
þér í Verðlistann að kaupa
jakka. Sumarið sem ég varð
fimm ára og við í Leirhöfn, ég
var því einstaklega heppin að
eiga tvö sett af foreldrum. Svona
sumarforeldra og svo vetrarfor-
eldra og fá að alast upp í Leir-
höfn. Þú getur því alveg farið
áhyggjulaus og róleg, mamma,
því Dýrleif mun halda áfram að
passa upp á elsku drenginn ykk-
ar og verja fyrir árásum Hildar
og hinna systkina minna, því það
máttu bóka að skotin halda
áfram frá þeim. Þú varst ákaf-
lega ákveðin kona, t.d. var alltaf
eins sætaskipan á gamlárskvöld
hjá okkur Stellu. En eftir að Við-
arholtshjón féllu frá skipaðir þú
Gesti og Ingu að sitja hjá þér og
ekkert pex. Fram á síðasta dag
varstu þú með allt á hreinu,
fylgdist með. Stjórnaðir í okkur
öllum. Þú náðir líka að skamma
okkur börnin þín þegar að við
sátum hjá þér uppi á Hlíð og vor-
um að tala um forsetakosning-
arnar. Hættið að tala um kosn-
ingarnar, ég er orðin hundleið á
þeim sagðir þú svona frekar
ákveðin, talið heldur um eitthvað
skemmtilegra. Veistu það,
mamma, þarna hélt ég að þú
værir orðin fullfrísk aftur. Þetta
var svo ekta þú og þannig ætla
ég að muna þig. Elsku mamma,
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem)
Þinn sonur,
Eyþór.
Í dag, 26. júlí, fylgi ég tengda-
móður minni, Vilborgu S. Guð-
mundsdóttur, til grafar. Það eru
orðin 45 ár síðan við hittumst
fyrst, þannig að við vorum farn-
ar að þekkjast nokkuð vel, ekki
man ég eftir því að við rifumst
nokkurn tíma, en við vorum ekk-
ert alltaf sammála. Langar mig
að þakka henni fyrir samfylgd-
ina í öll þessi ár, allar góðu
stundirnar sem við áttum saman
yfir kaffibolla og súkkulaðirús-
ínum, allar flíkurnar sem hún
prjónaði á mig sem ég mátti
velja sjálf upp úr prjónablöðum
sem hún átti og var áskrifandi
að. Hún fylgdist vel með öllum
nýjungum í hannyrðum og var
ótrúlega lagin í höndunum með
það sem hún tók sér fyrir hend-
ur, sérstaklega í prjónaskap og
allur frágangur svo fallegur og
var algjör snillingur á því sviði.
Fyrir nokkrum árum datt hún á
andlitið á annað augað og varð
blind á því eftir það og var það
mikið áfall. Strax eftir síðustu
áramót fór heilsan að versna hjá
henni og greindist hún með
krabbamein sem fannst ekki fyrr
en rúmlega mánuði áður en yfir
lauk.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Þín tengdadóttir,
Jóna (Didda).
Villu, systur mína, man ég frá
því ég man fyrst eftir mér. Hún
var alltaf til staðar þegar ég
þurfti á að halda, enda notaði ég
mér það þó ekki væri það alltaf
sanngjarnt. Dýrasta minningin
er frá því, þegar ég eignaðist
mitt fyrsta barn. Þannig háttaði
til, að sóttur var læknir, enda í
næsta húsi – eða svo til. Honum
var boðið kaffi og karlarnir á
heimilinu tóku að ræða sitt aðal-
áhugamál, þ.e.a.s. ættfræði.
Sængurkonan lét eitthvað í sér
heyra og talað var um, að mál
væri að sækja ljósmóður. Það
taldi læknirinn að væri óþarfi – í
bili a.m.k. Þá setti Villa systir
upp svip og sagði við háttvirta
karlana, að nú væri komið að því
að drífa sig og skipaði þeim að
sækja ljósmóðurina ekki seinna
en strax. Þeir létu sig hafa það
að gera eins og Vilborg skipaði –
þorðu víst ekki annað. Villa syst-
ir mín var hreinskiptin, góðum
gáfum gædd og fór ekki dult með
skoðanir sínar. Var enda gjarna
kosin til trúnaðarstarfa á vinnu-
stöðum þar sem hún starfaði.
Hún var skörp og fylgin sér og
ég sakna hennar mikið. Þótt oft
væru miklar vegalengdir á milli
okkar voru þær aldrei langar,
því þannig var tengingin.
Ragnhildur (Dúna).
Það verður skrítið að fara ekki
í heimsókn í Tjarnarlundinn til
ömmu minnar Villu. „Nafna
mín“ kallaði hún mig alltaf. Hún
átti alltaf til súkkulaðirúsínur í
skál á eldhúsborðinu. Og það var
gaman að sitja þar og spjalla við
hana um allt og ekkert. Oftar en
ekki talaði hún um sitt aðal-
áhugamál, prjónaskapinn. Ég
man varla eftir ömmu öðruvísi
en að prjóna. Það var hennar
aðalástríða. Og um hver jól og á
hverju afmæli leyndist eitthvað
prjónað frá ömmu í pakkanum.
Peysur, sokkar, vettlingar, húf-
ur, handklæði, þvottapokar,
tuskur, nærbolir, buxur og alls
konar fleira skemmtilegt. Börn,
barnabörn og barnabarnabörn,
við eigum öll handprjónaðar flík-
ur frá ömmu Villu. Meira að
segja vinkonur mínar leituðu til
hennar eftir prjónaflík. Þar sem
ég bar sama nafn og hún arf-
leiddi hún mig að nokkrum mun-
um í gegnum tíðina sem eru mér
afar mikilvægir. Og hún fór svo
skemmtilega að því. Gaf mér til
dæmis eitt bollasettið sitt í jóla-
gjöf eitt árið. Fyrstu bollana sem
þau afi Jósep keyptu sér. Amma
Villa vissi að mér þótti vænt um
svona hluti. Henni fannst líka
skemmtilegt þegar ég fékk einu
sinni gamlan kjól af henni til að
fara í brúðkaup. Og sextíu ára
gömlu niðursuðukrukkurnar
hennar sem ég notaði svo í brúð-
kaupinu mínu sem skreytingar á
borðin. Henni fannst vænt um
það. „Ef þú getur notað þetta,
nafna mín, þá endilega taktu
þetta.“ Og mér fannst svo vænt
um að hafa eitthvað persónulegt
á borðunum. Þó að það væru
bara gamlar niðursuðukrukkur.
Amma mín drakk aldrei neitt
annað en mjólk með mat. Jafnvel
á jólunum með rjúpunum. Bara
mjólk. En nú þarf ekki að ná í
mjólk á veisluborðið lengur. Nú
þegar amma mín er búin að
kveðja verður auðvitað margt
öðruvísi. Hún var einn af föstu
punktunum í tilveru minni.
Elsku amma, ég er svo þakklát
fyrir tímann sem ég átti með þér
fyrr í sumar. Þú varst komin á
sjúkrahúsið og svo héldum við
upp á afmælið þitt þann 18. júní.
Það var svo erfitt að kveðja þig
þegar ég fór aftur suður. Ég var
samt alveg viss um að ég myndi
sjá þig aftur því þú varst alltaf
svo seig. Komst alltaf í gegnum
allt og lentir á fótunum. En það
var víst komið að leiðarlokum.
Elsku amma, takk fyrir allt.
Takk fyrir prjónuðu peysurnar á
mig og fjölskyldu mína. Takk
fyrir alla ullarsokkana sem
stelpurnar mínar notuðu á leik-
skólanum. Takk fyrir allar tusk-
urnar sem ég nota á hverjum
degi. Ég á eftir að sakna þín
mikið. Þín nafna,
Vilborg.
Við kynntumst í kvennakórn-
um Gígjunni. Ég þekkti engan í
kórnum en á fyrstu æfingu var
mér sagt að setjast í fyrstu alt-
rödd við hliðina á einarðlegri
konu með stutt hár. Hún hafði
svo góða nærveru að mér fannst
strax eins og við hefðum þekkst
lengi og með okkur tókust góð
kynni sem entust alla tíð. Þetta
var hún Vilborg, alltaf kölluð
Villa. Hún var mjög músíkölsk
og hafði næma tónheyrn og
Vilborg S.
Guðmundsdóttir
Móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
RAKEL GRÍMSDÓTTIR
sjúkraliði,
Holtateigi 38, Akureyri,
sem lést 18. júlí verður jarðsungin frá
Akureyrarkirkju miðvikudaginn 27. júlí klukkan 13.30. Blóm og
kransar eru vinsamlegast afþökkuð en þeim sem vilja minnast
hennar er bent á Styrktar- og líknarsjóð Oddfellowa og
Hollvinasamtök Sjúkrahússins á Akureyri.
.
Bjarni Smári Jónasson, Guðrún F. Hjartardóttir,
Grímur Már Jónasson, Theodóra Reynisdóttir,
Sigurlaug Bára Jónasdóttir, Haraldur Haraldsson,
barnabörn og langömmubörn.
Okkar kæri mágur og frændi,
VALDIMAR HELGI EIRÍKSSON
leigubifreiðarstjóri,
áður til heimilis að Brekkugötu 9 á
Reyðarfirði,
lést á hjúkrunardeild Sjúkrahússins á
Seyðisfirði þriðjudaginn 19. júlí.
.
Pálína M. Guðmundsdóttir,
Þorvaldur Aðalsteinsson, Birna Guðmundsdóttir,
Sigurður E. Aðalsteinsson, Erna Arnþórsdóttir,
Kristín Aðalsteinsdóttir,
Hugrún Aðalsteinsdóttir, Árni Guðmundsson,
Árdís G. Aðalsteinsdóttir, Karl Bóasson,
Sigríður H. Aðalsteinsdóttir, Kristján Bóasson.
VILHJÁLMUR EYJÓLFSSON,
Hnausum í Meðallandi,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu
Klausturhólum 21. júlí. Útför fer fram frá
Langholtskirkju í Meðallandi fimmtudaginn
28. júlí klukkan 14.
Fyrir hönd vina og vandamanna,
.
Jan Agnar Ingimundarson.
Okkar ástkæri,
ARNOLD B. BJARNASON,
lést á dvalarheimilinu Ísafold í Garðabæ
laugardaginn 23. júlí. Útför auglýst síðar.
.
Jóhanna Boeskov,
Georg A. Bjarnason, Ragnheiður Hlynsdóttir,
Ásgeir H. Bjarnason, Ásta Andreassen,
Birna Bjarnason-Wehrens, Horst Wehrens,
Örn Bjarnason, Ágústa Kristmundsdóttir,
Áslaug Arnoldsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.