Svava - 01.11.1898, Blaðsíða 8
200
^IYNDUN FJALLANNA.
Ýmsar framúrskaj-andi hugðnæmar efuasmiðju til-
raunir hafa gerðar verið til sönnunar skoðun þessari.
Menn hafa látið jarðefni verða fyrir tiltölulegum þrýst-
ingi, á þaim hátt sem kenning þessi heldur fram, og nið-
uvstaðan hefir orðið söm eins og yfirborð jarðskurnsins
bendir til. James Hall byrjaði jafnvel á tilraunum þess-
um 1812. Arið 1878 tók Alphonse Favre venjulegan
leir, sem hann hnoðaði ofan á strokloðurslinda er> áður
hafði teygður vefið; þegar hanu lét lindann dragast sam-
an, mynduðust fjöll í leirnum, alveg af sama tagi og hin
Appalachisku.
Hinar síðustu og merkilegustu tilraunir af þessari
tegund, gerði Amoríku-maðurinn Bailey Willis. Hanu
var ekki áuægður með að fi'amleiða hrukkur, sem Iíktust
hrukkum jarðskurnsins. Þess vegna fór hann Qg kynti
sór nákvæmlega Appulacliefjölliu og þau öft sem unnið
liöfð'i að myndun þeirra, síð&n gerði hann efnafræðisiega
tilraun, til að búa til uákvæma et'tirlíkingu af fjöllunum,
Jneð öíluin þeirn sem liin nýja jarðfræðiskenning heldúr
fram að hafi myndað þau. Tilraunin hepnaðist fylli-
lega vel. Allar fellingar, beygingar og misjöfnur, sem
sjást í fjöllunum, sjást einnig á líkani því sem Willis
bjó til. Þar eru lóðréttir, hallandi, slútandi og niður
falnir fjallahamrar. Þar eru eldri jarðlagadyngjur ofan