Svava - 01.11.1898, Qupperneq 13

HIN RIÍTTA OG HIN RANGA JIISS DALTON. 205
til Brent'wood; þuð væri langtum betra fyriv banft'.
’Tjöldin okkiir eru skamt frtí, og við skulum sjá uin
ftð vel fari um hana‘, ansaði Jaek.
’Jæ-ja, taktu við þessu og útvegaðu henni það sem
iiún þarfnast', sagði Eiríkur og rétti honuin baukasoðil.
‘Eg kenni í brjósti um hma, og í kvöld kem ég til tjáld-
anna að vita iivernig henni líður. Eg skil ekkert í hvaða
veslings barn þotta er‘. Hann leit aftur á hana, og fann
aftur til hinnar undarlegu tilfmuingar.
Það var eins og hann gæti ekki liætt að horfa á hana,
en vissi jafnframt að hann tafði fyrir mönnunum, og
þvingaði sig þess vogna til að skilja við þá og iialda á-
fram skemtireið sinni, eins og hanu var vanur á morgn-
ana. Og þenna sama morgun hafði hann farið fyrri en
vant var, af því loftið var svo endurnærandi og styrkj-
andi eftir næturfegnið. Þagar hann skildi við mennina,
sem fóru með stúlkuna, fyltist lijarta lians undarlegum
tilfinuingum , rueðaumkuu með lienni og ein’nver önnur
tillinning, sem liann ekki gat gert sér grein fyrir, gagn-
tóku haun. Iíann langaði til að sjá hana aftur, að vita
hvernig á því stóð að hún var úti uin nóttina í þessu
vonda veðri.
’Ég vildi að ég liefði krafist þess fastar, að hún
væri flutt heim til mín‘, sagði liann við sjálfan sig; ’en