Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 8

SVAVA
248
séi' lynda að bílnst nieðlii ni Iienni,
um.
IfXV, G.
en komaat ékki yth'
Flestir snmliii' dnlsins liafa reynt sig í báðum brekk-
unum—við moigunsóiimi niður og' kvöldsóiina upp; Jþví
Jpeir fiytja sig und.m þessuii brekku og nhdir Jiina, eftir
þvi sem bieytiugagirm þeirra veltur til vistanna. Flestir
liyggja Jieii', að voiiii sé að vera undir smni brekku en
inniji. Þó veigur jafnan reynd.n sú, að báðai' brékkurnar
gera nálega jafuhaiðar kröfur til þess, að smalinn sinn
eigi þanjiolið brjóst og stælta göuguvöðva, sem boðið goti
iiin'u öiöuga brekku-skeiði birginu.
Svo þegar veturinn leggur hoiðgræna ísþilju, sain-
feida og eggslétta ytir Langadalsá, renua ungiingarnir sór
á skautum eftir glerháili þiijuuni. Ef fannkyugjau
sléttir misfellur lilíðauua og ef hún breiðir mjúka sæug
yfir ísinu, þramina þuir upji eftir brekkunum með skíði
sín í eftirdragi, lioknir í nijöðruum og dreyrrauðir í andliti
og reima sór niður á jafusiéttuua á ílugferð, svo að rakk-
ar þeirra liafa ekki við þeim á skeiðinu, þótt þeir teygi
sig af fremsta megni. Stundum safnast skíðameunirnir
saman í smá hópurn í aunarihvorn brekkuuni ; eu hitt
er jafntítt, að liver notar sína brekltu, og mætást þeir Þ;1,
á miðri ámn eða reuua á rnis.
Dalurinn er ei.t prestakall í tvoim sókiium, og oinu