Svava - 01.12.1899, Side 24

SVAVÁ
2<!4
[ IV, 6.
ið óiuak að nosta þjóna sína þangað og fiégja þsim fyrir
verkuiu.
Sóiin skein öðruhverju rnilli skúranna nreð furðuleg-
urn liita og skaðskem li heyið jafnóðum sem það fóll af
Ijáuum og hrífunni.
Áður liöfðu daibúarnir kveinað yfir ofþurkinmn; Aú
tóku þeir að mögla yfir óþurkiuum. Áður höfðu juit-
irnar verið lásburða af þorstajog hita; nú lögðust 'þær í
rotnunarsýki jafuóðum sem hendur og hrífur kvenþjóð-
arinnav lijuggu um þær í opinni sæng skúranna.
Harmakvein Langdælinga myndi, að líkinduin, liafa
náð upp fyrir skýin, ef óvæut nýung hefði ekki borið á
góma. Suunudaginn, þegar vika var af hundadögum, mess-
aði presturiun í dalnum. Oat hann þess þá, að uæsta
iaugardag væri þangað von biskupsins, tii þess að vísi-
tera, og kvaðst lnvun óska og vona, að söfnuðurinu veitti
sjálfum þeim og biskupiuum þá áuægju og sæmd, að
fjölmenna til þessa fágæta liátíðahalds. Ö.l börn, er 12
ára væru og eldri, skyldu koma á þounan biskups fuud,
sagði presturiun. ,,Sóknarnefudiu or sjálfsögð og allu’
velkomnir".
Þessi nýung flaug ssm eldur í siuu yfir allar jarðir
dalsins—smang inu um búr, eldhús og. baðstofur. Hu!1
togaði málboinin á vald sitt, hertók hugsanirnar frá vol-