Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 17

SVAVA
257
IV, 6. ]
kvöldic', setti hún nijóllcui'föturnar niður d götubakkann
ug' gekk til bónda síns, sem stóð við ortið þar akamt frá
og livaiti ijáinn. Hann hafði stöðvað orfendaun í einum
niúgnum, því &ð rótin túnsins var svo hörð, að orfend-
inn markaði haua hvergi, jpótt honum væri höggvið í
h.ina afalefli. Páll var í skyrtunni einni saman að ofan,
og hafði sprett frá bringunni, til Jpess að kæla sér. Svita-
dögg var á andlitinu, sem var mórautt og veðurbitið upp
á mitt onnið, þangað, sem höfuðfatið hlífði. Hú hafði
hann varpað liúfunni af rennvotu hárinu, sem kvötdsólin
og blælygu náttkælan léku um.
Konau gekk til hans, tók klút úr vasa sínum og
þerði houum notalega um andlitið. „Er ekki óttalega
Seigslægt núna?“ spurði húu og leit til hans vingjarn-
lega.
„Jú, það er ákallega soigt; rótin er svo seig og hörð,
að ljáinu barkar báðu megiu. Líttu bara á“. Hann tók
kníf úr vasa sínum, opuaði haun og tók að skafa börk-
inn af ljáuum, sem var fastur og þykkur eins og ryðskóf.
„Ljárinn er staniur i grasinu þegar hann er svona á
»ig kominn“, mælti hann.
„Já, það má nærri geta“--sagði hún. „Viltu nú
ekki fara að hætta? Þuð er ilt að ganga fram af sér
Svava IV, 6. h.
17