Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 12

262
SVAVA [IV. C.
dal. Það lá sunnan og vcstan í öiblásnu lalíöaihalii— eins
og landey í eyðimörku.
Melar, sandarog blásin börð höfðu numið alt landið
ofun. við túuið og til beggja enda og lagt það undir sig.
En fyrir neðan það iá mosavaxin hárðvellis grund, sem
naumast fékk eiginlegan gróðrarlit fyr en sumri tók að
halla og rigningar og aukuar næturdaggir frjóuðu allar
jarðir, sem grasrót höfðu yfir að ráða. Hún hafði legið
jjarna frá ómunatíð og beðið þess í þúsund ár, að hennt
væii sómi sýndur og veitt réttindi ræktaðrar jarðar.
Þessi voitíðvar engin náðargjöf sprettunni í Brokku.
Túnið lá þarna í hlébyrðu við hafáttina, svo að hún uádi
aldrei að bleyta jarðvegiun til hlýtar. Það þoldi ekki
viku þurk, auk holdur iengri—stóðst hann ekiú af eigin
ramleik; en nú hafði það verið iveggja mánaða bólstöð
brennandi sólarhitans.
Sprettan í Brekkutúni er að miklu leyli háð því,
hveruig viðrað hetir næsta liaust á undan. Þegar bæri-
tega vorar, sprettur túnið vel; haii snjór komið á þíöa
jörð í heiðinni að haustinu, þá hleypur vatnið í jörðina
að vetrinuin í hlákum og á vorin þeg&r snjóa leysir, og
síast alt suim.iið fiam og niður í hfekkuna og birgir
jaiðveginn með raka. Itæturnar þurfa þá ekki að teygjn
sig eftir honum uema á hálfa luið við þ.ið, sem þeim er