Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 36

27G
SVAVA
[ IV, 'i.
‘Kæra téngJasystir, ég luifði okki rmgsað íuér yður
Jrauuig'. Tillit konungs var á jrá Jeið, að akki var uut
að ínisskilja það.
‘Veruloikiun svarar sjaldan til vona vorra.
‘Eu stunduin gerir liaiin" líka moira, eins og uú‘.
‘Er það mögulegt? Kæri mágur, þér áíítið mig þú
ljótari en þér bjuggust viðj‘
‘Svei þeim sem segir að þér séuð Jjótar, kæia tengdíi-
systir, við næstu burtreíð slral óg reka liann í gegn.
Héðau af skal ég að eins bera yðar lit‘.
A þenna bátt héldu þau áfram samtali sínu, og duld-
ist engum að þau voru ástfangin hvort í öðru. Sjálf
veittu þau því euga oftirtekt að allir störðn undrandi á
þnu.
Magnús hertogi stóð afsíðis út við glugga, argur yfi>'
þóssu léttúðarfulla framferði bróður síns, sem allra sízt-
sæmdi konungi.
‘Það sem ég nú sé f'yrir augmn mínuni, vekur við-
bjóð og sorg í huga mór‘, bvíslaði hann að Ture.
‘Það leiðir ekkert gott af þessu1.
‘Noi, það eina er víst‘.
Daginn eftir, þegar Magnús hcrtogi reið i burt var
hann þungbúinn og xáorður.