Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 37

SVAVA
277
.L
- k

IV, 6. ]
lionunguiiun og Jutta voru ávalt saman, og máttu
nvorugt af öðru sj;í.
|>EGAR faðii Sigwart skildi við Guðmar, reið hann
í hægðum sínum ínn í bœinn. Hann vissi að Jpar
tyó danskur járnsmiður og hjá honum vildi hann fyrst
^oita sér að húsnæði. Járnsmiður þessi hét Lyders og
va'' gamall kunningi hans. Þeir höfðu ú árum áðurn
kynst hver öðrum og báðiv unuið saman í alt annað en
lieiðarlegum tilgangi.
hyrsti maðurinn sem muukurinn fann, gat vísað
*'011um á hús Lyders. Þegar hann kom inn í húsið var
I'yders þar fyrir, en þegar hann sá munkinn, fölnaði hanu
SVf) að hann varð sem liðið lík, stökk síðan á fætur og
sagði;
Hvað sé ég ! Eruð þér ekki herra............‘
Eg er faðir Sigwart og ekkert annað', svaraði munk-
unnn kuldalega. ’Það sem ég var, er nú, að minsta kosti
yrst um sinn, bæði geymt og gleymt1.
Jæ-ja, faðir Sigwart, get ég gert yður nokkurn
& 'iða. Þér megið vera viss um að ég hofi enn okki
8%mt . . ‘
A