Svava - 01.12.1899, Blaðsíða 40

280
SVAV A. [IV. G.
•Eu h vtrs vegna', sagði niunkui'inn enn freniur, ‘þeg-
ir Jieugurinn og segir ekkert. Jæja, fyrst hann ekkeit
segir, þá veið ég uð spyrja—en, þunu kenrur hann‘.
Edinund kom inn, fölnr og sorghitinn, eins og hann
hafði verið þennau tíma sein hann var húinn uð vera í
horginni, og lieilsaði naumleka munknum, settist svo nið-
ur við hsrðió þegjandi.
Munkurinn gekk líka að borðinu, settist gagnvart
Edmund og sagði:
‘Edmund, heldur þú að ég sé viuur þinnk
‘Vinur!.....A ég nokkurn viní'
‘Hefir þú nokkurn tírna orðið þess var að ég vilji
þér ilt?‘
‘E’ei, æruverði faðir'.
‘Gott; ég er vinur þinn og vil taku þátt í sorgum
þínum'.
‘Eg hef engar sorgir1.
‘Heldur þú að þú getir dulist fyrir manni, með
minni lífsreynslu og þekkingu? Nei! Ég sé að þú ert
sorgbitinn og ég hið þig að segja mér hvað hyggir þig,
svo ég eigi kost il að hæta úr því ef ég get‘.
. ‘0, það er hezt ekki noitt, sem amar að mér‘.
‘Jú, ég liold jafnvel að það sé ástin som kv6lur þig‘-