Morgunblaðið - 03.02.2017, Blaðsíða 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 3. FEBRÚAR 2017
✝ Petra GuðrúnStefánsdóttir
fæddist að Arn-
arstöðum, Núpa-
sveit, 27. janúar
1922. Hún lést á
hjúkrunarheimilinu
Víðihlíð í Grindavík
28. janúar 2017.
Foreldrar henn-
ar voru Oktavía
Stefanía Ólafs-
dóttir, f. 30.9. 1891,
d. 4.1. 1934, og Stefán Tómasson,
f. 4.3. 1891, d. 19.2. 1967. Petra
ólst upp að Arnarstöðum til 11
ára aldurs en þá fluttist hún að
Grjótnesi á Melrakkasléttu til
hjónanna Aðalbjargar Páls-
dóttur og Björns St. Guðmunds-
sonar. Petra var við nám í Hús-
mæðraskóla Reykjavíkur
1942-1943, Leksands Husmod-
erskole 1946 og Stockholms
veitu Suðurnesja, Svartsengi.
Hjalti lést 15.7. 2001. Börn Petru
og Hjalta: Stefanía Björg, maki
Ólafur Þór Þorgeirsson, þau
eiga fjögur börn, Hjalta látinn,
Jón Þór, sambýliskona Hafdís
Bára Óskarsdóttir, Ragnheiði
Þóru, maki Rúnar Sigurður Sig-
urjónsson, og Petru Rós, maki
Unnar Ástbjörn Magnússon.
Magnús Andri, maki Hjörtfríður
Jónsdóttir, þau eiga þrjú börn,
Ernu Rún, maki Óðinn Árnason,
Berglindi Önnu, sambýlismaður
Þráinn Kolbeinsson, og Hjalta,
unnusta Hrafnhildur Erla Guð-
mundsdóttir. langömmubörnin
eru 16 og langalangömmubörnin
fjögur. Systkini Petru eru: Gunn-
þórunn Ingibjörg, látin, Ólafur
Þorsteinn, látinn, Valgerður, lát-
in, Þóra Steinunn, látin, Þórunn
Emelía (tvíburasystir Petru) lát-
in, Halldór Gunnar, látinn, Hall-
dór Ólafs, látinn, Jón Gunn-
laugur, Ingibjörg, látin, og
Bragi. Hálfsystir Petru, sam-
feðra, er Oktavía Erla.
Útför Petru Guðrúnar fer
fram frá Grindavíkurkirkju í
dag, 3. febrúar 2017, kl. 14.
Tillskårar Akademi
1947. Tveir síðast-
nefndu skólarnir
eru í Svíþjóð. Petra
var handavinnu-
kennari í Reykholti
og vann einnig við
ýmis verslunarstörf
í Reykjavík en 1953
flytur hún til
Grindavíkur. Þar
var hún fyrst ráðs-
kona en síðan með
eigin verslunarrekstur til 1970.
Petra starfaði eftir það hjá
Kaupfélagi Suðurnesja, sem
ráðskona hjá Þorbirni hf. og
handavinnukennari við grunn-
skólann 1982-1989. Petra var
heiðursfélagi í Kvenfélagi
Grindavíkur og Slysavarnadeild-
inni Þórkötlu Grindavík. Petra
giftist 24.5. 1958 Hjalta Magn-
ússyni, síðast starfandi hjá Hita-
Í dag kveðjum við hana
mömmu og tengdamömmu. Það
er mikill missir fyrir okkur öll að
hún skuli vera farin en samt
verðum við að vera jákvæð og
sátt við þetta. Hún var búin að
bíða eftir því að fá að fara og var
orðin södd lífdaga. Samt beið hún
eftir því að klára afmælisdaginn
sinn. Náði því að verða 95 ára 27.
janúar og sofnaði síðan svefnin-
um langa aðfaranótt 28. janúar.
Hún kunni þetta. Stíll á þessu hjá
henni, eins og alltaf. Hvernig hún
hugsaði um heimilið og okkur,
það var eins og að vera á fimm
stjörnu hóteli. Öll föt pressuð,
einnig nærföt, og brot pressuð í
gallabuxur. Við Hjödda vorum
mjög heppin, eða kannski voru
það krakkarnir okkar sem voru
heppnari þegar við fluttum til
Grindavíkur, því það voru aðeins
nokkur hús á milli okkar. Þeim
fannst gott að geta farið til ömmu
og afa t.d. eftir skóla til að fá
mjólk og heimabakað bakkelsi.
Frystikistan í bílskúrnum, var
aðeins 500 lítrar að stærð og þau
bara tvö í heimili, var alltaf full af
mat og heimabökuðu góðgæti.
Aldrei mátti sjást í botninn á
kökufati eða kjötdiski, þá liti út
fyrir að ekki væri nægjanlegt
magn til. Þegar við Hjödda fór-
um utan yfir helgi fannst okkur
langbest að mamma flytti yfir til
okkar og hún væri þá með krakk-
ana. Þeim fannst það nú ekkert
spennandi að amma flytti inn á
þau. Það var ekki töff. Strax á
fyrsta degi breyttist það. Ástæð-
an: Heitur matur í hádeginu,
miðdegiskaffi, kvöldmatur og síð-
an kvöldkaffi og líka búið að taka
til í herbergjunum þeirra og búa
um. Þá fannst þeim gott að hafa
ömmu heima. Alla tíð og alveg
fram á síðasta dag var hún að
hugsa um aðra. Eina nóttina sem
ég var hjá henni í Víðihlíð var hún
alltaf að spyrja mig hvort ég næði
nú ekki að sofna aðeins, ég sagði
nú við hana að hún héldi fyrir
mér vöku með öllum þessum
spurningum og áhyggjum. Þetta
segir allt um hana, allir aðrir
gengu fyrir. Ekki var nú lífið allt-
af dans á rósum hjá henni. Hún
missir móðir sína aðeins ellefu
ára og er þá send ásamt tveimur
systkinum sínum á Grjótnes á
Melrakkasléttu, en hin átta
systkinin voru send á aðra bæi í
sveitinni. Þarna átti hún mjög
góð ár og þegar hún talaði um
staðinn eða fólkið sá maður að
það birti yfir henni og hún Aðal-
björg fóstra hennar var í guða-
tölu hjá henni og reyndar allt
hennar fólk. Þegar hún var 24 ára
gömul brá hún undir sig betri
fætinum og hélt til Stokkhólms
og fór að læra handavinnu. Það
hefur nú ekki verið algengt með
ungar stúlkur, hvað þá stelpu
alda upp norður á Sléttu. Það var
gaman að skoða myndirnar í
gömlu albúmunum sem teknar
voru á þessum námsárum. Þar
var hún komin á háu hælana sína,
sem voru svo nánast vörumerkið
hennar alla tíð. Aldrei í flatbotna
skóm. Ekki má gleyma sumarbú-
staðnum sem þau byggðu í
Grímsnesinu árið 1970 og áttu í
30 ár. Yfirleitt voru þau með ein-
hver af barnabörnunum með sér í
bústaðnum, þurftu nánast að stel-
ast ef þau ætluðu að vera bara
tvö. Ég gæti haldið áfram að rifja
upp gamlar minningar en ætla að
láta þetta duga. Okkur fjölskyld-
una í Staðarhrauninu langar til að
þakka fyrir öll árin og allt sem þið
gerðuð fyrir okkur. Það var ómet-
anlegt fyrir börnin okkar að hafa
búið svona stutt frá afa og ömmu.
Það er ýmislegt sem þau hafa
lært af ykkur. Takk fyrir allt.
Magnús Andri
og Hjörtfríður.
Hún elskulega amma mín og
nafna lést rétt eftir miðnætti 28.
janúar sl. aðeins nokkrum
klukkutímum eftir að 95 ára af-
mælisdagurinn hennar hafði
runnið sitt skeið, við héldumupp á
hann með sérríi, pönnukökum og
öðrum kræsingum eins og amma
hefði líklega viljað hafa það.
Hún amma var yndisleg kona
með hlýtt hjarta sem allir löðuð-
ust að, jafnt börn sem fullorðnir.
Hún vildi allt fyrir alla gera og
mátti ekkert aumt sjá. Hún var
heiðursfélagi í Kvenfélagi
Grindavíkur og Slysavarnadeild-
inni Þórkötlu. Einnig var hún
sæmd heiðursviðurkenningu
Grindavíkurbæjar árið 2014 fyrir
störf að félags- og mannúðarmál-
um. Sem segir kannski svolítið
um hennar karakter. Eftir hana
liggja gríðarlega mörg listaverk
en hún var mikil handavinnukona
sem ég hef lært mikið af.
Alltaf var gott að leita til ömmu
og afa. Kíkja í hádeginu þegar ég
var yngri til ömmu og fá skyr með
rjóma og ristað brauð og smá
spjall. Fá að fara í sumarbústað-
inn með þeim. Að eiga ömmu að
þegar ég fór að eiga börn var
ómetanlegt. Hún átti alltaf tíma
fyrir mig og mína fjölskyldu. Síð-
ustu vikur áttum við fjölskyldan
góðar stundir hjá henni er hún
gekk sín síðustu skref í áttina að
ljósinu. Hún rölti þennan stíg í ró-
legheitunum og er ég viss um að
hún hefur rölt hann í háhæluðu
skónum sínum.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og
geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni.
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma
kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Ég hef margt lært af henni
ömmu minni og ætla ég að halda
hennar minningu á lofti fyrir
börnin mín. Ég vil þakka henni
kærlega fyrir allt.
Sofðu rótt, elsku amma.
Þín
Petra Rós og fjölskylda,
Unnar, Ólafur Þór, Una
Rós, Rakel Rós og Birta
Rós.
Jæja amma mín, þá er þessum
kafla lokið. Það er nú ekki langt
síðan ég minnist þess að sjá þig í
feitum dansi, nú eða prílandi upp
á stól, gegn allra ráðum. Þú varst
aldrei neitt mikið fyrir að feta í
fótspor annarra heldur skildir þú
eftir þín eigin, smá með litlu
millibili og iðulega mátti marka
háhælaðan skóbúnað. Ég get
ekki munað eftir þér öðruvísi en
á hælum, þannig varst þú bara,
algjör skvísa. Pabbi grínaðist oft
með það að ef þú færir úr hæl-
unum þá myndir þú líklegast
detta aftur fyrir þig, og ég er
ekki frá því.
Betri manneskju hef ég ekki
kynnst. Þú gerðir allt fyrir alla
og óskaðir einskis í staðinn. Þú
talaðir aldrei illa um neinn, jafn-
vel þótt réttlætanlegt væri, held-
ur fannst þú það góða og lést það
eitt standa. Þér hefði mátt líkja
við dýrling sem bakaði kleinur.
Ég tel mig heppinn ef ég næ að
líkjast þér eitthvað smávegis.
Ég vona að við hittumst ein-
hvern tímann aftur.
Hjalti Magg yngri.
Hraustari og hressari konu
höfum við systur aldrei áður
kynnst. Það eru ekki allir á átt-
ræðisaldri sem fara í fótbolta á
hælaskóm með barnabörnunum
sínum líkt og þú gerðir á einu
ættarmótinu og allir sem voru
staddir þar tóku andköf. En auð-
vitað, eins og þér einni er lagið,
hlóstu að þessum áhyggjum og
gafst okkur krökkunum ekki
tommu eftir. Þú varst alltaf
tilbúin að dekra okkur systkinin
með heimagerðum dásemdum og
munum við sérstaklega eftir
morgnunum þegar við vöknuðum
hjá ykkur afa. Þá máttum við
nefnilega alltaf fara í afastól og
þú barst morgunmatinn fram á
bakka til okkar og við máttum
horfa á barnaefnið á meðan, sem
ekki var leyfilegt á Staðarhraun-
inu. Við trúum því ennþá að það
geri enginn annar í heiminum
betri kleinur og pönnukökur en
þú. Dyrnar á Heiðarhrauninu
stóðu alltaf opnar fyrir okkur.
Ekki nóg með að þú varst best í
nánast öllu, heldur varstu svo
mikil pæja alltaf. Erna Rún elsk-
aði að koma og fá að kíkja í skó-
skápinn þinn og fá að máta þá og
leika sér að öllum háhæluðu, lit-
ríku skónum þínum. Þegar hún
eltist var hún svo heppin að vera
sú eina sem passaði í skóna þína,
skór voru ykkar sameiginlega
áhugamál. Það eru mikil forrétt-
indi að hafa alist upp með þér við
hliðina á húsinu okkar og vita
alltaf að við gátum farið til þín
þegar við gleymdum húslyklun-
um og vorum læstar úti, sem jú
gerðist ansi oft, hugsanlega vilj-
andi.
Elsku amma, við vitum að þér
líður vel þar sem þú ert núna hjá
afa Hjalta og við vitum að þú
fylgist með okkur. Að vera orðin
95 ára og geta litið yfir líf sitt og
verið sáttur við hlutskipti sitt í
lífinu er eftirsóknarvert. Þú skil-
aðir þínu og rúmlega það. Þú get-
ur farið stolt og við getum svo
sannarlega sagt að við erum
stoltar yfir því að þú sért amma
okkar. Guð gefi þér góða nótt.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson)
Erna Rún og Berglind Anna.
Þegar fjölskylda mín flutti að
norðan árið 1953 til Reykjavíkur
fannst mömmu mest um vert að
geta nú loksins hitt mörg systkini
sín sem hún hafði ekki séð síðan
hún var barn. Ellefu systkina
hópurinn hafði dreifst víða um
landið þegar móðir þeirra dó úr
berklum árið 1934. Fyrstu vik-
urnar og mánuðina hér syðra
heimsótti mamma systkini sín
hvert af öðru og hafði mig, tíu
ára, með sér í eftirdragi. Það var
ógleymanlegt að sjá þetta fólk
hittast, harðfullorðið fólk sem
hafði geymt í sér systkinakær-
leikann þrátt fyrir áratuga að-
skilnað.
Ein eftirminnilegasta heim-
sóknin var til Petru móðursystur
í Grindavík og þar kom margt til.
Í fyrsta lagi var það „utanbæjar“
þannig að við urðum að gista,
jafnvel margar nætur. Það var
mikið ævintýri enda Grindavík
spennandi staður. Í öðru, þriðja
og fjórða lagi var það þó Petra
sjálf sem heillaði, eldrauðhærð,
grannvaxin og nett, kvik í hreyf-
ingum og orðhvöt, óskaplega
skemmtileg kona. Hún var þá
rétt um þrítugt og rak mötuneyti
í Grindavík sem var einkum sótt
af sjómönnum – eða þannig
minnist ég þess. Stefanía Björg
dóttir hennar var þá þriggja ára
skotta sem ég fékk að passa.
Petra hafði farið utan til náms
sem ekki var algengt á árunum
eftir stríð og menntað sig í
handavinnu í Stokkhólmi, enda
kunni hún ákaflega vel til allra
verka. En Svíarnir þurftu ekki að
kenna henni góðan smekk, hann
var henni meðfæddur. Heimili
hennar var glæsilegt og hún var
sjálf alltaf svo vel klædd og smart
að maður fylltist öfund. Sumum
er það bara eiginlegt að klæða sig
eins og kóngafólk þó að engar séu
nafnbæturnar.
Heimsóknir til Petru urðu
aldrei nógu margar en alltaf var
hátíð að hitta hana. Örfáum árum
eftir fyrsta fund okkar giftist hún
einum af fastagestunum sínum,
Hjalta Magnússyni. Hjalti var
með fallegri karlmönnum sem ég
hafði séð. Suðrænn yfirlitum,
dökkur á hár og húð og fór rauð-
kollinum Petru eins vel og fallegu
fötin hennar. Þau áttu einstak-
lega vel saman og hún missti
mikið þegar hann lést 2001. En
hún missti aldrei gamansemina,
jafnvel núna um daginn þegar
hún tók á móti okkur í síðasta
sinn, komin hálf úr heimi, gat hún
gert að gamni sínu og komið okk-
ur til að skellihlæja þótt okkur
væri ekki hlátur í hug.
Það er missir að manneskjum
eins og Petru en hún lifir í sínum
myndarlegu afkomendum. Við
sendum þeim okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Silja Aðalsteinsdóttir.
Petra Guðrún
Stefánsdóttir
✝ Elísabet Gunn-laug
Þórarinsdóttir,
Ellý, fæddist í
Vestmannaeyjum
27. nóvember
1936. Hún lést á
hjúkrunarheimil-
inu Mörk 27. jan-
úar 2017.
Foreldrar henn-
ar voru Þórarinn
Gunnlaugsson frá
Gjábakka, f. 24. júní 2013, d.
4. mars 2002, og Jóhanna Sig-
urðardóttir frá Rafnseyri, f. 7.
maí 1915, d. 14. maí 1987.
Systkini Elísabetar eru Sig-
urður, Grétar og Þórey. Fyrri
maður Elísabetar var Júlí Sæ-
berg Þorsteinsson, þau skildu.
Seinni maður Elísabetar var
Hlöðver Björn Jónsson, f. 25.
júlí 1935, d. 8.
apríl 1997. El-
ísabet fór í Barna-
skólann í Vest-
mannaeyjum og
síðan í Skóga-
skóla, þaðan sem
hún útskrifaðist
1953. Elísabet
vann í fiski á
sumrin og síðan
við verslunarstörf.
Lengst vann hún
hjá Eymundsson og Almenna
Bókafélaginu, eða frá 1973 til
1995, þegar bókafélagið hætti
starfsemi. Eftir það vann hún
hjá Landssíma Íslands þar til
2003 þegar hún fór á eftir-
laun.
Útför Ellýjar fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 3. febr-
úar 2017, klukkan 15.
Elsku amma mín.
Það er erfitt að venjast til-
hugsuninni um að þú sért farin.
Þú varst svo spennt þegar ég
sagði þér að það væri von á litlu
kríli í júní, einhvern veginn
hvarflaði ekki að mér að þú næðir
ekki að hitta litla gaur. Hann
missir af því að kynnast því hvað
þú varst einstaklega hlý, barngóð
og full af húmor. Þú varst mér
svo óendanlega kær og ég er
heppin að eiga allar þessar ynd-
islegu minningar um þig. Þegar
litli gaur verður eldri get ég sagt
honum sögur af því hvað þú,
amma mín, varst góð við mig,
hafðir alltaf trú á mér og virtist
ekkert þreytast á því hvað ég gat
strítt þér. Ég get þulið upp ótal
minningar og atriði sem ég er
þakklát fyrir, bæði í þínu fari og
eins allt það sem þú gerðir fyrir
mig. Í bili segi ég takk fyrir allt,
elsku amma, og læt fylgja bænina
sem þið langi fóruð alltaf með
fyrir mig, en ég náði ævinlega að
rugla.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Guð geymi þig, amma mín, og
skilaðu kveðju til afa og langa.
Þín nafna,
Elísabet.
Mig langar til að setja á blað
örfá minningarorð um Elísabetu.
Hún Ellý mín hefur nú fengið
hvíld í hinsta sinn og ég held að
megi segja að hún hafi verið
hvíldinni fegin. Hún var með
ólæknandi lungnasjúkdóm og
heilsunni hrakaði smátt og smátt
þar til yfir lauk. Það sama verður
ekki sagt um hugann, en Ellý var
eldklár og með skýra hugsun allt
til hins síðasta. Hún var líka víð-
lesin og átti stórt bókasafn, enda
hafði hún unnið innan um bækur
lengst af sinni starfsævi.
Ég kynntist Ellý og Hlöðveri
heitnum fyrir um aldarfjórðungi
þegar við Dóra, systurdóttir
hennar og konan mín, fórum að
stinga saman nefjum. Kynnin
voru mun nánari en ætla mætti
við frænku, en Ellý var engin
venjuleg frænka. Hún var að
segja má önnur mamma Dóru,
enda hafði hún dvalið hjá Ellý oft
og lengi allt frá barnæsku. Þær
tengdust því órjúfanlegum bönd-
um og aldrei hljóp snurða á þann
þráð svo lengi sem ég hef fengið
að vera með.
Ellý átti ekki því láni að fagna
að eignast börn, en var afskap-
lega barnelsk engu að síður. El-
ísabet okkar var skírð í höfuðið á
Ellý og tók svo við af mömmu
sinni og fór miklu oftar í pössun
til Ellýjar og Hlöðvers en með
þurfti. Hjá þeim undi hún sér vel
við leik og spil í Kópavoginum um
helgar eða í sumarbústað með
Ellý ömmu og Hlöðveri afa. Ellý
skilur eftir sig ákveðið uppeldi og
uppfræðslu til þeirra mæðgna
Dóru og Elísabetar, sem er þeim
báðum ómetanlegt. Ég verð
henni Ellý því ævinlega þakklát-
ur fyrir hennar hlutdeild og áhrif
inn í okkar líf.
Ég vona að minningin um hana
Ellý ylji þeim sem til hennar
þekktu um hjartarætur.
Pétur Pétursson.
Elísabet Gunnlaug
Þórarinsdóttir
Morgunblaðið birtir minningargreinar
endurgjaldslaust alla útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina www.mbl.is/
sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin að
hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstu-
degi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt að senda lengri grein. Lengri greinar
eru eingöngu birtar á vefnum. Hægt er að senda örstutta kveðju,
HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er unnt að tengja viðhengi við síð-
una.
Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstandendur
senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá sem
fjallað er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og
klukkan hvað útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýsingar
um foreldra, systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi aðeins
fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í minningargreinunum.
Undirskrift | Minningargreinahöfundar eru beðnir að hafa skírn-
arnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
Myndir | Hafi mynd birst í tilkynningu er hún sjálfkrafa notuð með
minningargrein nema beðið sé um annað. Ef nota á nýja mynd skal
senda hana með æviágripi í innsendikerfinu. Hafi æviágrip þegar verið
sent er ráðlegt að senda myndina á netfangið minning@mbl.is og láta
umsjónarmenn minningargreina vita.
Minningargreinar