Fréttablaðið - 27.06.2019, Blaðsíða 51

TÓNLIST
HHHHH
Tónleikar Duran Duran í Laugar-
dalshöll 25. júní 2019.
Þótt ég færi létt með það er nú alveg óþarfi að fara mörgum orðum um Duran Duran, einhverja allra vinsælustu, lífseig-ustu og í ljósi sögunnar
þeirrar langbestu sem haslaði sér
völl á þessum dásamlega áratug sem
kenndur er við hár, ýmist eða bæði
sítt að aftan eða styrkt með þver-
handarþykku lagi af Studio Line og
blásið rúmlega hálfa leið til himna.
Duran Duran sló hressilega í gegn
með fyrstu breiðskífu sinni 1981
og rauðglóandi vinsældajárnið var
hamrað með látum og ofurkappi
á næstu árum. Þangað til frægðin,
peningarnir, brjálaðar vinsældirnar
og endalaus tónleikaferðalög sliguðu
ungu mennina fimm frá Birmingam
á Englandi. Auk þess sem kunnug-
legir svartálar frægðarinnar, dóp
og hömlulaust kynlíf, tóku sinn toll
af sumum þeirra, helst gítarleikar-
anum Andy Taylor og hinum undur-
fagra og ómótstæðilega kynþokka-
fulla bassaleikara, John Taylor.
Vægast sagt laustengdar vonir og
draumar íslenskra aðdáenda við
raunveruleikann urðu til þessa að
þeir hrópuðu hástöfum eftir því
á lesendasíðum dagblaðanna að
Duran Duran yrði fengin til þess
að halda tónleika hér á landi. Biðin
vonlausa tók rúm tuttugu ár en
loksins komu þeir hingað allir fimm
og héldu frábæra tónleika í Egilshöll
sem 10.000 manns kjaftfylltu.
Ég hélt vart vatni yfir þessum tón-
leikum í fimm stjörnu dómi um þá í
Fréttablaðinu 2. júlí 2005 undir fyrir-
sögninni „Magnað, maður, magnað!“
og lét þess meðal annars getið að
bandið hefði hvergi klikkað í spila-
mennskunni og Simon Le Bon hafi
haldið lagi út í gegn, ólíkt eftirminni-
legasta áfalli aðdáenda sveitarinnar
á Live Aid 1995. „Í raun var enginn
munur á Duran Duran þarna og fyrir
tuttugu árum. Úthaldið magnað
og stemningin keyrð upp af stakri
snilld.“
Frábært verður fullkomið
Flest okkar sem fengum drauminn
uppfylltan 2005 hefðum getað lifað
á þessum tónleikum það sem eftir
er. En samband Duran Duran við
aðdáendurna er nokkuð sérstakt,
ofboðslega traust og auðvitað fyrst
og fremst fallegt. Þeir skemmtu sér
konunglega hérna og ákváðu því að
heiðra okkur með notalegri nærveru
sinni og öðrum tónleikum í gömlu
Laugardalshöll á þriðjudagskvöld.
Andy Taylor er hættur og bandið
orðið kvartett og, eins og áhorf-
endurnir, allir fjórtán árum eldri en
síðast. Aldurinn er þó greinilega ekki
vandamálið hjá þeim og brakandi
ferskir toppuðu þeir sig gjörsamlega
síðan síðast. Þessir tónleikar voru
miklu, miklu betri og fjórmenning-
arnir með öflugum liðsauka hörku
bakraddasöngkvenna, gítarleikar-
ans Dominic Brown og síðast en
alls ekki síst saxófónleikarans Andy
Hamilton sem hefur spilað með
þeim með hléum frá upphafi vakti
upp dásamlega fortíðardrauga af
þremur fyrstu plötum sveitarinnar.
Duran Duran, Rio og Seven and the
Ragged Tiger, þið vitið, þessum sem
geyma öll uppáhalds lögin okkar
sem við fáum aldrei nóg af.
Enginn feluleikur
Hér er vitaskuld vonlaust, tilgangs-
laust og galið að reyna að leyna því
að ég er einn af algölnustu Duran
Duran-aðdáendum landsins og hef
haldið tryggð, sem hefur á köflum
nálgast trúarlegan ofsa, við þessa
heiðursmenn síðan 1982 þegar ég
var ellefu ára.
Eðlilega var því mjög mögulegt
vanhæfi mitt rætt á ritstjórninni en
úr varð að ég fékk að loka hringnum
og gera einnig upp þessa tónleika
sem líklega verða þeirra síðustu á
Íslandi. Og þökk sé mínum mönnum
þá get ég verið alveg heiðarlegur og
þarf engu að ljúga og ekki að fegra
neinn sannleika. Þessir tónleikar
voru að handan! Eiginlega svo ab-
súrd góðir að ég sé fram á að vera
með króníska gæsahúð og tilfinn-
ingarnar í kjötfarsi eitthvað inn í
aðventuna.
Gamla Höllin hentaði þessum
tónleikum fullkomlega og þar sem
fáránlega margir sem voru í Egils-
höll skrópuðu núna var þetta ósköp
notalegt og nándin við hljómsveit-
ina var mögnuð.
Auðvitað er útilokað að þeir geti
spilað öll óskalög mörg þúsund
manns en þeir skiluðu ansi mörgum
af þeim um það bil þrjátíu lögum
sem skipta harðasta kjarnann mestu
máli.
The Chauffeur, sem eitt og sér
getur haldið minningu hljómsveit-
arinnar á lofti um ókomna tíð, var
ekki með í þessari umferð, en Save
a Prayer, Rio, Girls on Film og The
Reflex fengum við með mergjuðum
tilþrifum og of boðslegum krafti
hressvíkingsins síkáta og rúmlega
sextuga Simons Le Bon.
Almenn sátt ríkir nú í hinum vest-
ræna heimi um að bassalínur Johns
Taylor í Rio tryggi honum verðugan
sess sem einn besti bassaleikari sam-
tímans og það var unun að sjá og
heyra þennan náttúrulega töffara
plokka sig og slá með sturluðum stæl
í gegnum lagið.
John segir að sér líði hvergi betur
en á sviði með bassann og maður sá
það langar leiðir hversu innileg og
einlæg spilagleðin er hjá honum.
Sama má segja um Roger Taylor
á trommunum og Nick Rhodes á
sínum svuntuþeysurum og tölvu-
græjum. John er bara svo sjúklega
svalur að hann skyggir á allt og alla.
Planet Earth afgreiddu þeir
ógleymanlega þegar þeir láku fyrir-
hafnarlaust og fullkomlega eðlilega
úr millispili yfir í Space Oddity eftir
einn helsta áhrifavald þeirra, David
Bowie. Þegar andlit hans birtist á
breiðtjaldinu bak við bandið hrísl-
aðist skothelt lag af gæsahúð um
mann.
Duran Duran voru góðir í Egils-
höll 2005 en þeir sprengdu alla skala
í kvöld! Gamla Höllin er frábær vett-
vangur fyrir nákvæmlega svona tón-
leika með þaulreyndum og þéttum
fagmönnum.
Síðasta lagið á B-hlið Seven and
the Ragged Tiger, The Seventh
Stranger, hefur dúkkað upp á tón-
leikum hjá þeim undanfarið. Þetta
lag er í raun það sem skilur sauðina
frá höfrunum þegar tilfinningahiti
aðdáenda er metinn. Lagið er ann-
álað eftirlæti þeirra áköfustu og ég
vonaði þó að ég myndi fá að heyra
það á þessum síðasta séns mínum.
Og ekki brugðust þessar elskur
og þegar fyrstu tónarnir hljómuðu
reyndi ég hvorki að hafa hemil á til-
finningunum né tárunum. Þetta var
stórkostlegt móment í Duran Duran-
sögu minni og fjölmargra í salnum
sem tóku vel undir.
Frábærir tónleikar. Sannkallaður
stórviðburður hófst þarna í eitthvert
æðra veldi og ekki er annað hægt en
að vera stoltur af okkur sem höfðum
rænu á að mæta og sýna bandinu þá
virðingu sem það á skilið með stappi,
klappi, öskrum og söng.
Þessir menn eru slíkir öðlingar að
þeir endurgjalda svona lagað ríku-
lega og þeir gáfu sig fullkomlega í
þetta og kvöddu Ísland og okkur
með ógleymanlegri skemmtun, ein-
hverju undursamlegu.
Hvað voruð þið sem létuð ykkur
vanta eiginlega að spá?
Þórarinn Þórarinsson
NIÐURSTAÐA: Fjórir af fimm
Duran Duran-strákum topp-
uðu frábæra tónleika sína 2005
gjörsamlega í Laugardalshöll
á þriðjudagskvöld. Dásamlegt
lagaval, frábært stuð á hljómsveit
og áhorfendum sköpuðu kynngi-
magnaða stemningu sem mun lifa
í minningunni um ókomin ár.
Simon Le Bon fór í gegnum nokkur mikilvægustu lög Duran Duran í hugum aðdáenda af ótrúlegum fítonskrafti á meðan John Taylor
heillar endalaust með öryggi töffara sem er fullkomlega meðvitaður um hversu svalur hann er á bassanum. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI
Hljómborðsleikarinn Nick Rhodes er alltaf jafn pollrólegur á sínum græjum
og hógvær og næstum ósýnilegur trommar Roger Taylor með látum á
meðan John og Simon njóta sín í botn í fremstu víglínu. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI.
Tryllt stemning í æðsta veldi
Duran Duran dekraði við aðdáendur sína á tónleikum í Laugardalshöll á þriðjudagskvöld.
Frábærir tónleikar hljómsveitarinnar 2005 falla algerlega í skuggann af undursamlegri og
ólýsanlegri stemningu sem samstilltir og fáránlega miklir fagmenn töfruðu fram af öryggi.
2 7 . J Ú N Í 2 0 1 9 F I M M T U D A G U R38 L Í F I Ð ∙ F R É T T A B L A Ð I Ð
LÍFIÐ