Hlynur - 15.12.1957, Side 6

verður uppspretta hitans og' ljóssins að
eyðendi eldi. Það er eigi sök sólarinnar,
þó að hún valdi tjóni, þegar ósnotur
maður safnar geislum hennar í dautt
brennigler. Það sannar aðeins, að sól-
argeislarnir falla á jörðina í þjónustu
lífsins. En þeim verður ekki hamstrað
til að geymast í silfurskríni sérhyggjunn-
ar, fremur en þeir verða bornir í trog-
um inn í gluggalausa kumbalda.
Þú finnur ylinn, sem streymir um
litla lófann þinn, glókollur, þegar sól-
argeislinn skín á hann. Og þú nýtur
hans, af því að þú ert lifandi og skynjar
skyldleikann: þú sjálfur ert sólargeisli.
Vonandi verður þú, glókollur, lang-
lífur í landinu. Og þá leggurðu lieiðar
undir fót og ýtir bátum úr vör, — í
björtu og í myrkri, stundum í góð-
viðrisblæ, en einnig í brunagaddi. Og
bezt er að fara með gát. Það er svo
margt, sem getur valdið villu — jafnvel
um bjartan dag.
Islenzkar þjóðsögur eru ríkar af lík-
ingum. Þar eru nátttröll og forynjur,
sem í allra kvikinda líki reyna að villa
ferðamanni sýn. Þar heyrist ýlfur í út-
burðum. Þar eru harðsporar manna, sem
skeyttu ekkert um vörður, fóru með
lítilli fyrirhyggju og villtust í ófærur.
Og þar reika magnaðir reimleikar, sem
bregða vanbúnum göngumanni, svo að
liann hlýtur byltur og brákar bein.
En ef þú, glókollur, varðveitir sólar-
geislann í sjálum þér, þarftu ekki að
óttast brattar brekkur eða kvíða kynn-
um við Ijósfælna svartálfa. Þá nýturðu
fulltingis góðra vætta og samstarfs
frjálsra manna. Og þið skiljið, að sann-
leikurinn gerir ykkur frjálsa.
Þú verður bráðum göngubúinn, gló-
kollur. Mig langar til að leggja í mal-
inn þinn nokkurt veganesti — þetta
heilræði: að þú gætir þess að hlynna
að gömlum leiðarmerkjum og safna
steinvölum í nýjar vörður. Það er lífs-
hamingja, að eiga samleið með mönn-
unum, sem brjóta klakakuflana af vörð-
unum, svo að sá, sem næst fer um fjall-
veginn, haldi áttum, þó að syrti í álinn
og bláfjall og almannaskarð hverfi í
hríðarbakka. Þannig verður bilið milli
áratuga bezt brúað; — og framtíðin rís
í fögrum fyrirheitum.
I dag stígur þú, glókollur, fyrstu
sporin, reikull og' hikandi, en með eftir-
væntingu í björtum augum.
Á morgun kallar SAMVINNU-
STEFNAN þig til dáðríkrar þátttöku
í Manndómsstörfum.
— Gættu þess að hlynna að
gömlum leiðarmerkjum
og safna steinvölum
í riýjar vörður —
6 HLYNUR