Morgunblaðið - 23.03.2020, Blaðsíða 19

völlum. Það kom sér vel í við-
haldi skálans að Stefán var tré-
smiður að mennt og það lögðu
margir góðir félagar hönd á
plóginn og fjölmargar myndir
frá árum áður sýna hina miklu
stemningu sem myndaðist í
kringum starf deildarinnar.
Valsmenn senda fjölskyldu og
vinum Stefáns innilegar samúð-
arkveðjur og um leið þakklæti
fyrir óeigingjarnt starf í þágu
félagsins.
Fyrir hönd Vals og fulltrúa-
ráðsins,
Halldór Einarsson.
Afi var alltaf kallaður afi nið-
ur frá á mínu heimili af þeirri
ástæðu að amma og afi bjuggu
neðar í götunni okkar. Ef farið
var til þeirra var farið niður eftir
og þegar þau fluttu í Hraunbæ-
inn og við úr Breiðholtinu líka
lentum við í vandræðum með
hvað við áttum að kalla þau því
þau voru ekki lengur niður frá.
En á tímabili var mitt annað
heimili niður frá. Þar valsaði ég
inn og út að vild alla daga og var
alltaf velkomin, jafnvel þótt þau
væru ekki heima. Við afi sátum
oft við matarborðið og borðuð-
um franskbrauð með reyktri
síld, það þótti okkur báðum gott.
Afi sat í horninu sínu og drakk
kaffi úr græna bollanum og ég
sat á móti í hinu horninu og
drakk kakómalt.
Minningar um góðar stundir
sem þessar hafa rifjast upp síð-
ustu daga og er ómögulegt að
draga þær allar saman í stuttan
texta. En það sem stendur upp
úr þegar ég hugsa til baka er
hversu mikið akkeri afi var í
mínu lífi. Hann var alltaf til stað-
ar og hann stökk líka alltaf til ef
á þurfti að halda hvort sem það
var að kenna mér á skíði, mála
herbergið mitt, skutla mér í próf
þegar ég svaf yfir mig eða sitja
fyrir svörum þegar ég þurfti að
gera mannfræðiverkefni í skól-
anum. Afi var alltaf einhvers
staðar nálægt eða þannig leið
mér að minnsta kosti.
Skíðin voru áhugamál númer
eitt hjá afa og áttum við góðar
stundir á skíðum. Það voru
margar helgarnar sem við fórum
tvö saman á skíði í Bláfjöllum á
meðan amma og Magga biðu
með heitt kakó á bílaplaninu. Afi
sýndi mikla þolinmæði við að
bíða eftir mér í brekkunum, því
hann var alla tíð miklu sneggri
en ég niður. En hann hafði óbil-
andi trú á mér sem skíðakonu og
sagði alltaf hvössum rómi að ég
væri mjög góð þegar ég efaðist
um getu mína og þá var það út-
rætt. Mér þykir afskaplega
vænt um það í dag þó að ég hafi
ekki trúað honum eitt augnablik.
Ég veit núna hvað hann var að
gera og af hverju hann var svona
ákveðinn. Hann var að kenna
mér að maður verður að hafa trú
á sjálfum sér til þess að ná
markmiðum sínum. Það vissi afi
sem auk þess að hafa verið í
keppnisíþróttum á sínum yngri
árum með Val hafði þurft að
vinna sig upp úr erfiðum veik-
indum og koma sér aftur í form
til að komast á skíði, þá kominn
á efri ár. Það gerði hann með
ákveðnina, eljuna og sjálfs-
traustið að vopni. Á þeim tíma
var drukkið grænt te úr græna
bollanum. Afi var nefnilega
tilbúinn að leggja ýmislegt á sig
til að ná markmiðum sínum og
voru tímabundnar breytingar á
mataræði ekkert tiltökumál.
Afi var og er enn mikil fyrir-
mynd þótt hann hafi kvatt okkur
og hef ég oft sagt sögur af afa
sem fór til útlanda á skíði þar til
hann varð áttræður. Því ég er
stolt af afa mínum og vona að ég
hafi eitthvað örlítið af hans
áræði og styrk til að takast á við
áskoranir. Ég er þakklát fyrir
allar stundirnar sem við áttum
saman, minningarnar mun ég
alltaf eiga og ég mun halda
áfram að segja sögurnar. Hvíldu
í friði, elsku afi.
Þóra Björk.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 23. MARS 2020
✝ Sigrún ÞóraÁsgrímsdóttir
fæddist á Ysta-Hóli
í Sléttuhlíð 25.
desember 1923.
Hún lést á dvalar-
heimili aldraðra,
Sauðárkróki, 8.
mars 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Ásgrímur
Halldórsson, bóndi
og vegaverkstjóri,
f. 27. nóvember 1886, d. 21. des-
ember 1960, og Ólöf Konráðs-
dóttir, húsmóðir og saumakona,
f. 16. mars 1890, d. 16. mars
1956.
Sigrún átti sex systkini, þau
voru Herbert Sölvi, Indíana
Anna, Konráð Mýrdal, Þórhall-
ur, Pétur Jón, Jón Halldór.
Fósturbróðir hennar var Guðni
Kristján Hans. Þau eru öll látin.
17. janúar 1953 giftist Sigrún
ástkærum eiginmanni sínum,
Kjartani Jónssyni Hallgrímssyni
frá Siglufirði, f. 19. janúar 1928,
d. 24. maí 2006. Foreldrar hans
voru Hallgrímur Jónsson smið-
ur og Solveig Halldórsdóttir
húsmóðir. Börn Sigrúnar og
Kjartans eru 1) Ólöf Ásdís, f. 27.
nóvember 1949, maður hennar
eru Ásgrímur Þór, Ingiberg
Daði og Sigrún Anna.
Sigrún bjó á Móskógum
fyrstu ár ævi sinnar en flutti á
Tjarnir árið 1929, þá fimm ára
gömul og bjó þar til ársins 2006.
Hún gekk í barnaskólann á
Skála. Sigrún starfaði meðal
annars á sjómannaheimilinu á
Siglufirði, var í vist í Vest-
mannaeyjum og síðar á frysti-
húsinu á Hofsósi ásamt bústörf-
unum. Þegar Kjartan varð
landpóstur í sveitinni fór Sigrún
oftar en ekki með honum og að-
stoðaði hann. Það urðu mörg
börn þeirrar gæfu aðnjótandi
að fá að vera í sveit á Tjörnum
á sumrin. Sigrúnu þótti vænt
um þau öll og mynduðust falleg
vinasambönd við mörg þeirra
sem halda enn.
Sigrún var mikil húsmóðir og
hafði yndi af bakstri og mat-
seld. Þau hjónin héldu fallegt
og ástríkt heimili á Tjörnum.
Sigrún Þóra byrjaði ung að
syngja með kirkjukór Fells-
kirkju og söng svo síðar með
kirkjukór Hofsóss. Einnig söng
hún með söngfélaginu Hörpu á
Hofsósi. Sigrún lék á harm-
onikku og spilaði á mörgum
böllum. Sigrún var einn af
stofnendum Kvenfélagsins
Hvatar.
Útför Sigrúnar hefur farið
fram í kyrrþey. Fjölskylda
hennar hyggst halda minn-
ingarathöfn í sumar. Hún verð-
ur auglýst síðar.
er Loftur Guð-
mundsson, f. 14.
apríl 1952. Börn
þeirra eru Kjartan
Hallur, Rúnar Már,
Freyja Rós, Guðný
Kristín og Guð-
mundur Helgi. Þau
eiga 17 barnabörn
og þrjú barna-
barnabörn. 1) Jón
Friðrik, f. 14. ágúst
1953, eiginkona
hans er Helga Egilson, f. 7.
febrúar 1958. Börn þeirra eru
Ágúst Ingi, Sigrún, Skarphéð-
inn Fannar, Þóra Hlíf, Linda
Dís, Steinunn Marta, Theodór
Þór, Guðbjörg og Þorsteinn
Otti. Þau eiga 26 barnabörn og
þrjú barnabarnabörn. 3) Sólveig
Halla, f. 20 febrúar 1959, maður
hennar er Þórhallur J. Ás-
mundsson, f. 23. febrúar 1953.
Börn þeirra eru Sigrún Þóra,
Páll Sævar, Theodóra Sif, Ás-
mundur og Ólöf Arna. Þau eiga
átta barnabörn og eitt barna-
barnabarn. 4) Guðný Herdís, f.
12. mars 1963. Dóttir hennar er
Heba Dögg. 5) Kjartan Þór, f. 9.
maí 1966, kona hans er Sigur-
laug Kristín Eymundsdóttir, f.
14. desember 1973. Börn þeirra
Bráðum anda vorsins dísir djúpt og
rótt,
dagarnir þeir lengjast, nóttin flýr.
Lofgjörð syngja fuglarnir af ljóða-
gnótt,
loftsins ilmur seiðir hreinn og nýr.
Þetta lag, Dísir vorsins,
söngstu ekki svo sjaldan, fyrir
mig og okkur systkinin, elsku
mamma mín. Og oft var það í
fjósinu sem sungið var og farið
í orðaleiki, svona til að halda
okkur rólegum þar til fjósverk-
in voru búin. Og þetta lag þótti
þér mjög fallegt, enda átti það
svo vel við þig. Þú sjálf varst
örugglega ein af Dísum vorsins,
elskaðir vorið. Elskaðir þegar
litlu lömbin komu í heiminn,
lambalyktina, þegar fuglarnir
byrjuðu að syngja vorljóðin sín,
þegar blómin fóru að stinga
upp litlu kollunum sínum, ilm-
urinn af gróandanum, allt sem
tengdist vorinu. Elsku mamma
mín, þú varst ein iðnasta mann-
eskja sem ég veit um. Þér féll
aldrei verk úr hendi. Eftir að
sjónin bilaði og heilsunni hrak-
aði fannst þér þú alveg ómögu-
leg ef þú hafðir ekki gert neitt
þennan daginn, þetta er nú
meiri ræfilshátturinn í mér,
sagðir þú stundum. Þú hélst
samt áfram að prjóna, bara af
gömlum vana, sagðir þú. Hvað
skyldir þú nú hafa prjónað
marga ullarsokka í gegnum tíð-
ina? Fyrir utan allt annað. Og
eldamennska og bakstur. Ég
man eftir sem barn að hafa
vaknað um miðja nótt við bök-
unarilm. Þú hafðir rifið þig upp
um miðja nótt til að baka ofan í
mannskapinn.
Já, því alltaf var mikill
gestagangur og á sumrin voru
alltaf börn í sveitinni. Þau voru
sko mörg börnin sem voru í
sveit á Tjörnum og mörg þeirra
hafa haldið vinskap frá þeim
tíma. En þó að alltaf væri mikið
að gera hjá þér varstu alltaf
svo kát og glöð og stutt í fal-
lega, milda brosið þitt. Og
mamma pæja, varst sko alger
pæja, þér fannst svo gaman að
eignast ný föt, láta laga hárið
og augabrúnirnar. Alltaf svo
sæt og fín. Það er svo erfitt að
rifja upp, en samt svo gott, því
þá finnur maður að það er satt
sem Kahlil Gibran skrifaði:
þegar þú ert sorgmæddur,
skoðaðu þá aftur huga þinn og
þú munt sjá, að þú grætur
vegna þess, sem var gleði þín.
Ég sakna þín svo sárt
mamma mín, sakna nánast dag-
legu símtalanna við þig þar sem
rætt var um allt og ekkert.
Bara heyra aðeins í þér. En ég
trúi því að þér líði vel núna,
komin í Sumarlandið, komin til
pabba og annarra ástvina sem
farnir voru þangað og tóku á
móti þér.
Hvíldu í friði, elsku mamma
mín.
Minning þín er ljós í lífi
okkar.
Sjáumst í Sumarlandinu, þín
dóttir
Halla.
Samband mitt við ömmu
mína var mjög sérstakt. Það
einkenndist af ást, væntum-
þykju og gleði.
Frá því ég man eftir mér
kallaði hún mig nöfnu sína og
þetta litla orð þótti mér mjög
vænt um og ég mjög stolt að
bera hennar nafn.
Minningarnar eru mjög
margar sem munu aldrei
gleymast. Amma og afi í sveit-
inni voru það besta sem hægt
var að eiga og er ég endalaust
þakklát fyrir þau. Öllum sumr-
um og öllum fríum úr skólanum
varði ég i sveitinni, að baka og
þrífa og allt sem amma gerði
þá var ég við öxlina á henni að
læra. Það sem ég kann i dag er
þér að þakka, amma mín.
Elsku amma var sú alla flott-
asta og duglegasta kona sem ég
hef hitt. Hún söng svo fallega i
messunum að ég var með
stjörnur í augunum, eða þegar
hún var með harmónikkuna, vá,
vá, þessi kona spilaði á jólaböll-
unum og það var nú ekki leið-
inlegt að geta sagt þessi kona
væri amma mín.
Amma gat allt og í dag spái
ég oft í það hvenær hún hvíldist
eiginlega því hún átti einstak-
lega fallegt heimili og alltaf
svignaði borðið af kræsingum.
Amma fékk ófá símtölin frá
mér eftir að ég var flutt að
heiman til að fá hjálp við elda-
mennsku því hún var jú besti
kokkurinn. Eða hvernig væri
best að þvo þvottinn, eða bara
til að spjalla því ég saknaði
hennar.
Takk, amma, fyrir að hafa
verið mér mamma númer tvö,
takk fyrir allar berjamóferðirn-
ar, takk fyrir allar stundirnar i
eldhúsinu, takk fyrir að kenna
mér að baka, takk fyrir að hafa
verið best.
Ástar- og saknaðarkveðjur
elsku amma mín.
Góða ferð í sumarlandið.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sigurður Jónsson)
Þín
Sigrún Þóra.
Heimur minn hrundi þegar
mér barst símtal frá mömmu til
Armeníu um að þú værir farinn
yfir regnbogabrúna til afa.
Þann dag fór ég í elstu kirkju
í heiminum og kveikti á kertum
fyrir þig og afa og ég fann nær-
veru þína með mér.
Ég mun alltaf vera þakklátur
fyrir það góða í mér þar sem þú
sáðir fræinu.
Þú varst einstök kona það er
fólk sem er ljós og frá því geisl-
ar ljós og væntumþykja.
En þú varst stjarna sem skín
bjart og öll fjölskyldan og þeir
sem bara litu í kaffi fundu
hlýjuna frá þér.
Afi var búinn að bíða eftir þér
í 14 ár og þú beiðst svo lengi
fyrir okkur hin sem gátum ekki
hugsað okkur heiminn án þín.
En núna eruð þið saman aftur
og ég hlakka til að hitta ykkur
þegar minn tími kemur.
Takk fyrir allt sem þú gerðir
fyrir mig, við eigum ógleyman-
legar stundir saman sem ég
mun varðveita í hjarta mínu alla
ævi. Takk fyrir alla þolinmæðina
þegar ég var yngri og allar lexí-
urnar sem alltaf voru með brosi
á vör, það var ekki fyrr en ég
varð fullorðinn og hafði þroskast
nóg að ég skildi allt sem þú
kenndir mér. Og ég er svo þakk-
látur fyrir það að þú kenndur
mér að elska með ást þinni til
afa og okkar allra í kringum þig.
Elsku amma, ég veit að undir
lokin varstu með svo mikla verki
og það grætir mig að vita til
þess að þér hafi liðið illa, en nú
ertu ung og spræk aftur í
himnaríki með afa.
Það sem ég sakna þín og það
sem heimurinn er tómur án þín.
Ég gleymi aldrei öllum þeim
sögum sem þú sagðir mér um
álfa, tröll, víkinga og svo margt
annað að ég gæti skrifað bók um
allt sem við gerðum saman.
Alltaf sama hvað gekk á þá sá
ég þig bara brosandi, lífsgleðin
sást langar leiðir og geislaði af
þér eins og ljós af gullbikar.
Ég mun hugsa til þín á
hverjum degi og minnast þín
með hlýju og ást í hjarta.
Ég mun því miður ekki kom-
ast í jarðarförina þar sem það
er farbann í gangi og ég er svo
langt í burtu frá Ísandi, ca.
6.000-7.000 km, en ég mun
gráta mikið þann dag rétt eins
og núna þegar ég skrifa þessi
orð.
Þó að þú sést farin þá gleym-
ist þú aldrei því Sigrún á
Tjörnum var einstök kona sem
öllum vildi gott og ekkert aumt
mátti sjá.
Þú gekkst í gegnum miklar
breytingar í lífi þínu en þær
gerðu þig að þessari einstöku
konu sem allir elskuðu. Við
verðum víst að halda áfram án
þín en lífið verður aldrei eins
og áður, nú þegar þú ert farin,
amma, ég veit að ég ætla héðan
í frá að fylgja fordæmi þínu og
gera mitt besta til að elska alla
sem eiga leið um líf mitt rétt
eins og þú gerðir. Ég vildi óska
að þessi dagur hefði aldrei
komið og þú gætir verið með
okkur alltaf en þú varst svo
lengi með okkur og fyrir það er
ég endalaust þakklátur. Þakk-
læti og ást eru í hjarta mínu og
verða alla tíð er ég hugsa til
þín og afa.
Ég vil þakka starfsfólkinu á
öldungadeildinni á spítalanum á
Sauðárkróki fyrir einstaka
væntumþykju til þeirra sem
þau hugsa um.
En nú er kominn tími til að
kveðja, ég elska þig endalaust,
elsku amma, þinn ömmu-
strákur,
Páll Sævar Theodórsson.
Mig langar að skrifa nokkur
orð til þess að minnast ömmu
minnar frá Tjörnum. Við amma
áttum yndislegt og náið sam-
band. Við vorum á margan hátt
svo ólíkar en stundum svo
ósköp líkar að mér fannst við
næstum hugsa eins. Þegar ég
var lítil bjuggum við mamma
um tíma á Tjörnum og eftir að
við fluttum inn í Hofsós var ég
samt flestar helgar hjá þeim.
Ég hugsa að ég hafi alltaf verið
sérlega hænd að ömmu minni,
ég hef alltaf litið upp til hennar
og hún verið ein mín mesta
fyrirmynd. Ég lærði svo margt
fallegt af ömmu og verð æv-
inlega þakklát fyrir það. Ég á
svo ótalmargar fallegar minn-
ingar sem er gott að rifja upp
núna. Ég þarf bara aðeins að
loka augunum og þá er ég kom-
in til ömmu, í eldhúsið á Tjörn-
um. Útvarpið að sjálfsögðu í
gangi, amma raulandi með bros
á vör. Lykt af nýsteiktum
kleinum fyllir vitin, amma er
búin að fletja út og skera, ég
fæ að snúa kleinurnar og rétta
henni til steikingar. Síðan get-
um við allt í einu verið komnar
í berjamó. Ég finn lykt af lyngi,
amma syngur og fuglarnir með.
Amma búin að tína heil ósköp
en ég með tóma berjakönnu,
fullan maga og berjablátt bros.
Næst getum við verið að vitja
um netin með afa, með mömmu
í lambastússi, í göngutúr, vaska
upp saman, amma og mamma
að koma í mat í Borgarey.
Minningabankinn er ótæmandi.
Það var svo gott að gista hjá
ömmu og afa, amma sagði mér
sögur frá því að hún var ung
eða las fyrir mig uppáhalds-
bókina okkar þá, um Ástu og
eldgosið í Eyjum. Síðan fórum
við með bænir og amma sagði
svo alltaf: „Guð gefi þér góða
nótt Heba mín.“ Þá var gott að
sofna, ljúf í huga og hlý í
hjarta. Seinna var ég svo hepp-
in að fá að borga fyrir mig og
las fyrir ömmu aðra uppáhalds-
bókina okkar, Hetjur hvers-
dagslífsins. Við lásum hana svo
oft. Og alltaf grétum við smá í
sömu köflum því það voru svo
laus í okkur tárin eins og við
grínuðumst oft með.
Allt, hversdagslegt eða há-
tíðlegt, svo gott og gaman með
ömmu. Amma var alltaf í góðu
skapi, brosandi og blíð. Ef mér
leið illa þurfti ég bara aðeins að
kíkja á eða heyra í ömmu. Bara
að heyra röddina hennar gerði
allt betra. Eitt sem einkenndi
ömmu mína var alúð, hún gerði
allt af alúð. Lagði fallega á
borð, bar mat og bakkelsi fram
snyrtilega uppraðað, braut
vandlega og vel saman, kom vel
fram við alla og sinnti öllu sínu
af alúð. Amma vildi alltaf vera
fín og vel tilhöfð. Mér fannst
hún alltaf vera eins og drottn-
ing hvort sem hún var spari-
klædd með varalit eða í útiföt-
um við sveitastörfin. Ó hvað ég
sakna hennar sárt.
Fyrir nokkuð mörgum árum
samdi ég ljóð til ömmu. Það er
kannski engin listasmíð en
ömmu þótti ósköp vænt um það
og þess vegna leyfi ég því að
fylgja með.
Höndin mjúk og hjartað hlýtt,
hreinan hug og blíðan.
Brosið hefur bjart og blítt,
bætir alla líðan.
Sögur, söngva, ljúfust ljóð
lært ég hef hjá henni.
Seinna meir þann mikla sjóð
mínum börnum kenni.
Alltaf hefur hlúð að mér,
hlúð að sínum börnum.
Fegurst er í heimi hér
hún amma mín á Tjörnum.
Guð gefi þér góða nótt elsku
hjartans amma mín. Hafðu
þökk fyrir allt og allt.
Þín
Heba Dögg.
Sigrún Þóra
Ásgrímsdóttir
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar endurgjaldslaust
alla útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda
Morgunblaðinu greinar eru vin-
samlega beðnir að nota inn-
sendikerfi blaðsins. Smellt á
Morgunblaðslógóið í hægra horn-
inu efst og viðeigandi liður,
„Senda inn minningargrein,“ val-
inn úr felliglugganum. Einnig er
hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður
greinin að hafa borist eigi síðar en
á hádegi tveimur virkum dögum
fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað get-
ur birting dregist, enda þótt grein
berist áður en skilafrestur rennur
út.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt
að senda lengri grein. Lengri
greinar eru eingöngu birtar á
vefnum. Hægt er að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU
KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er
unnt að tengja viðhengi við síð-
una.
Formáli | Minningargreinum
fylgir formáli sem nánustu að-
standendur senda inn. Þar koma
fram upplýsingar um hvar og
hvenær sá sem fjallað er um
fæddist, hvar og hvenær hann
lést og loks hvaðan og klukkan
hvað útförin fer fram. Þar mega
einnig koma fram upplýsingar um
foreldra, systkini, maka og börn.
Ætlast er til að þetta komi aðeins
fram í formálanum, sem er feit-
letraður, en ekki í minningar-
greinunum.
Undirskrift | Minningargreina-
höfundar eru beðnir að hafa
skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni
undir greinunum.
Myndir | Hafi mynd birst í til-
kynningu er hún sjálfkrafa notuð
með minningargrein nema beðið
sé um annað. Ef nota á nýja mynd
skal senda hana með æviágripi í
innsendikerfinu. Hafi æviágrip
þegar verið sent er ráðlegt að
senda myndina á netfangið minn-
ing@mbl.is og láta umsjónar-
menn minningargreina vita.
Minningargreinar