Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Side 8

„Það er eins
og foreldrar geri sér
yfirleitt enga
grein fyrir lífinu”
Við hittumst eina kvöldstund
og spjölluðum saman. Annar
þeirra er 17 ára, hinn er 19
ára. Þeir eru hommar og eru
saman. Smám saman hafa
þeir lært að gleðjast yfir þeirri
náttúru sem þeim er gefin og
að mörgu leyti eru þeir sönn-
un þess að nýir tímar eru
runnir upp meðal homma og
lesbía á íslandi. Þeir eru
dæmigerðir fyrir þá sem á
unga aldri skilja að þeir eiga
sér val í lífinu og það sem
meira er — þeir hafa valið og
sjá ekki eftir því að verða að
standa við tilfinningar sínar.
Við töluðum aðeins um eitt á-
kveðið efni — samskiptin við
foreldrana. í stað þess að
kalla þá A og B eins og venjan
er í sótthreinsuðum viðtölum,
tala ég við þann ljósa og þann
dökka. Fyrst spurði ég þá
hvernig þeir hafi gert sér grein
fyrir að þeir voru hommar.
Sá ljósi: Það er skrýtið hvað ég var
lengi að fatta þetta. Ég var 15 ára
þegar það kom fyrst upp í hugann
að ég væri hommi. Samt var ég
alltaf með hugann við stráka,
keypti mér Playgirl-blöð, safnaði
hári og málaði mig. Ég held að ég
hafi gert þetta óafvitandi til að sýna
að mínar tilfinningar væru aðrar en
hinna. Pabbi og mamma voru fer-
lega stressuð. „Ætlarðu aldrei að
fara að vera með stelpum.” Þau
höfðu greinilega sínar grunsemdir.
Sá dökki: Ég var svona 13—14
ára þegar ég byrjaði að hugsa þá
hugsun að ég væri hommi en ég gat
ekki talað um það við neinn. Strák-
arnir vinir mínir töluðu um stelpur
og ríðingar og ég tók þátt í því þótt
ég vissi að ég væri hinsegin. Ég
man að ég svaf hjá stelpu á
gamlárskvöld þegar ég var 15 ára
— blindfullur. Það var ömurlegt.
En spennan inni í mér jókst og svo
8
fór ég til útlanda 16 ára og gerði
það sem mig langaði íii og elskaði
aðra stráka. Svona tvöföldu lífi
lifði ég í nærri þrjú ár.
Hvenær byrjuðu pabbar ykkar
og mömmur að láta í Ijós grun-
semdir sínar?
Sá dökki: Sko — ég held að
pabbi hafi vitað þetta jafn lengi og
ég. Þegar ég var 15 ára spurði hann
mig á fylleríi hvort ég væri hommi.
Hann er ofboðslega lokaður en sér
í gegnum margt. Mamma skildi
mikið minna og lét mig oft fara í
taugarnar á sér fyrir að vera með-
vitaður um útlitið. „Hvað djöfull
ertu pjattaður,” sagði hún.
Sá ljósi: Fyrst reyndi ég að gefa
mömmu í skyn hver ég væri. Ég
gaf henni Úr felum til að lesa. Nú
svo hafði hún greinilega fundið
Playgirl-blöðin mín. Um þetta töl-
uðum við samt aldrei, við tölum
yfirleitt ekki saman. Það hefur
fylgt okkur frá byrjun og gerir allt
svo erfitt. Ég er elstur fjögurra syst-
kina, hjónaband pabba og mömmu
sr óhamingjusamt og það er eins og
þau skelli skuldinni á mig. Svo ég
hef aldrei tilheyrt fjölskyldunni
heldur alltaf látinn afskiptalaus. Ég
borðaði t.d. sjaldan með þeim.
Þegar ég var 16 ára fór ég að
heiman í skóla og það var bara
léttir fyrir alla fjölskylduna. Þegar
sg reyndi að færa mín mál í tal við
mömmu þá sussaði hún bara á mig.
Og þegar ég missti vinnuna fyrir
nokkru fyrir að vera hommi, þá
svaraði hún bara: „þeir verða auð-
vitað að hugsa um viðskipta-
vinina.” Annars er pabbi miklu
opnari en hún.
Hver voru svo viðbrögðin þegar
þið fóruð að vera saman?
Sá Ijósi: „Hver er hann þessi
strákur sem þú ert með? Hvað er
hann að þjóna undir rassgatið á
þér?” í framhaldi af svpna tali
treysti ég mér bara ekki til að ræða
málin við þau.
Sá dökki: Já, þetta gerðist allt í
einu, þau fengu að vita af sam-
bandi okkar og að ég væri hommi.
Ég lét systur mína hafa milligöngu
og segja þeim það en reyndi að
forðast þau þennan dag. En svo
hitti ég þau og það var ofsalega
erfitt, mamma var mjög æst, hún
brotnaði alveg saman og fór að
gráta. En pabbi sagði nú fátt.
Hann lét mömmu vita að hún tæki
aumingjalega á hlutunum. Hann
sagðist hafa vitað þetta og það er
rétt. En eftir fyrstu átökin var allt
sett í pásu um tíma. Þá var bara
þögn uin málið.