Samtökin '78 - Úr felum - 01.07.1985, Blaðsíða 26

u^t^t sólarinnar hverfa niður í gróður landsins: Að yfirgefa
garðinn aldrei, ekki heldur eftir dauðann. Hugmynd
þessi greip hana svo föstum tökum, að henni kom ekki
dúr á auga fjórar nætur samfleytt. En vakan sú varð
ekki til einskis, því að hún nýttist til þess að skipuleggja
öll áform í smáatriðum.
Hún byrjaði á því að senda borgarstjóranum bréf, þar
sem hún gerði grein fyrir fyrirætlan sinni, og fór fram á
ævarandi afnot af smáum skika í garðinum. Þá tók hún
að safna sér fé, og sparaði til þess allt sem hún gat, svo
að hún gæti kostað smíði kistu úr bronsi með loko og
hliðum úr þreföldu, höggþéttu Triplex-gleri, gráglæru
neð örlítilli bleikri slikju. Hún ætlaði aldeilis ekki að
láta grafa sig! Hefði það staðið til mætti það gerast í
hvaða kirkjugarði sem væri. Hún vildi vera þess fullviss,
að um ókomnar aldir yrði fölskvalausrar fegurðar sinnar
notið og að henni dáðst, hér, í skjóli trjánna er hleypa í
gegnum laufskrúðið hæfilegri birtu til þess að lýsa hana
upp án þess að hvítur litur hörundsins bíði skaða af. Úr
því að hún var á ævi sinni orðin ímynd garðsins, orðin
hluti hans, þá var ekki nema sjálfsagt að hún héldi því
áfram eftir andlátið.
Borgarstjóranum þótti umsóknin svo fráleit, að hann
var kominn á fremsta hlunn að rífa hana í tætlur. Hann
var yfir sig hneykslaður og hélt helst að einhver and-
stæðingur sinn í stjórnmálum væri að gera sér grikk. En
venjufestan á skrifstofunni og trúnaður við embættis-
skyldu leiddu til þess, að umsóknin fór í möppu í skjala-
safninu. Næsti borgarstjóri fékk samhljóða umsókn, og
hún lenti líka í skjalasafninu. Svona var haldið áfram að
koma umsóknum Mjallhvítar fyrir í skjalasafninu, einni
til hvers borgarstjóra Sao Paulo, og þegar litið er til
þess, að fyrstu umsóknina sendi Mjallhvít í borgarstjóra-
tíð Dr. Prestes Maia, sem tók við 1940, þá sést hvílíkan
ógnartíma hún varð að bíða eftir svari.
En að lokum barst svar. Borgarstjóri nokkur, sem var
nýtekinn við, fékk hina hefðbundnu umsókn, og þar sem
hann gerði sér miklar vonir um að efla Sao Paulo sem
miðstöð ferðaþjónustu og menningarlífs, þá þótti honum
sem glerkista aumingja hommans gæti þjónað þeim til-
gangi og orðið eitt af því, er drægi ferðamenn til borg-
arinnar. Hann lagði umsóknina fram í borgarstjórn og
fylgdi henni af slíkum sannfæringarkrafti, að hún hlaut
stuðning meiri hluta fulltrúa.
Mjallhvíti barst nú jáyrði við umsókninni, bundið því
skilyrði að hún og landslagsarkitekt sá, sem falið yrði að
endurskipuleggja garðinn, kæmu sér saman, að lokinni
vandlegri athugun, um það hvar best færi á að koma
kistunni fyrir. Fyrir valinu varð iítið rjóður, umkringt
tignarlegum sýprisviðum, blettur sem var eins og skap-
aður til þess að reisa þar lítið hof. Aðkoma í rjóðrið var
um látlausan malarstíg — staðurinn var yndisfagur og
henni mjög samboðinn.
Prinsessan gamla hafði verið að draga andlátið, í von
um að við tæki borgarstjóri sem skildi hana. Nú varði
hún því fé, er umfram var eftir smíð kistunnar, til þess
að láta lyfta á sér andlitinu, svo að það varð slétt og
hrukkulaust eins og forðum er hún var átján ára. Þá lét
hún sauma sér kjóla, prinsessukjól, úr bleiku tjulli og
með háan satínkraga. í vöruhúsi Sloper keypti hún sér
nisti úr óekta en afar eðlilegum demöntum. Þá lét hún
snyrta á sér hendurnar, bætti örlitlu svörtu í hársræt-
urnar, og steinkaði sig með góðum skvett af Mitsouko
frá Guerlain. Loks var hún reiðubúin að deyja...!
Á stórmarkaðinum keypti hún sér einstaklega fallega
rautt epli, sprautaði í það mauraeitri frá Armadillo, og
lagðist síðan út af, í fullum skrúða, á mjúkan,
bólstraðan kistubotninn. Stillilega lauk hún nú athöfn
þeirri, sem hún hafði skipulagt fyrir svo löngu, er hún
beit stóran bita úr eplinu og læsti óbrjótanlegu kistu-
lokinu innan frá. Rétt til öryggis beit hún annan bita úr
eplinu og kyngdi, og beindi athyglinni allri að fegurð
sinni, svo að merki um magakvalir næðu ekki að spilla
árangri andlitslyftingarinnar.
í hinsta sinn leit hún upp í sýprisviðina, þar sem
geislabrot sólar hrísluðust niður og urmull smárra fugla
flögraði um í leit að hreiðurstæði. Dagur var siginn að
kveldi, orðið rökkvað, en hvorki svalt né hlýtt, er hún
lét aftur augun og dó.
Borgarstjórinn reyndist sannspár maður! Kista
Mjallhvítar varð fjölsóttasti ferðamannastaður í borginni
og í öllu landinu. Hvorki megnaði gröf Júlíu í Verónu
né grafhýsi Leníns í Moskvu að draga að sér slíkan
mannsöfnuð! Þegar vel viðraði, og sérstaklega á laugar-
dögum og sunnudögum, náði biðröð kringum pissiríið og
alveg út að sandkössunum, þar sem börnin léku sér.
En svo gerist það, sem enginn, ekki einu sinni borgar-
stjorinn, hafði látið sér koma í hug, en olli því, að goð-
sögn sú, er var orðin til um Mjallhvíti, tók á sig æ
dularfyllri mynd: Nú voru allmörg ár liðin síðan hún dó,
en á líkama hennar sá ekki, hörundið var ferskt og hvítt,
blóðrjóðar varir og vangar, og hárið svart sem tinna eða
vængir fuglsins graúna. Sumir töldu, að þunnt loftið og
rammgerð kistan kæmu í veg fyrir hrörnun, en sú
skýring stenst ekki, því að víur rotnunarinnar koma ekki
utan frá, heldur eiga sér bústað í líkama vorum og
iðrum, og eru andrúmsloftinu í engu háðar. Þegar stund
hennar rennur upp verður rotnunin ekki flúin, og gildir
einu til hvaða ráða við grípum.
Að Mjallhvít hélt ferskleika sínum og heldur enn, svo
sem eins og er hún var enn uppi, hlýtur að vera vegna
þess að eitthvað afar merkilegt, eitthvað himneskt, hefur
átt sér stað.
Þessu fór alþýða manna að hvísla milli sín, og eins og
alþjóð veit ,,er rödd lýðsins rödd Guðs.” Nú kom
mannfjöldinn ekki lengur til þess eins að skoða,
knúinn sjúklegri forvitni; nú kom hann til þess að
tilbiðja. Maður nokkur leitaði til hennar í örvæntingu
með vanda sinn og baðst ásjár og hún varð við. Fregnin
um kraftaverk barst með hraða sjónvarpsmyndar. Þetta
var óneitanlega verk Guðs.
Núorðið eru það ekki lengur forvitnir ferðamenn, er
mynda hina gífurlegu röð fólks kringum pissiríið og út
stígana og út á götu, heldur pílagrímar, flestir skaddaðir
eða bæklaðir, er streyma úr öllum heimshornum að kistu
hennar í von um kraftaverk.
Sem oftast verður! Þess vegna hefur páfanum verið
send beiðni, undirrituð af þúsundum og aftur þúsundum
er hefur orðið að trú sinni, um að hún verði tekin í
dýrlinga tölu. Ef rannsókn sú, er nú fram fram í
Stofnun helgra manna og blessaðra í Páfagarði, fer vel,
mun Brasilía fyrir lok þessarar aldar verða aðnjótandi
þeirrar blessunarríku gleði og þess mikla heiðurs að eiga
sinn eigin dýrling, Sankti Mjallhvíti eða Heilagan
Homma, svo að notuð séu þau hlýlegu heiti, er trúaðir
hafa valið henni.
Megi Guði og Heilagri kirkju þóknast að verða við
bón vorri.
Guðni Baldursson þýddi.
26